000000

Λίγο αίμα ζητάω. Η κυρία μήτρα δε μας κάνει τη χάρη. Ζει μέσα στο όνομά μου. Αυτή τη φορά θα είμαι ειλικρινής. Δεν είναι μόνο το αίμα που λείπει. Είναι ένα κουτί κάτω στο ντουλάπι, σε νοιάζει; Δεν αυτοκτονεί η καρδιά σου που είναι εκεί τρεις μήνες; Εγώ τον μήνα αυτόν τον αγαπώ πιό πολύ από κάθε άλλο και δεν μπορώ να τον αφήσω να περάσει έτσι. Άν ήμουν το ψάρι που θα φάω σε λίγο θα με ένοιαζαν όλα αυτά; Τα ψάρια έχουν ανασφάλειες; Βγαίνουν έξω; Ψέμματα λένε; Είμαι το άλλο μου μισό, μέχρι να επιλέξεις να γίνεις εσύ. Έχω δυο μεγάλα δόντια κι επιλέγω να τα χώνω μέσα στη σκέψη μου. Να υπήρχε ένα listerine για τον εγκέφαλο θα μουν ήσυχη. Είναι εξωφρενικό που οι άνθρωποι δεν μπορούν να συναγωνιστούν τον εαυτό τους. Περιδιαβαίνω τα σπίτια σας ρε σαχλαμάρες. Ζείτε για το παραπάνω σχόλιο. Γκόμενες με στεγνά μουνιά, κακάσχημες, ποζάρετε στους αυτοφακούς σας για το σωστό κλικ, τόσο ψευτικες, τόσο λιγούρες για ένα ακόμα παραπάνω πεινασμένο σχόλιο. Κι αγόρια, ωω αγόρια ευαίσθητα που η στύση τους είναι μικρότερη από τη στύση της ρώγας μου. Ποιητές δήθεν, όλοι πληγωμένοι. Όλοι οι άνθρωποι είστε πληγωμένοι. Ο οίκτος πάντα προσέλκυε κόσμο, πάταγο κάνει ο οίκτος. Να έτσι πάει η συνταγή. Ο ένας είναι πληγωμένος κι ο άλλος παρηγορεί. Παρηγορεί με υπονοούμενα. Κι ο πληγωμένος μόλις δει το υπονοούμενο πάυει να είναι πληγωμένος. Τί αστείοι που είστε! Τί τίποτα! Σε μερικές μέρες θα πάω εκεί που γεννήθηκα μακρυά από όλους σας. Μόνη μου. Με κείνον και με κείνον μόνο. Για τον έναν είμαι σίγουρη πως είναι εκείνος. Για τον άλλο εξακολουθώ να φοβάμαι κι εκείνος θυμώνει. Έτσι και πριν λίγο καιρό, θύμωσε ενώ τον έβαλα να κολυμπήσει σε λόγια αγάπης. Τρεις κακές λέξεις σειρήνες τον παρέσυραν να δει άλλα απο αυτά που έπρεπε να δει. Ξέρεις κάτι; Δες ο,τι θέλεις. Εγώ βαρέθηκα να προσπαθώ άλλο. Αν δεν έρθει το αίμα μου να με σώσει, δεν θα αντέξω για πολύ. Πονάω μέσα κι έξω και μην τολμήσει κανείς να με παρηγορήσει θα του κόψω τον κώλο. Θα κατηφορίζουμε μαζί στους δρόμους που μας γέννησαν και θα σου λέω μόνο αλήθειες. Εσύ μπορείς; Μπορείς κι αυτό είναι το πιο εκνευριστικό. Μπορείς αλλά επιλέγεις τη σιωπή. Ααααα τώρα που το θυμήθηκα. Σήμερα θα φάμε ΕγώΠάντωςΣεΕρωτεύτηκα. Κρύωσε λίγο αλλά τρώγεται ακόμα. Άντε θύμωσε τώρα. Εγώ θα περιμένω το αίμα.

28+2

AαααΣήμεραΕίχαΚαιΔυοΡώγεςΕβδομήνταχίλιαΧιλιόμετρα

28+1

Εγώ κάπνιζα κι έψαχνα για κάρτες, εσένα σε πήρε ο ύπνος
Τα κάστανα ήθελαν λίγο ακόμα, κι αύριο πάλι
λόγια, νυχιές, ποτά στην πόλη του Ζορό που ντύνεται και Άγιος Βασίλης.
Μισώ την πόλη με το μετρό του μέλλοντος
Σήκω πάμε στην άλλη που έχει από το χίλιαεννιακόσσια


Πάρε με τηλέφωνο άν βρεθεί εκείνος ο μικροσκο-πικός
της πόρτας σου κι αν βρεθεί εκείνος ο τεράστιος του εαυτού σου

Ροχαλητό σε μορφή mp3, το δώρο στη γιορτή μου
το καλύτερο
αλλα σε έχω κι εδώ.

Κυκλοφορούν οι ήχοι σου πάνω κάτω
με αφρίζουν
με κάνεις σαπουνάδα

Μαλακία που κοιμήθηκες
ξύπνα θέλω να σε γλείψω
να με γαμήσεις ασυνείδητα
να κοιμηθώ κι εγώ σαν άνθρωπος.

Ξύπνα να μου ανάψεις τσιγάρο
ξύπνα γαμώ το χριστό μου
ξύπνα να δούμε τον κόσμο
μόνη μου όλο σκατά βλέπω χωρίς δορυφορική

Ξύπνα θα σου αγοράσω χαρτάκια για το άλμπουμ με τους ποδοσφαιριστές
την Τετάρτη θα σου δείξω ένα ελάφι
και του χρόνου θα ταξιδέψουμε με KLM σε μια πόλη υπόγειο
ξύπνα να γίνουμε λίγο πιό αναρχικοί από τους συγγενείς σου

ξύπνα να γίνουμε οικογένεια
ξύπνα και πες την αλήθεια ρε

μπορείς να με λατρεύεις όπως είμαι;
γιατί εγώ δεν ξέρω αν στο είπα αλλα τα κατάφερα...

Δυο τρεις διαδρομές έκανα στο παρελθόν και με θυμήθηκα
σαν αποκαΐδι , ξεφτισμένη και φτυσμένη και ψευτοχαρούμενη
και κατάλαβα οτι αν έστω και για λίγο μύρισα ευτυχία
εσύ φταις.

Ξύπνα ρε, ούτε αυτό δε σε ξυπνάει;

Αύριο πού θα μου φτιάξεις τον καφέ; Αφού και το πράσινο και το κίτρινο φλυτζάνι είναι άπλυτα. Φίλα με σα να με χάνεις για πάντα. Μπορείς; Μπορείς αφού το λέει και τ' όνομά σου.

Έφερε κι η μαμά εκείνο το μικρό κουτάκι. Έχει λέει μέσα μικρά χαρτάκια που είναι ποτισμένα με ξεβαφτικό νυχιών. Επειδή εγώ ταξιδεύω πολύ λέει. Χαίρεται η μαμά. Ναι μαμά, καριέρα στο εξωτερικό η κόρη σου. Την άλλη φορά που θα βρεις τόσο φτηνό σουπερμάρκετ να πάρεις κανένα κουτάκι που να' χει ξεβαφτικό μνήμης. Σε ικετεύω μαμά. Τότε δεν θα χρειάζομαι κανένα αεροπλάνο για να ταξιδέψω.

Σήμερα αγαπάω όλο τον κόσμο.
Χτες κανέναν εκτός απο σένα.

Ξύπνα...
Ξέρω τί όνειρο θα δω...
ο,τι χρειάζομαι κι ονειρεύομαι στ' αλήθεια...
βόλτες με το κόκκινο μας ελικόπτερο, μπλαμπλαμπλαμπλα, εμάς με τα ρούχα της αλήθειας μας και sur le fil στο repeat...

374

Ο ήχος όταν ανοίγεις ένα συρτάρι για να βάλεις κάτιμέσα είναι άλλος απ' όταν το ανοίγεις για να πάρεις κάτι από μέσα. Η αλήθεια όταν αγαπάς έναν άνθρωπο για να του δοθείς είναι άλλη απ' όταν αγαπάς για να πάρεις. Έρχονται οι καινούργιες μέρες και εγώ είμαι η απάντηση σε όλα. Εδώ στο κέντρο της νύχτας του τίποτα που ζω, θα κλείσω τα μάτια. Κάνε να ξυπνήσω αλλού, άλλοτε, όχι άλλη όμως. Μπροστά και πίσω αλλά άκου, πηδάει η βελόνα και χάνουμε σημαντικές στιγμές ένδιάμεσα. Δεν ξέρω τί απο αυτά που γράφω είναι σημαντικό. Από τα δισσεκατομμύρια που περνάνε από το κεφάλι μου όσο κάνω άσχετα πράγματα τί να κρατήσω; Είναι φορές που με πιάνει άγχος να τα σημειώσω κάπου. Πάντα περνάει. Τα ονομάζω προσωρινά αρχεία και μπλιαχ καθόλου δεν με αντέχω όταν μιλάω με τέτοιους όρους. Είναι σαν αυτές οι σκέψεις να κάνουν δοκιμαστικό πριν μείνουν μεσα μου. Τα άλλα γίνονται λίπασμα για τα ζωτικά μου όργανα και τα κάνουν ξωτικά. Έτσι κι ο νεφρός ξωτικό μου όργανο σταμάτησε να πονάει. Έμεινε πάλι εκείνος ο πόνος στην κοιλιά που μερικές φορές πονάει τόσο που μου 'ρχεται να την καλουπώσω, να την τσιμεντάρω να τη στερεώσω από μέσα. Ονομάζεις όλες αυτές τις ανωμαλίες κλείσιμο στον εαυτό μου. Είσαι τόσο σίγουρος πως δεν μπορείς να βοηθήσεις επειδή ειδικά χτες δεν είχες διάθεση μάλλον ν' ασχοληθείς. Μερικές φορές φοβάμαι μην είσαι απο'κείνους που τη ζωή τη βλέπουν κινηματογραφικά, φοβάμαι μην ανήκεις σε 'κεινους που φοβάμαι πιο πολύ απ'ολο τον κόσμο. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Απ' όλα τα ποτήρια που έφερε η μαμά ήξερες πως θ' αγαπήσω το κόκκινο. Είναι τόσο κιτς που στο τέλος μπορεί και να είναι το πιό όμορφο του κόσμου. Και το βράδυ που σου ζήτησα νερό ήξηρες οτι θέλω και καλαμάκι κι έβαλες κόκκινο να ταιριάζει με το ποτήρι. Κι έιναι τόσο μικρό και χαζό αυτό για κάποιον που έχει κάνει αφαίρεση φαντασίας. Μα είναι η πιο συχνή επέμβαση τελευταία. Ααα μαζί με την εμφύτευση κόμπλεξ. Σου έλεγα πως μερικές φορές το να βάλεις ένα κόκκινο καλαμάκι σε κόκκινο ποτήρι μπορεί να είναι πιό μεγάλη απόδειξη της αγάπης σου από τις δήθεν μεγάλες θυσίες. Ναι είμαι σίγουρη. Η απόδειξη της τεράστιας αγάπης βρίσκεται σε ένα κόκκινο ποτήρι με ένα κόκκινο καλαμάκι.. Χτες φόρεσες τη μπλούζα που μύριζε "εαυτόςσου" κι εγώ ήθελα να κλάψω χίλιατρίαεκατό βουνά τετραγωνικά χρόνια. Το βράδυ έχυσα στο στόμα σου όλη την εξάντληση που με μαστιγώνει τις τελευταίες μέρες. Μετά από ένα δευτερόλεπτο κοιμήθηκα ανάμεσα στα σπέρματά μας. Κοιμήθηκα πλακώνοντας όλα τα παιδιά που δεν θα γεννήσω. Θέλω η περούκα που θα αγοράσω να' χει τα μαλλιά σου. Μόνο τότε θα τη φορέσω. Αλλά εσύ κλείνεσαι. Ξέρω οτι φοβάσαι κι εσύ. Όλοι φοβόμαστε μόνο που εγώ σου ανοίγομαι μέχρι να τσιτωθούν όλοι οι τένοντες. Το τελευταίο σου ταξίδι μου φέρνει εμμετό, είναι ό,τι πιο ψευτικό έχεις κάνει και παλέυω κάθε μέρα να το συνηθίσω. Δεν μπορώ ολότελα. Περιμένω το χρόνο να με βοηθήσει αλλά αυτή η αναμονή με αηδιάζει περισσότερο απ'ολα. Είναι η πιό μίζερη στάση του κόσμου αλλά δεν έχω κανέναν άλλο μηχανισμό τώρα. Έχουν γκρεμιστεί πολλά και πρέπει να χτίσω από την αρχή. Μόνη αυτή τη φορά γιατί εσύ μυστρί δεν πιάνεις. Θέλω να φορέσω το κεφάλι σου. Βγήκες από το μπάνιο και σε δέκα λεπτά έμοιαζες πάλι μαμά. Είναι κι εκείνη η στιγμή που δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ. Εγώ να σε κοιτάω μέσα από έναν μεγάλο καθρέφτη, να κάθεσαι πίσω μου σκεπασμένος με την κόκκινη τουαλέτα μου, να πίνεις ουίσκι στο παλιό ποτήρι της γιαγιάς με τις κόκκινες και άσπρες βούλες, κι εγώ να χω τα μαλλιά στο πλάι κι ένα πράσινο πιστόλι στο κεφάλι μου. Αυτά τα πρωινά μακρυά σου είναι το πιό σημαντικό πράγμα που έχω νιώσει για σένα. Είναι σα να είμαι σπίτι και να κοιμόμαστε σφιχτά. Αυτό το κρεβάτι είναι τεράστιο . Δυό μέτρα και κάτι κι εμείς χρησιμοποιούμε λιγότερο από ένα μέτρο κολλημένοι στην αριστερή γωνία, εκεί που καθόσουν τα πρώτα μας απογεύματα και χαζεύαμε σκουλαρίκια. Έχω μια καινούργια γεύση του εαυτού μου που δεν την αναγνωρίζει ο ουρανίσκος μου. Μαλακία λέξη ο ουρανίσκος, άσχημη κι ασύμμετρη, δε θέλω να τη χρησιμοποιώ...Το σιφώνι μας είναι πάλι μπουκωμένο κι ο πούστης ο τσαγκάρης δεν μπορούσε λέει να μου φτάξει το μοναδικό μου παπούτσι. Έχω κι εγώ αυτή την ψηλή καμάρα στο όδισαν όλες τις χορεύτριες πρώην και νυν, κι από κάτω της να βλέπω να τρένα και ζωή να περνούν αργά σαν μια Παρασκευή ξημέρωμα στην Ουγγαρία με βροχή κι εσύ να λείπεις.. Πρέπει να βγάλω από πάνω μου αυτό τον εαυτό που τα ξέρει όλα για μένα πριν τα αισθανθώ. Δε με προλαβαίνω έτσι, δε γίνεται. Τί ψευτικοι που είναι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι. Γέμισε ο κόσμος κλώνους δικούς μου. Όλοι θέλουν να είναι εγώ εκτός από μένα. Ενα μάτσο άκαυλες σαχάρες, σαχάρα κι η μήτρα μου. Ξερή εδώ και καιρό κι εγώ να περιπλανιέμαι να ψάχνω για λίγο νερό με κόκκινο χρώμα. Ο αδένας μου στο αριστερό μέρος του λαιμού πρησμένος. Μα καλά τώρα που μάθαμε να ψήνουμε κάστανα βρήκα να ξεραθώ!!!Το βράδυ γίνομαι περίπου ντο μινόρε, σε ρυθμό στεναχώριας και τρομοκρατούμαι αν σκεφτώ πως θα ξαναγυρίσω εκεί που ήμουν. Ό,που και να γυρίσω εγώ θα'μαι πάλι. Παρηγοριέμαι. Σαχάρες, πεταλούδες κι όλοι τόσο ψεύτικοι που το ψέμα θέλει να αλλάξει διέυθυνση και όνομα. Καμωμένοι με τα ρούχα μου όλοι. Ευτυχώς δε φοβάμαι την κλοπή. Με έχω κατοχυρωμένη απο καιρό.Αφήνω μια ουρά στο κεφάλι μου να με τυραννήσει. Έχω εμπιστοσύνη σε ότι με περιβάλλει, μεταμορφώνομαι σε αισιόδοξη. Είμαι τα πάντα για μένα και τρεις φορές αδιάθετη μέσα στο κρύο. Τώρα έγινε το κακό. Τώρα είσαι εσύ εκεί και τίποτα άλλο. Μη με χρησιμοποιήσεις μόνο γιατί με είχα προειδοποιήσει πριν σε αγαπήσω πως αυτή είναι η τελευταία μου χρήση. Μπάσταρδο επισκευασμένο νεφρό, άντε ούτε μια ταινία δε μας άφησες να δούμε με την ησυχία μας. Άντε θερμοκόλληση κι εσύ σαν τη δεξιά μου μπότα που λέει δεν πρέπει να τη φορέσω και να λυγίσω το πόδι μου. Χέστηκα έτσι κι αλλιώς αν θυμάσαι τις τεςλευταίες μέρες φορούσα τα δικά σου πόδια κι έχω λίγο συνηθίσει την αλυγισιά σου. Μπορώ να αισθανθώ τόσα άπειραχίλιατρία για σένα που μπορώ να αλλοιωθώ μέσα τους τόσο που στο τέλος να επιδιορθωθώ. Δεν αγαπάς τα πόδια μου και δε σε κατηγορώ. Ούτε γω τα αγαπάω. Όμως το παντελόνι σου έκαιγε το πρωί. Ήθελα να το φορέσω. Βάλε πάλι το δάχτυλό σου στο ρουθούνι μου. Όταν ετοιμάζεις φαΐ όλα σοβαρεύουν απότομα. Νομίζω δεν πρέπει να αναπνεύσω μη σε ενοχλήσω. Όπως όταν γράφεις. Ανοίγεις το ψυγείο και βγάζεις απο μέσα όλα εκείνα που θα χρειαστείς, τεράστια διαδικασία. Θέλω σήμερα το βράδυ επιτέλους να φάμε ορμόνες ωμές με λεμόνι και για επιδόρπιο να καταβροχθίσουμε μια τάρτα οιστρογόνων. Δεν θέλω να γυρίσω στην πόλη που έμενα παλιά. Θέλω μια μέρα να κάτσουμε να πούμε τί δεν θα θέλαμε να μας έχει συμβεί. Μου έπιασες και το κεφάλι τόσο απαλά κι εγώ είχα κρύψει το πρόσωπό μου στα χέρια σαν εκείνο το πρωί που ντρεπόμουν. Στο έχω πει. Στα θέλω μου πρέπει να γίνω αμείλικτη. Τίποτα μέτριο, γιατί καμια μέρα θα καταντήσουμε να πηγαίνουμε στο Παρίσι κι ποπως πρέπει να ξέρεις ότι εσύ λιγουρεύεσαι εμένα μου φέρνει εμμετό. Χτες έπρεπε να καταστρέψεις κάτι, να ξεφορτωθείς κάτι που είχες υποσχεθεί. Δεν το κάνες. Ξέρω θα πεις δεν είχες χρόνο. Εγώ θα απαντήσω πως χρόνο είχες μα μάλλον είχες και φόβο μαζί. Εγώ ζω μια συνεχή επανάληψη του εαυτού μου κι όποιος λέει λέξεις όπως "σαγαπάω" έτσι για να πάψει ό άλλος να ζητά, καλύτερα να εξαφανιστεί από όλους τους κόσμους. Πάω να κρυφτώ πίσω από ένα εργαλείο που δυναμώνει τη φωνή μου. Ευτυχώς θα είσαι κι εσύ εκεί να δυναμώνεις την ύπαρξή μου......

110

Τα χέρια τη νύχτα είναι πιο μικρά. Αγγίζουν πιο απαλά. Δεν θα κοιμηθώ πάλι κι ο τοίχος μου έχει φάει όλη την ενέργεια. Αποφασίζω πως η δυστυχία είναι πιο εύκολο συναίσθημα από την ευτυχία. Δεν χρειάζεται να την διαχειριστείς. Αφήνεσαι σ' αυτήν κι όλα καλά. Η ευτυχία είναι εκατό εκατομμύρια ιμαλάια βαριά. Πρέπει να την αντέχεις, να τη συντηρείς και να τη σέβεσαι. Να την ξεπλένεις, να της στολίζεις κορδέλες κι αλλοίμονο αν τη φοβηθείς. Τελικά θαυμάζω όλους εκείνους που κατάφεραν να την φορέσουν πάνω τους χωρίς να τους εμποδίζουν οι ραφές της. Δεν άντεξα πάλι σήμερα κι αγόρασα τσιγάρα. Βαρέθηκα το στρίψιμο και δεν είναι μόνο αυτό. Από τότε που σε είδα να στρίβεις τσιγάρο είμαι ανάπηρη. Η αγάπη τί είναι; Πλάκα έχει που για τον κάθε ζωντανό είναι κάτι άλλο. Σε αλουμινόχαρτο συντηρείται; Χρειάζεται ειδική θερμοκρασία; Ήρθε ο Οκτώβρης. Καλή άνοιξη. Βρέχει τόσο δυνατά που τα σύννεφα δεν προλαβαίνουν να πάρουν ανάσα. Νευριάζομαι με τις αστραπές γιατί μου χαλάνε το σκοτάδι. Δεν είσαι εδώ σήμερα και δεν θα είσαι ούτε αύριο. Κάνω δικά μου, ολόδικά μου σχέδια. Ο τοίχος, η ταινία, η βόλτα. Όλα για μένα κι όταν έρθεις όλα για σένα. Δεν είσαι εδώ σήμερα κι αν αυτό λεγεται φυγή, τότε δε σε θέλω. Θα γυρίσεις και θα σε αγκαλιάσω αντιμουχλικά, θα σε φιλήσω στεγανωτικά και θα σε πάω στο στρογγυλό δωμάτιο να σου θυμήσω και να θυμηθώ γιατί ήρθα στον κόσμο. Φεύγεις και σου χώνω μέσα στην τσάντα βιαστικά, αγαπημένα αντικείμενα που περικλείουν όλες τις συμπαντικές αλλαγές που μας πλήγωσαν όλον αυτόν τον καιρό. Σε περιμένω να κολλήσουμε τις ανασφάλειές μας κάτω από τον τοίχο με αυτοκόλλητο διπλής όψεως. Είδα τί φόρεσες στο λαιμό όταν έκλεινες την πόρτα και ήθελα να κλάψω αλλά το κλάμα μου τελευταία μοιάζει με την αντιβίωση. Κάθε δώδεκα ώρες περίπου. Πόσο παρεξηγημένα είναι όλα όταν ερωτεύεσαι! Πόσο τίποτα δεν είναι ο εαυτός του. Μέχρι και τα τασάκια φοράνε τα καλά τους. Άνοιξες βιαστικά τον κάδο και πέταξες τα αποτσίγαρα αλλά δεν είχα προλάβει να βάλω σακούλα μέσα. Ταχύτητα που δεν την προλαβαίνει ούτε ο εαυτός της. Έτσι ερωτευτήκαμε. Πιο γρήγορα κι απο ένα μπουμ. Τσούζουν τα μάτια μου, μετάνιωσα που δεν κοιμήθηκα. Είμαι ευτυχισμένη που ποτέ δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους λογαριασμούς και η ΔΕΗ είναι ακριβή στο σπίτι μας γιατί είναι ηλεκτρισμένο απο μας. Αγαπώ να κρύβεις χαρτάκια στο κεφάλι του ποιητή γιατί δεν ξέρω ποιός από τους δυο σας μου γράφει.Αυτό στο 'χω ξαναπεί; Πες! το χω; Κάνω την ανάποδη εικόνα. Να 'ρχόταν αυτός λέει και να βαζε χαρτάκια στο κεφάλι σου. Κάνε λίγη υπομονή, σε λίγο καιρό θα τον γνωρίσεις επιτέλους. Εγώ θα πάω μια βόλτα, δήθεν θα 'χω μια δουλειά. Θα σας αφήσω εκεί μόνους σας να πείτε ό,τι θέλετε για μένα κι όταν θα γυρίσω θα κάνω την ανήξερη. Άκου τώρα τί θα σου πω. Σήμερα η καρδιά μου κάπνισε ένα ολόκληρο τσιγάρο. Φαντάσου...

0

-Δεν ήρθε

-Σκάσε το ξέρω

13

Εεεεεεε δεν ακούς τί σου λέει;

000000

Κοίτα πώς έχουν τα πράγματα όταν οι γύρω είναι άλλοι απο σένα. Είσαι ο πιο ξένος του κόσμου. Η πιο ξένη του κόσμου κι εγώ αλλά ποτέ δε φοβήθηκα. Είμαστε τόσο μικροσκοπικοί μέσα στη ματαιοδοξία μας. Είμαι ευτυχισμένη μαζί μου πολλές φορές που δεν θέλησα ποτέ να δείξω κάτι άλλο απο αυτό που είμαι. Χαζοί άνθρωποι του νηπιαγωγίου. Η ομορφιά είναι να μπορείς να αλλάζεις πραγματικά. Μόνος σου η καλύτερα όχι μόνος σου. Είναι ωραία να βρίσκεις κάποιον που να σου δείχνει ένα δρόμο που τον είχες δει κι εσύ να γυαλίζει απο μακρυά μέσα σε όλες τις σκέψεις σου αλλά δεν θα τον ακολουθούσες ποτέ από μόνος σου. Είναι πολύ σημαντικό. Είναι εξωφρενική κωλοφαρδία ο δρόμος αυτός που για σένα ήταν μακρινός να 'ναι για τον άλλον το καθημερινό του μονοπάτι. Είναι τέλειο. Σε μένα μην τολμήσεις ποτέ να θέλεις να δείξεις κάτι που δεν είσαι. Συναντάς έναν άνθρωπο κι όλα σου φαίνονται διαγαλαξιακά ιδανικά και δεν είναι ανάγκη αυτός ο άνθρωπος να ήταν πάντα έτσι. Δεν πα να ήσουν ο τελευταίος μαλάκας του κόσμου. Αφου μαζί μου σου βγαίνει σαν κλανιά όλη η ομορφιά, στ' αρχίδια μου. Πόσο ξερνάω και σιχαίνομαι τα ανθρωπάκια που λένε ψέματα. Πόσο σιχαίνομαι την τελειότητα. Πόσο ξέρω οτι δεν είμαι τίποτα. Πόσο χαίρομαι γι' αυτό. Κοίτα τώρα πώς λέω να είναι η ζωή μας. Λέω να μοιάζει με περίπατο σε έναν τεράστιο κήπο φτιαγμένο για όλες τις εποχές. Να βαδίζουμε εκεί, να μην υπάρχει ποτέ καμία ταμπέλα που να δείχνει δεξιά αριστερά, να στρίβουμε απο δω, απο κει, να μην ξέρουμε τι θα δούμε όταν στρίψουμε, να πηγαίνουμε χωρίς να φοβόμαστε, καμιά φορά να γυρίζουμε πίσω και πάλι από την αρχή ο δρόμος. Δεν το φοβάμαι αυτό. Είμαι θυμωμένη μαζί σου και δε σε συγχωρώ ποτέ γι αυτά που έκανες. Δε χωνεύω τους ανθρώπους που δεν αγαπάνε τον εαυτό τους. Δεν τους εμπιστεύομαι καθόλου. Δε θέλω να μ' αγαπάς πριν καταλάβω οτι σε αγαπάς τόσο πολύ που θα μπορούσες να πεθάνεις για σένα. Αφού ο αντίχειράς σου λυγίζει τόσο πολύ κι εγώ μπροστά σε αυτό το θέαμα λιώνομαι δεκαπέντε λιωσίματα. Αφού όταν αφήνεσαι εγώ γίνομαι τρισσεκατομμύρια ρινίσματα ερωτευμένων κυττάρων που δε θέλουν ν' ανανεωθούν. Αφού απο τότε που ζεις μαζί μου δεν έχω ούτε μια λέξη που να με ικανοποιεί. Αφού το σπέρμα σου δεν είναι υγρό. Είναι στερεό και στερεοφωνικό κι εγώ μέχρι τώρα γαμιόμουν μονοφωνικά. Αφού ακούμε perfidia και σου χορεύω με παλαμάκια σε όλη την Αθήνα, αφού όταν τρίβεις το δαχτυλίδι μου βγαίνει το τζίνι και φοράει τη ζακέτα μου, αφού η πεταΛούδα σου έγραψε πάνω στον ελέφαντα κι εσύ δεν ήθελες να το δεις, αφού όταν φαγουρίζομαι κι εσύ ξύνεσαι, ανακουφίζομαι. Αφού λέμε ψέματα για να κάνουμε κρυφά ταξίδια και να το σκάμε από τις δουλειές, αφού μη με κάνεις να βάζω για τίλτο το μηδέν, δεν πρέπει σου λέω. Ααααα καλως μας ήρθε και το νεφρό. Ντάξει ξέρω ο νεφρός λέγεται σκάσε. Ciproxin κάθε δώδεκα ώρες, μην ξοδεύεσαι θα σε μισώ. Αν δεν μπορείς να είσαι ερωτευμένος μαζί μου φφφσσσάααουυ , φύγε. Το αεροδρόμιο θα κλείσει αν δεν πάμε σήμερα. Με πήραν τηλέφωνο και μου το είπαν. Έχω κι έναν αριθμό εισητηρίου για ένα αεροπορικό αλλά χωρίς εσένα ο αριθμός είναι μηδέν. Δεν γίνεται απογείωση χωρίς εσένα γιατί εσύ περιέχεσαι μέσα στη λέξη την ίδια. Ευτυχώς θα είναι μαζί μου ο καλύτερος πιλότος του κόσμου και δε φοβάμαι . Θέλεις το βράδυ να φτιάξω έναν κέηκ; Σε λίγο θα φύγω κι εσύ δεν θα' ρθεις μαζί μου, είμαι σίγουρη. Μα και να ρθεις αν το κάνεις για μένα μην έρχεσαι ποτέ. Θα σου γράψω ένα γράμμα που δεν βγαίνει από το αντιβιόγραμμα, θα λέει μέσα τί με πειράζει, τί όχι, σε ποιές λέξεις είμαι ανθεκτική, σε ποιές δεν αντιδρώ, θα λέει με ποιούς τρόπους μπορείς να με καταπολεμήσεις αν κι αυτά τα ξέρεις πια. Τόσο καιρό στα τσιρίζω. Μ'αρέσει που καθόμαστε και χαζοχαζέυουμε και χωρίς κανένα κλίμα από τα πριν σκυλοκαυλώνουμε και στο δευτερόλεπτο βρισκόμαστε να γλειφόμαστε με εννιά γλώσσες ο καθένας και τότε όλοι οι ήχοι είναι σαν μεταλλόφωνα. Οι δικοί σου, γιατί οι δικοί μου πιο πολύ μοιάζουν με ξυλόφωνα. Νομίζω πως αν δεν έρθεις τώρα να μου κόψεις το δάχτυλο θα γράφω για πάντα. Κάτσε να σκεφτώ τις μέρες. Είναι Παρασκευή και σήμερα κανονικά θα ερχόσουν... Σε περιμένω τότε..

'

ΣεΘέλωΣαΝαΜηνΆντεχα

411

Τα χέρια σου μου προκαλούν πόνο. Δεν τα 'χω δει να μεγαλώνουν, δεν τα 'χω δει να δουλεύουν σε αυτό το μηχάνημα που κόβει πολύ. Όταν τα βγάζεις από μέσα μου, τα βλέπω υγρά να γυαλίζουν, μοιάζουν με σαλιωμένα χέρια μωρού. Μα πώς δε φοβόμαστε να γαμιόμαστε έτσι; Πώς δε φοβόμαστε μην εξαφανιστούμε; Χτες το βράδυ σε αγάπησα γιατί σε θυμήθηκα και με θυμήθηκα μαζί σου. Σε φιλάω και ντρέπομαι σαν την πρώτη φορά. Και τώρα φτάνει άκου να σου πω για άλλα πράγματα που δεν ξέρεις καθόλου. Θα' χουμε ένα κλειδί σου λέω και θα πηγαίνουμε όποτε θέλουμε, όπου θέλουμε και αρχίζω να μιλάω και μόνη μου τελευταία κι εσύ δεν ακούς αλλά δεν πειράζει γιατί ούτε εγώ ακούω και τσιμπεριώθεν δεν άκουγα. Ωχ έβγαλα την κόκκινη τουαλέτα από το μπαούλο και τη φόρεσα γιατί δεν είπες τί όμορφη που είμαι; Το αυτί μου θα ανοίξει γι' αυτό σου λέω πάμε να κάνω μια τρύπα καινούργια να την πονέσω σαν τις άλλες. Να της κρεμάσω πάνω τον πύργο της Μπελέμ. Θα φορέσω εκείνα τα δέντρα που συναντάμε από το αεροδρόμιο εώς την πλατεία εμπορίου, θα φορέσω στα χείλια μου εκείνο το χρώμα της δύσης που μου έδειχνες προχτές και παπούτσια εκείνα τα δύο καράβια, μπλε το ένα κόκκινο το άλλο. Θα μου παραγγέλνεις τα ποτά και τους καφέδες γιατί μόνη μου ποτέ δεν μπορώ να εξηγήσω τί θέλω να πιω. Δεν φταίει το ποτό. Από πάντα δεν μπορούσα να εξηγήσω τί θέλω σε κανέναν. Μόνο εγώ το ήξερα. Χτες το βράδυ έμαθες το μεγάλο μου μυστικό κι αν φύγω σε λίγο για δουλειά σε φαντάζομαι να το ψάχνεις μέσα στο σπίτι. Το πιο όμορφο συναίσθημα που έχω για τους ανθρώπους είναι να τους σέβομαι. Προϋπόθεση για να τους δώσω σημασία να με κάνουν να τους σέβομαι. Να'χουν κάτι που δεν έχω. Είμαι λίγο μόνη μου και το δέρμα μου χαλάει από την ανασφάλεια. Είμαι εξουθενωμένη από τη χαρά που έχω που κοιμόμαστε δυο μέρες τώρα με κουβέρτα. Αυτό το σπίτι μου σου είπα είναι μόνο για χειμώνα κατάλαβέ το. Το καλοκαίρι όλα χάνονται. Θέλω να βγω από τον εαυτό μου να με δω όταν σε γλείφω, όταν σου λέω οτι είμαι άρρωστα ερωτευμένη μαζί σου. Έβρεξε εκείνο το βράδυ κι έχω ακόμα έννοια εκείνον που απότομα άκουσε ό,τι του 'πα κι έδωσε πολλή σημασία τόση που την άλλη μέρα με αναποδογύρισε. Τον βλέπω τώρα να γράφει τα μέσα του εαυτού του κάθε μέρα. Δε μιλάω, περιμένω να μιλήσει εκίνος. Έτσι πρέπει να γίνεται με εκείνους που σε νοιάζουν. Να τους αφήνεις να'ρχονται όποτε εκείνοι θέλουν. Μόνο με τον έρωτα δε γίνεται έτσι. Τρέχεις και τον κυνηγάς την ώρα που κι εκείνος σε κυνηγάει. Αυτά τα στόρια δεν θα ανοίξουν ποτέ μου φαίνεται. Το σπίτι της νύχτας και του χειμώνα με ανταμοίβει με μια σκοτεινιά που ξεπερνάει κι εκείνη που ζει μέσα μου όταν περνάνε μέρες και δε μου λες οτι είμαι όμορφη. Τώρα έχω γενέθλια και είμαι περίπου 16 χρονών. Όταν ωριμάσω θα τα ξαναπούμε. Εεεεε κόσμε άνοιξε λίγο τα βρωμοπαράθυρά σου να μπω μέσα να ηρεμήσω. Έεεεε όποιος δεν ξέρει τι του γίνεται όταν δεν ξέρει τί του γίνεται είναι πολύ για κλάμματα. Εγώ ευτυχώς ξέρω οτι δεν ξέρω τί μου γίνεται. Έτσι έχω μια ελπίδα να μην ξέρω ποτέ τί θα μου γίνεται όταν ξέρω τί μου γίνεται. Σήμερα θα πιω μόνο και μόνο για να κάνω το νεφρό να το βάλει στα πόδια. Ύστερα θα'χω απλά το νεφρό στα πόδια... Απλή μετατόπιση ενός οργάνου. Σιγά το πράμα, πρώτη φορά θα 'ναι;