0000000

Xαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ............το κλεισες κακομοίρα......ξεφτιλισμένη. Δεν πειράζει έχω και το IP σου... Κουκίδες κουκίδες....μόνο με μπατσοαπειλές καταλαβαίνετε. Τί τελειωμένοι που είστε. Πόσο δεν θα ζήσετε ποτέ.....Το εξαφάνισες μέσα στη νύχτα... Σε λυπάμαι και σε σιχαίνομαι. Διάλεξε ποιό απο τα δύο προτιμάς. Έτσι κι αλλιώς μόνο αυτά μπορείς να εμπνεύσεις.

0000000000

ΞΑΝΑΒΑΖΩ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΟΣΤ...

Κοιτάζω έναν καθρέφτη και με βλέπω σε κομμάτια. Αντί για μύτη βλέπω ένα κομμάτι από το ασπρόμαυρο φουστάνι κι αντί για στόμα το άδειο κουτί με τα depon κι αντί για φρύδια ένα χάρτη, και παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα κολλημένα χαρτάκια κι αντικείμενα είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ και είχες δίκιο με το καινούργιο φάρμακο ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Οι πόνοι εναλλάσσονται, νεφρό, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, κεφάλι, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν προχτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- νεφρό και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να τους δώσω σημασία. Η Ζαΐρα τρέμει στα πόδια μου κάθε που αστράφτει λες και ξέρει τί θα επακολουθήσει. Γαβγίζει απ' τη χαρά της όταν έρχεσαι και ζηλεύω που δεν ξέρω με ποιό τρόπο να δείξω κι εγώ τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην κορομηλιά θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα όλα μεταξύ τους θα καταλάβαινες καλύτερα; Σε θέλω τόσο πολύ που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω. Όπως όταν πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται που στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δικιά σου που θα μπορούσα να πληρώσω το πιο ακριβό εισητήριο να σε δω να στρίβεις τσιγάρο. Σου'χω πει είναι η αγαπημένη μου παράσταση. Σε πενηντατρία λεπτά θα γυρνάς το κλειδί κι εγώ φοβάμαι μη δεν προλάβω να κρεμάσω το σπίτι, μη δεν προλάβω να συμμαζέψω τη λαχτάρα μου να σε δω και ξεχειλίσει και φρακάρει η πόρτα και δεν μπορείς να μπεις. Σκέφτομαι όλους εκείνους που σε αγάπησαν πριν από μένα. Δεν μπορώ να καταλήξω αν τους αγαπώ ή αν τους μισώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που τυχαία σε αγγίζουν στο δρόμο και τους μισώ. Σκέφτομαι εκείνους που αγαπάς και τους αγαπώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που αγαπώ και θέλω ν'αγαπήσεις κι εσύ. Λατρέυω την εκ των προτέρων αγάπη. Αγαπώ κάποιον γιατί τον αγαπάς. Σ'αγαπάει κάποιος που αγαπάω γιατί σ'αγαπάω. Εκείνους που σε πλήγωσαν τους ευχαριστώ που σε προετοίμασαν για μένα. Μας χωρίζουν εννέα μήνες. Με κυοφόρησες χωρίς να το ξέρεις. Ποτέ δεν είχα ζήσει σε τόσο φως αλήθειας. Δεν τα 'χα καταφέρει πριν απο σένα. Κι όταν σε χύνω κι επανέρχομαι στην πραγματικότητα είναι σα να'χω πέσει από τον ανεμιστήρα και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβει. Μα είμαι σίγουρη πως πάνω στον ανεμιστήρα με γάμησες. Κι ο αφυγραντήρας γεμίζει κάθε μέρα πιό πολύ νερό κι είναι σα να γεμίζει απο την υγρασία μας. Το σπίτι έχει υγρασία απο μας. Όσο μονωτικό και να βάλουμε η ζημιά γίνεται απο μέσα. Η μαμά βγάζει κάτι φωτογραφίες της κακιάς ώρας. Από τη βιασύνη της κόβει κεφάλια, χέρια. Κάνει τέχνη καμιά φορά χωρίς να το ξέρει. Άλλες φορές κάνει εκτρώματα αλλά έτσι πρέπει να'ναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες. Του ύψους και του βάθους. Ή μόνο του βάθους. Το σίγουρο είναι πως δεν είναι μόνο του ύψους. Για τη μαμά αγάπη είναι σου σιδερώνω τα ρούχα, η μάμά ποτέ δεν εκφράζει την αγάπη με λόγια. Δεν ξέρει και δεν τη νοιάζει κι όσοι αγαπάνε μάλλον δεν ξέρουν να συλλαβίζουν αγάπες. Θα 'θελα να σβήσω ο,τι δε μ'αρέσει με μια γόμα κι ύστερα να φυσήξω τ'απομεινάρια και να τινάξω το χαρτί όπως έκανα παλιά όταν έκανα ορθογραφικό λάθος. Την ένταση και την κούραση της μαμάς, τους πόνους και την κατάθλιψη του μπαμπά. Κι ύστερα ένα φουυυυυυυ και τέλος. Ύστερα μόνο να τους βλέπω να πετάνε. Να σηκώνονται με το ελικοφόρο απο το διάδρομο κι απλά να ξέρω πως είναι εκεί μέσα και πάνε στο ωραία και στο ήσυχα και στο περνάμε καλά. Σε τριανταπέντε λεπτά θα μου λείπες λιγότερο. Είμαι χαρούμενη και μόνο που ξέρω πως το βράδυ θα'ναι πάλι δικό μας και θα σου λέω ιστορίες για τον αδερφό μου τον πιλότο, θα σου κάνω πώς μιλάει η αδερφή μου όταν είναι άρρωστη, θα κάνουμε τις γνωστές διαδρομές στο σπίτι σα να γυρίζουμε τον κόσμο. Και να σου πω..Το πρωί πώς έφυγες χωρίς να σου φτιάξω τα μαλλιά; Πόσο όμορφος θα γυρίσεις; Τρίβω όλη μέρα την κοιλιά μου να μοιάζει πιο αναγεννησιακή όταν έρθεις. Την κοκκίνησα έλα να δεις. Ωχ μείνανε εικοσιεννιά λεπτά. Πάω να μεταμορφωθώ σε "τικαλαπουπερασεγρηγοραηωρακαιηρθεςκαιθασεφιλησωεπιτελους" και να βγάλω το κλειδί από μέσα. Σήμερα θά κάνω πως δεν κοιμάμαι...


ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ...
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΤΣΟΥΛΙ; ΒΑΡΕΘΗΚΕΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΙς ΟΛΟ;
ΜΗΠΩΣ ΑΝ ΕΡΧΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΕΤΣΟΚΟΒΑ ΤΗΝ ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΑ
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΞΕΧΑΣΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ


Στον καθρέφτη μου κοιτάζω μόνο κομμάτια απόψε. Αντί για μάτια βλέπω ένα κομμάτι από τις ασπρομαυρες πυτζάμες μου κι αντί για μύτη το άδειο κουτί με τα ponstan, αντι για δύο φρύδια την Φρίντα Κάλο αλλά παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα παζλ που φτιάχνει η μορφή μου είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ.. με τόσα φάρμακα απόψε ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Πόνοι άδολοι εναλλάσσονται, μέση, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, μέση, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν χτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- μέση και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά καρφάκι δεν μου καίγεται, απλά τους αγνοώ. Ο Αρίστος τρέμει στα πόδια μου, λες να ξέρει πως ανεβάζω πυρετό; Βγάζει κάτι περίεργες φάλτσες μελωδίες από την χαρά του όταν έρχεσαι που με κάνει να ζηλεύω γιατί εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο θα σου δείξω τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην μυσμουλιά του γείτονα θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα κόμπους μεταξύ τους θα καταλάβαινες λίγο καλύτερα; (παρενέργειες θερμοκρασίας) ίσως αλλά σε θέλω τόσο που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω... Ξέρεις, σαν εκείνες τις φορές που πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται και στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δική σου που θα μπορούσα να πληρώσω το πιο ακριβό εισιτήριο για να σε δω απλά να στρίβεις ένα τσιγάρο... Γιατί δεν είσαι εδώ απόψε να αμπελοφιλοσοφίσουμε; Να γιατρευω την μελαγχολία σου και εσύ να μου στίβεις κομπρέσες..

ΚΑΙ ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙΣ ΑΠΟ ΚΕΙ ΤΟ ΠΟΣΤ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΒΡΩΜΟΜΟΥΝΑ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ ΚΑΘΩς ΤΟ ΕΧΩ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΧΩ ΣΩΣΕΙ ΚΑΙ ΣΕ PDF. ΘΑ ΣΑΣ ΜΑΘΩ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ..ΕΙΣΤΕ ΚΟΥΚΙΔΕΣ....

000000000

Να τα μας πάλι..( se-mavro-fonto.blogspot.com)

Πάρε κι εσύ ένα μουνί να' χεις να θυμάσαι τί δεν έχεις...

γαμώ το χριστό σας...

12

Θα ζωγραφίζουμε τηγανητά αυγά στα πόδια μας για να τρώμε. Και όλο το σπίτι θα είναι ασανσέρ. Θα αδιαφορούμε για κάθε μεγάλο γεγονός τόσο πολύ, που θα πονάμε γι' αυτό. Κι όταν θα αντικρύσουμε τον ατλαντικό, ένα μεγάλο κύμα θα ξεβράσει τα παπούτσια μου αλατισμένα και θα τα φορέσω και τα πόδια μου θα γίνουν αλμυρά και θα με φιλάς γύρω -γύρω στο πρόσωπο και θα ανοιγοκλείνω τα βλέφαρά μου πάνω στην άκρη της μύτης σου και θα σε γαργαλάω και θα βλέπω αστεία όνειρα να σου λέω το πρωί και θα ανεβαίνω στο σκαμνάκι με το ύφασμα να ψάξω μια ταινία να δούμε και θα φωνάζεις να κατέβω κάτω και θα ξεκαρδίζομαι μετά. Μ'αρέσει που όταν πλένεις τα πιάτα έρχομαι και σου τρίβομαι και μόλις στον πιάνω πάνω από το παντελόνι κάνεις σα χαζογκομενάκι. Είσαι ο πιό άντρας τότε. Εμείς δεν έχουμε συγκεκριμένη θέση στον κόσμο. Οι ερωτευμένοι έχουν. Όμως μάλλον δεν είμαστε ερωτευμένοι. Κάτι σαν άρρωστοι είμαστε. Εγώ λίγο πιο πολύ. Από άυριο εγώ θα τρώω duphaston να προλάβω το αίμα μου μή με προλάβει εκείνο και ξαναματώσω μπροστά στον ποιητή κι εκείνος κάνει οτι δε βλέπει σαν την άλλη φορά. Καθόμουν δίπλα του και μόλιςμάτωσα εκείνος δήθεν γύρισε αλλού αλλά το επόμενο πρωί που πήγα να του ζητήσω συγνώμη είχε μια μικρή σκουριά στο δάχτυλό του. Σου έχω πει για τη σκουριά; Τη λατρέυω όσο και τα βραδυνα εργοστάσια , όσο και τα ποντίκια στο Βελιγράδι, όσο και τα ρώσικά τσιγάρα που αγόρασα που αν ήσουν μαζί μου θα μου έλεγες να μην τα πάρω και θα με κορόιδευες. Σιγά μωρέ μόνο dvesta dinara έδωσα. Ο Δούναβης μου είπε κι ένα μυστικό αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να στο πω. Ε θα στο πω. Είπε να μην ξαναταξιδέψω χωρίς εσένα κι εγώ τα ακούω τα ποτάμια. Είναι πιο σοφά από τη θάλασσα και όταν θυμώνουν δεν κάνουν θόρυβο. Εσύ μοιάζεις λίγο με ποτάμι αλλά δεν είσαι σοφός γιατί όταν θυμώνεις δεν μπορείς να φουσκώσεις και σκας τα κύματά σου πάνω μου. Εγώ είμαι ο γκρεμός και κάθε φορά που θυμώνεις μου αλλάζεις σχήμα. Πας κι ανακαλύπτεις κάτι μουσικές που εγώ μετά τις αγαπώ πιό πολύ απο σένα κι όταν κάθεσαι στη γωνία και χαζεύεις σε κείνο το κουτί που ανακαλύφθηκε για να αντέχουν περισσότερο χρόνο οι άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλο, έγώ έρχομαι με μια αγκαλιά εσώρουχα και σου δείχνω τα αγαπημένα μου. Μετά τα φοράω για λίγο γιατί μου τα βγάζεις. Τώρα είναι Κυριακή απόγευμα για τους ανθρώπους και για μας είναι Κυριακή πρωί. Πίνουμε πρωινό καφέ. Εγώ πρέπει να ασχοληθώ με τη σπηλιά στην Αλταμίρα και τους Βησιγότθους αλλά ο έρωτας είναι η πιό σημαντική προϊστορία του σύμπαντος, χίλια ιμαλάια απαραίτητη. Μ 'αρέσει να σε γλύφω πριν σου σηκωθεί. Να νιώθω όλη την αλλαγή του σχήματος μέσα στο στόμα μου, είναι σα να θέλει να μου πει όλα τα μυστικά σου τότε. Σε αχνοβλέπω μέσα από το ψαθάκι που μας χωρίζει. Βλέπω το αυτί σου. Πεινάς αγάπη μου; Να μαγειρέψω; Μπορεί να μαγείρεψε η μαμά. Η μαμά το πρωί σκούπιζε τα φύλλα στην αυλή. Η μαμά δεν θα πάθει ποτέ κατάθλιψη. Πρόλαβε και την έπαθε όλη ο μπαμπάς. Η μαμά κι ο μπαμπάς δεν ξέρουν να αγαπούν τον εαυτό τους. Μόνο τώρα που μεγαλώνουν κόβουν το τσιγάρο από φόβο, όχι από αγάπη. Ο μπαμπάς και η μαμά ξέρουν να αγαπάνε μόνο εμάς. Η μαμά ξέρει λίγο πιο πολύ. Ο μπαμπάς δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται το παρελθόν. Αν σταματούσε ίσως να μας αγαπούσε σαν τη μαμά. Η μαμά δεν έχει παρελθόν. Πώς μπορεί; Εσύ έλεγες πως δεν έχεις αλλά έχεις τελικά. Νόμιζες πως αν το ήξερα δεν θα σε αγαπούσα και μου το έκρυψες. Σε ανακάλυψα και τώρα σ'αγαπάω πιό πολύ. Λέω να πάρουμε τη μπλε και πορτοκαλί βαλίτσα. Να πάρεις κι ένα σκούφο γιατί στους -6 τα κουμπιά δίπλα στο αυτί σου θα βραχυκυκλώσουν. Κι εγώ πείνασα. Φέρε ένα μολύβι.

000000

Λίγο αίμα ζητάω. Η κυρία μήτρα δε μας κάνει τη χάρη. Ζει μέσα στο όνομά μου. Αυτή τη φορά θα είμαι ειλικρινής. Δεν είναι μόνο το αίμα που λείπει. Είναι ένα κουτί κάτω στο ντουλάπι, σε νοιάζει; Δεν αυτοκτονεί η καρδιά σου που είναι εκεί τρεις μήνες; Εγώ τον μήνα αυτόν τον αγαπώ πιό πολύ από κάθε άλλο και δεν μπορώ να τον αφήσω να περάσει έτσι. Άν ήμουν το ψάρι που θα φάω σε λίγο θα με ένοιαζαν όλα αυτά; Τα ψάρια έχουν ανασφάλειες; Βγαίνουν έξω; Ψέμματα λένε; Είμαι το άλλο μου μισό, μέχρι να επιλέξεις να γίνεις εσύ. Έχω δυο μεγάλα δόντια κι επιλέγω να τα χώνω μέσα στη σκέψη μου. Να υπήρχε ένα listerine για τον εγκέφαλο θα μουν ήσυχη. Είναι εξωφρενικό που οι άνθρωποι δεν μπορούν να συναγωνιστούν τον εαυτό τους. Περιδιαβαίνω τα σπίτια σας ρε σαχλαμάρες. Ζείτε για το παραπάνω σχόλιο. Γκόμενες με στεγνά μουνιά, κακάσχημες, ποζάρετε στους αυτοφακούς σας για το σωστό κλικ, τόσο ψευτικες, τόσο λιγούρες για ένα ακόμα παραπάνω πεινασμένο σχόλιο. Κι αγόρια, ωω αγόρια ευαίσθητα που η στύση τους είναι μικρότερη από τη στύση της ρώγας μου. Ποιητές δήθεν, όλοι πληγωμένοι. Όλοι οι άνθρωποι είστε πληγωμένοι. Ο οίκτος πάντα προσέλκυε κόσμο, πάταγο κάνει ο οίκτος. Να έτσι πάει η συνταγή. Ο ένας είναι πληγωμένος κι ο άλλος παρηγορεί. Παρηγορεί με υπονοούμενα. Κι ο πληγωμένος μόλις δει το υπονοούμενο πάυει να είναι πληγωμένος. Τί αστείοι που είστε! Τί τίποτα! Σε μερικές μέρες θα πάω εκεί που γεννήθηκα μακρυά από όλους σας. Μόνη μου. Με κείνον και με κείνον μόνο. Για τον έναν είμαι σίγουρη πως είναι εκείνος. Για τον άλλο εξακολουθώ να φοβάμαι κι εκείνος θυμώνει. Έτσι και πριν λίγο καιρό, θύμωσε ενώ τον έβαλα να κολυμπήσει σε λόγια αγάπης. Τρεις κακές λέξεις σειρήνες τον παρέσυραν να δει άλλα απο αυτά που έπρεπε να δει. Ξέρεις κάτι; Δες ο,τι θέλεις. Εγώ βαρέθηκα να προσπαθώ άλλο. Αν δεν έρθει το αίμα μου να με σώσει, δεν θα αντέξω για πολύ. Πονάω μέσα κι έξω και μην τολμήσει κανείς να με παρηγορήσει θα του κόψω τον κώλο. Θα κατηφορίζουμε μαζί στους δρόμους που μας γέννησαν και θα σου λέω μόνο αλήθειες. Εσύ μπορείς; Μπορείς κι αυτό είναι το πιο εκνευριστικό. Μπορείς αλλά επιλέγεις τη σιωπή. Ααααα τώρα που το θυμήθηκα. Σήμερα θα φάμε ΕγώΠάντωςΣεΕρωτεύτηκα. Κρύωσε λίγο αλλά τρώγεται ακόμα. Άντε θύμωσε τώρα. Εγώ θα περιμένω το αίμα.

28+2

AαααΣήμεραΕίχαΚαιΔυοΡώγεςΕβδομήνταχίλιαΧιλιόμετρα

28+1

Εγώ κάπνιζα κι έψαχνα για κάρτες, εσένα σε πήρε ο ύπνος
Τα κάστανα ήθελαν λίγο ακόμα, κι αύριο πάλι
λόγια, νυχιές, ποτά στην πόλη του Ζορό που ντύνεται και Άγιος Βασίλης.
Μισώ την πόλη με το μετρό του μέλλοντος
Σήκω πάμε στην άλλη που έχει από το χίλιαεννιακόσσια


Πάρε με τηλέφωνο άν βρεθεί εκείνος ο μικροσκο-πικός
της πόρτας σου κι αν βρεθεί εκείνος ο τεράστιος του εαυτού σου

Ροχαλητό σε μορφή mp3, το δώρο στη γιορτή μου
το καλύτερο
αλλα σε έχω κι εδώ.

Κυκλοφορούν οι ήχοι σου πάνω κάτω
με αφρίζουν
με κάνεις σαπουνάδα

Μαλακία που κοιμήθηκες
ξύπνα θέλω να σε γλείψω
να με γαμήσεις ασυνείδητα
να κοιμηθώ κι εγώ σαν άνθρωπος.

Ξύπνα να μου ανάψεις τσιγάρο
ξύπνα γαμώ το χριστό μου
ξύπνα να δούμε τον κόσμο
μόνη μου όλο σκατά βλέπω χωρίς δορυφορική

Ξύπνα θα σου αγοράσω χαρτάκια για το άλμπουμ με τους ποδοσφαιριστές
την Τετάρτη θα σου δείξω ένα ελάφι
και του χρόνου θα ταξιδέψουμε με KLM σε μια πόλη υπόγειο
ξύπνα να γίνουμε λίγο πιό αναρχικοί από τους συγγενείς σου

ξύπνα να γίνουμε οικογένεια
ξύπνα και πες την αλήθεια ρε

μπορείς να με λατρεύεις όπως είμαι;
γιατί εγώ δεν ξέρω αν στο είπα αλλα τα κατάφερα...

Δυο τρεις διαδρομές έκανα στο παρελθόν και με θυμήθηκα
σαν αποκαΐδι , ξεφτισμένη και φτυσμένη και ψευτοχαρούμενη
και κατάλαβα οτι αν έστω και για λίγο μύρισα ευτυχία
εσύ φταις.

Ξύπνα ρε, ούτε αυτό δε σε ξυπνάει;

Αύριο πού θα μου φτιάξεις τον καφέ; Αφού και το πράσινο και το κίτρινο φλυτζάνι είναι άπλυτα. Φίλα με σα να με χάνεις για πάντα. Μπορείς; Μπορείς αφού το λέει και τ' όνομά σου.

Έφερε κι η μαμά εκείνο το μικρό κουτάκι. Έχει λέει μέσα μικρά χαρτάκια που είναι ποτισμένα με ξεβαφτικό νυχιών. Επειδή εγώ ταξιδεύω πολύ λέει. Χαίρεται η μαμά. Ναι μαμά, καριέρα στο εξωτερικό η κόρη σου. Την άλλη φορά που θα βρεις τόσο φτηνό σουπερμάρκετ να πάρεις κανένα κουτάκι που να' χει ξεβαφτικό μνήμης. Σε ικετεύω μαμά. Τότε δεν θα χρειάζομαι κανένα αεροπλάνο για να ταξιδέψω.

Σήμερα αγαπάω όλο τον κόσμο.
Χτες κανέναν εκτός απο σένα.

Ξύπνα...
Ξέρω τί όνειρο θα δω...
ο,τι χρειάζομαι κι ονειρεύομαι στ' αλήθεια...
βόλτες με το κόκκινο μας ελικόπτερο, μπλαμπλαμπλαμπλα, εμάς με τα ρούχα της αλήθειας μας και sur le fil στο repeat...

374

Ο ήχος όταν ανοίγεις ένα συρτάρι για να βάλεις κάτιμέσα είναι άλλος απ' όταν το ανοίγεις για να πάρεις κάτι από μέσα. Η αλήθεια όταν αγαπάς έναν άνθρωπο για να του δοθείς είναι άλλη απ' όταν αγαπάς για να πάρεις. Έρχονται οι καινούργιες μέρες και εγώ είμαι η απάντηση σε όλα. Εδώ στο κέντρο της νύχτας του τίποτα που ζω, θα κλείσω τα μάτια. Κάνε να ξυπνήσω αλλού, άλλοτε, όχι άλλη όμως. Μπροστά και πίσω αλλά άκου, πηδάει η βελόνα και χάνουμε σημαντικές στιγμές ένδιάμεσα. Δεν ξέρω τί απο αυτά που γράφω είναι σημαντικό. Από τα δισσεκατομμύρια που περνάνε από το κεφάλι μου όσο κάνω άσχετα πράγματα τί να κρατήσω; Είναι φορές που με πιάνει άγχος να τα σημειώσω κάπου. Πάντα περνάει. Τα ονομάζω προσωρινά αρχεία και μπλιαχ καθόλου δεν με αντέχω όταν μιλάω με τέτοιους όρους. Είναι σαν αυτές οι σκέψεις να κάνουν δοκιμαστικό πριν μείνουν μεσα μου. Τα άλλα γίνονται λίπασμα για τα ζωτικά μου όργανα και τα κάνουν ξωτικά. Έτσι κι ο νεφρός ξωτικό μου όργανο σταμάτησε να πονάει. Έμεινε πάλι εκείνος ο πόνος στην κοιλιά που μερικές φορές πονάει τόσο που μου 'ρχεται να την καλουπώσω, να την τσιμεντάρω να τη στερεώσω από μέσα. Ονομάζεις όλες αυτές τις ανωμαλίες κλείσιμο στον εαυτό μου. Είσαι τόσο σίγουρος πως δεν μπορείς να βοηθήσεις επειδή ειδικά χτες δεν είχες διάθεση μάλλον ν' ασχοληθείς. Μερικές φορές φοβάμαι μην είσαι απο'κείνους που τη ζωή τη βλέπουν κινηματογραφικά, φοβάμαι μην ανήκεις σε 'κεινους που φοβάμαι πιο πολύ απ'ολο τον κόσμο. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Απ' όλα τα ποτήρια που έφερε η μαμά ήξερες πως θ' αγαπήσω το κόκκινο. Είναι τόσο κιτς που στο τέλος μπορεί και να είναι το πιό όμορφο του κόσμου. Και το βράδυ που σου ζήτησα νερό ήξηρες οτι θέλω και καλαμάκι κι έβαλες κόκκινο να ταιριάζει με το ποτήρι. Κι έιναι τόσο μικρό και χαζό αυτό για κάποιον που έχει κάνει αφαίρεση φαντασίας. Μα είναι η πιο συχνή επέμβαση τελευταία. Ααα μαζί με την εμφύτευση κόμπλεξ. Σου έλεγα πως μερικές φορές το να βάλεις ένα κόκκινο καλαμάκι σε κόκκινο ποτήρι μπορεί να είναι πιό μεγάλη απόδειξη της αγάπης σου από τις δήθεν μεγάλες θυσίες. Ναι είμαι σίγουρη. Η απόδειξη της τεράστιας αγάπης βρίσκεται σε ένα κόκκινο ποτήρι με ένα κόκκινο καλαμάκι.. Χτες φόρεσες τη μπλούζα που μύριζε "εαυτόςσου" κι εγώ ήθελα να κλάψω χίλιατρίαεκατό βουνά τετραγωνικά χρόνια. Το βράδυ έχυσα στο στόμα σου όλη την εξάντληση που με μαστιγώνει τις τελευταίες μέρες. Μετά από ένα δευτερόλεπτο κοιμήθηκα ανάμεσα στα σπέρματά μας. Κοιμήθηκα πλακώνοντας όλα τα παιδιά που δεν θα γεννήσω. Θέλω η περούκα που θα αγοράσω να' χει τα μαλλιά σου. Μόνο τότε θα τη φορέσω. Αλλά εσύ κλείνεσαι. Ξέρω οτι φοβάσαι κι εσύ. Όλοι φοβόμαστε μόνο που εγώ σου ανοίγομαι μέχρι να τσιτωθούν όλοι οι τένοντες. Το τελευταίο σου ταξίδι μου φέρνει εμμετό, είναι ό,τι πιο ψευτικό έχεις κάνει και παλέυω κάθε μέρα να το συνηθίσω. Δεν μπορώ ολότελα. Περιμένω το χρόνο να με βοηθήσει αλλά αυτή η αναμονή με αηδιάζει περισσότερο απ'ολα. Είναι η πιό μίζερη στάση του κόσμου αλλά δεν έχω κανέναν άλλο μηχανισμό τώρα. Έχουν γκρεμιστεί πολλά και πρέπει να χτίσω από την αρχή. Μόνη αυτή τη φορά γιατί εσύ μυστρί δεν πιάνεις. Θέλω να φορέσω το κεφάλι σου. Βγήκες από το μπάνιο και σε δέκα λεπτά έμοιαζες πάλι μαμά. Είναι κι εκείνη η στιγμή που δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ. Εγώ να σε κοιτάω μέσα από έναν μεγάλο καθρέφτη, να κάθεσαι πίσω μου σκεπασμένος με την κόκκινη τουαλέτα μου, να πίνεις ουίσκι στο παλιό ποτήρι της γιαγιάς με τις κόκκινες και άσπρες βούλες, κι εγώ να χω τα μαλλιά στο πλάι κι ένα πράσινο πιστόλι στο κεφάλι μου. Αυτά τα πρωινά μακρυά σου είναι το πιό σημαντικό πράγμα που έχω νιώσει για σένα. Είναι σα να είμαι σπίτι και να κοιμόμαστε σφιχτά. Αυτό το κρεβάτι είναι τεράστιο . Δυό μέτρα και κάτι κι εμείς χρησιμοποιούμε λιγότερο από ένα μέτρο κολλημένοι στην αριστερή γωνία, εκεί που καθόσουν τα πρώτα μας απογεύματα και χαζεύαμε σκουλαρίκια. Έχω μια καινούργια γεύση του εαυτού μου που δεν την αναγνωρίζει ο ουρανίσκος μου. Μαλακία λέξη ο ουρανίσκος, άσχημη κι ασύμμετρη, δε θέλω να τη χρησιμοποιώ...Το σιφώνι μας είναι πάλι μπουκωμένο κι ο πούστης ο τσαγκάρης δεν μπορούσε λέει να μου φτάξει το μοναδικό μου παπούτσι. Έχω κι εγώ αυτή την ψηλή καμάρα στο όδισαν όλες τις χορεύτριες πρώην και νυν, κι από κάτω της να βλέπω να τρένα και ζωή να περνούν αργά σαν μια Παρασκευή ξημέρωμα στην Ουγγαρία με βροχή κι εσύ να λείπεις.. Πρέπει να βγάλω από πάνω μου αυτό τον εαυτό που τα ξέρει όλα για μένα πριν τα αισθανθώ. Δε με προλαβαίνω έτσι, δε γίνεται. Τί ψευτικοι που είναι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι. Γέμισε ο κόσμος κλώνους δικούς μου. Όλοι θέλουν να είναι εγώ εκτός από μένα. Ενα μάτσο άκαυλες σαχάρες, σαχάρα κι η μήτρα μου. Ξερή εδώ και καιρό κι εγώ να περιπλανιέμαι να ψάχνω για λίγο νερό με κόκκινο χρώμα. Ο αδένας μου στο αριστερό μέρος του λαιμού πρησμένος. Μα καλά τώρα που μάθαμε να ψήνουμε κάστανα βρήκα να ξεραθώ!!!Το βράδυ γίνομαι περίπου ντο μινόρε, σε ρυθμό στεναχώριας και τρομοκρατούμαι αν σκεφτώ πως θα ξαναγυρίσω εκεί που ήμουν. Ό,που και να γυρίσω εγώ θα'μαι πάλι. Παρηγοριέμαι. Σαχάρες, πεταλούδες κι όλοι τόσο ψεύτικοι που το ψέμα θέλει να αλλάξει διέυθυνση και όνομα. Καμωμένοι με τα ρούχα μου όλοι. Ευτυχώς δε φοβάμαι την κλοπή. Με έχω κατοχυρωμένη απο καιρό.Αφήνω μια ουρά στο κεφάλι μου να με τυραννήσει. Έχω εμπιστοσύνη σε ότι με περιβάλλει, μεταμορφώνομαι σε αισιόδοξη. Είμαι τα πάντα για μένα και τρεις φορές αδιάθετη μέσα στο κρύο. Τώρα έγινε το κακό. Τώρα είσαι εσύ εκεί και τίποτα άλλο. Μη με χρησιμοποιήσεις μόνο γιατί με είχα προειδοποιήσει πριν σε αγαπήσω πως αυτή είναι η τελευταία μου χρήση. Μπάσταρδο επισκευασμένο νεφρό, άντε ούτε μια ταινία δε μας άφησες να δούμε με την ησυχία μας. Άντε θερμοκόλληση κι εσύ σαν τη δεξιά μου μπότα που λέει δεν πρέπει να τη φορέσω και να λυγίσω το πόδι μου. Χέστηκα έτσι κι αλλιώς αν θυμάσαι τις τεςλευταίες μέρες φορούσα τα δικά σου πόδια κι έχω λίγο συνηθίσει την αλυγισιά σου. Μπορώ να αισθανθώ τόσα άπειραχίλιατρία για σένα που μπορώ να αλλοιωθώ μέσα τους τόσο που στο τέλος να επιδιορθωθώ. Δεν αγαπάς τα πόδια μου και δε σε κατηγορώ. Ούτε γω τα αγαπάω. Όμως το παντελόνι σου έκαιγε το πρωί. Ήθελα να το φορέσω. Βάλε πάλι το δάχτυλό σου στο ρουθούνι μου. Όταν ετοιμάζεις φαΐ όλα σοβαρεύουν απότομα. Νομίζω δεν πρέπει να αναπνεύσω μη σε ενοχλήσω. Όπως όταν γράφεις. Ανοίγεις το ψυγείο και βγάζεις απο μέσα όλα εκείνα που θα χρειαστείς, τεράστια διαδικασία. Θέλω σήμερα το βράδυ επιτέλους να φάμε ορμόνες ωμές με λεμόνι και για επιδόρπιο να καταβροχθίσουμε μια τάρτα οιστρογόνων. Δεν θέλω να γυρίσω στην πόλη που έμενα παλιά. Θέλω μια μέρα να κάτσουμε να πούμε τί δεν θα θέλαμε να μας έχει συμβεί. Μου έπιασες και το κεφάλι τόσο απαλά κι εγώ είχα κρύψει το πρόσωπό μου στα χέρια σαν εκείνο το πρωί που ντρεπόμουν. Στο έχω πει. Στα θέλω μου πρέπει να γίνω αμείλικτη. Τίποτα μέτριο, γιατί καμια μέρα θα καταντήσουμε να πηγαίνουμε στο Παρίσι κι ποπως πρέπει να ξέρεις ότι εσύ λιγουρεύεσαι εμένα μου φέρνει εμμετό. Χτες έπρεπε να καταστρέψεις κάτι, να ξεφορτωθείς κάτι που είχες υποσχεθεί. Δεν το κάνες. Ξέρω θα πεις δεν είχες χρόνο. Εγώ θα απαντήσω πως χρόνο είχες μα μάλλον είχες και φόβο μαζί. Εγώ ζω μια συνεχή επανάληψη του εαυτού μου κι όποιος λέει λέξεις όπως "σαγαπάω" έτσι για να πάψει ό άλλος να ζητά, καλύτερα να εξαφανιστεί από όλους τους κόσμους. Πάω να κρυφτώ πίσω από ένα εργαλείο που δυναμώνει τη φωνή μου. Ευτυχώς θα είσαι κι εσύ εκεί να δυναμώνεις την ύπαρξή μου......

110

Τα χέρια τη νύχτα είναι πιο μικρά. Αγγίζουν πιο απαλά. Δεν θα κοιμηθώ πάλι κι ο τοίχος μου έχει φάει όλη την ενέργεια. Αποφασίζω πως η δυστυχία είναι πιο εύκολο συναίσθημα από την ευτυχία. Δεν χρειάζεται να την διαχειριστείς. Αφήνεσαι σ' αυτήν κι όλα καλά. Η ευτυχία είναι εκατό εκατομμύρια ιμαλάια βαριά. Πρέπει να την αντέχεις, να τη συντηρείς και να τη σέβεσαι. Να την ξεπλένεις, να της στολίζεις κορδέλες κι αλλοίμονο αν τη φοβηθείς. Τελικά θαυμάζω όλους εκείνους που κατάφεραν να την φορέσουν πάνω τους χωρίς να τους εμποδίζουν οι ραφές της. Δεν άντεξα πάλι σήμερα κι αγόρασα τσιγάρα. Βαρέθηκα το στρίψιμο και δεν είναι μόνο αυτό. Από τότε που σε είδα να στρίβεις τσιγάρο είμαι ανάπηρη. Η αγάπη τί είναι; Πλάκα έχει που για τον κάθε ζωντανό είναι κάτι άλλο. Σε αλουμινόχαρτο συντηρείται; Χρειάζεται ειδική θερμοκρασία; Ήρθε ο Οκτώβρης. Καλή άνοιξη. Βρέχει τόσο δυνατά που τα σύννεφα δεν προλαβαίνουν να πάρουν ανάσα. Νευριάζομαι με τις αστραπές γιατί μου χαλάνε το σκοτάδι. Δεν είσαι εδώ σήμερα και δεν θα είσαι ούτε αύριο. Κάνω δικά μου, ολόδικά μου σχέδια. Ο τοίχος, η ταινία, η βόλτα. Όλα για μένα κι όταν έρθεις όλα για σένα. Δεν είσαι εδώ σήμερα κι αν αυτό λεγεται φυγή, τότε δε σε θέλω. Θα γυρίσεις και θα σε αγκαλιάσω αντιμουχλικά, θα σε φιλήσω στεγανωτικά και θα σε πάω στο στρογγυλό δωμάτιο να σου θυμήσω και να θυμηθώ γιατί ήρθα στον κόσμο. Φεύγεις και σου χώνω μέσα στην τσάντα βιαστικά, αγαπημένα αντικείμενα που περικλείουν όλες τις συμπαντικές αλλαγές που μας πλήγωσαν όλον αυτόν τον καιρό. Σε περιμένω να κολλήσουμε τις ανασφάλειές μας κάτω από τον τοίχο με αυτοκόλλητο διπλής όψεως. Είδα τί φόρεσες στο λαιμό όταν έκλεινες την πόρτα και ήθελα να κλάψω αλλά το κλάμα μου τελευταία μοιάζει με την αντιβίωση. Κάθε δώδεκα ώρες περίπου. Πόσο παρεξηγημένα είναι όλα όταν ερωτεύεσαι! Πόσο τίποτα δεν είναι ο εαυτός του. Μέχρι και τα τασάκια φοράνε τα καλά τους. Άνοιξες βιαστικά τον κάδο και πέταξες τα αποτσίγαρα αλλά δεν είχα προλάβει να βάλω σακούλα μέσα. Ταχύτητα που δεν την προλαβαίνει ούτε ο εαυτός της. Έτσι ερωτευτήκαμε. Πιο γρήγορα κι απο ένα μπουμ. Τσούζουν τα μάτια μου, μετάνιωσα που δεν κοιμήθηκα. Είμαι ευτυχισμένη που ποτέ δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους λογαριασμούς και η ΔΕΗ είναι ακριβή στο σπίτι μας γιατί είναι ηλεκτρισμένο απο μας. Αγαπώ να κρύβεις χαρτάκια στο κεφάλι του ποιητή γιατί δεν ξέρω ποιός από τους δυο σας μου γράφει.Αυτό στο 'χω ξαναπεί; Πες! το χω; Κάνω την ανάποδη εικόνα. Να 'ρχόταν αυτός λέει και να βαζε χαρτάκια στο κεφάλι σου. Κάνε λίγη υπομονή, σε λίγο καιρό θα τον γνωρίσεις επιτέλους. Εγώ θα πάω μια βόλτα, δήθεν θα 'χω μια δουλειά. Θα σας αφήσω εκεί μόνους σας να πείτε ό,τι θέλετε για μένα κι όταν θα γυρίσω θα κάνω την ανήξερη. Άκου τώρα τί θα σου πω. Σήμερα η καρδιά μου κάπνισε ένα ολόκληρο τσιγάρο. Φαντάσου...