'Eχω πηχτό άγχος. Τόσο εμφανώς πηχτό που φωσφορίζει σχεδόν. Η κοιλιά μου έχει σχήμα εμμηνοπαυσί κι ας τη γυμνάζω καθημερινά, έχω μια μικρή πληγή στο κεφάλι που δεν ξέρω πότε έγινε και πώς. Στο Παπαγεωργίου η βρώμα φαίνεται περισσότερο και βρωμάει περισσότερο σε σχέση με άλλα νοσοκομεία γιατί είναι πιο καινούργιο. Στις δέκα το βράδυ η εφημερία είχε δύο πλανήτες κόσμο. Η μαμά όμορφη στο καροτσάκι με το γκρί συνομήλικό μου μοντγκόμερι και το κεραμιδί σκουφάκι με τις ξανθιές τουφίτσες που φρόντισα να κρατήσω όταν την κούρεψα, κι ύστερα να τις κολλήσω κάτω από το σκουφάκι έτσι ωστέ να μην υπάρχει τίποτα καρκινοπαθές στο κεφαλάκι της. Περίμενε υπομονετικά με τα κατατρυπημένα χέρια της. Περίμενε τεσσεράμιση ώρες και όταν τη γυρίσαμ,ε σπίτι το πρώτο πράγμα που την απασχόλησε ήταν να μην ξεχάσω να πάρω το τάπερ με το παστίτσιο. Πήρα το τάπερ και επέστρεψα και το σπίτι ήταν παγωμένο γιατί όταν φεύγεις εσπευσμένα να πας σε μία εφημερία δεν σκέφτεσαι να ανάψεις τη θέρμανση. Το σπίτι παγωμένο, το νερό παγωμένο αλλά εγώ έπρεπε να κάνω μπάνιο να φύγει η παπαγεωργίλα από πάνω μου και όταν εγώ πρέπει να κάνω μπάνιο, κάνω ακόμα και αν το νερό είναι στους μείον δεκαμηδέν βαθμούς, όπως τότε σε εκείνο στο χωριό κοντά στην Κοζάνη που το νερό ερχόταν από το βουνό και σου κοκκίνιζε το δέρμα μόλις έπεφτε πάνω σου, αλλά εγώ και τότε έκανα γιατί και τότε έπρεπε. Ξάπλωσα παγωμένη σκεφτόμενη πάλι λονδινικά πάρκα για να ηρεμήσω. Διέσχισα το Brockwell Park που ήταν είναι και θα είναι το πιο αγαπημένο μου πάντα. Συνάντησα αυτές τις πανέμορφες αυγυπτιακές χήνες και κάπου εκεί τυλιγμένη με το πιο ζεστό μου κασκόλ με πήρε ο ύπνος για να ξυπνήσω άρρωστη. Άρρωστη πάλι, ciproxin πάλι, κορτιζόνη πάλι. Το αναπνευστικό μου αρρωσταίνει απ' αυτά που αναγκάζεται να εισπνεύσει και μάλλον να καταπιεί. Και τώρα πάλι πρέπει να τρώω και το βράδυ για να αντιβιωθώ και πάλι θα παχύνω και πάλι θα νευριάζω και θα πεθάνω χοντρή και ναι το έχω ήδη δηλώσει, γράψτε στην ταφόπλακά μου, πέθανε χοντρή αλλά νηστική. Γράψτε το έτσι για το γαμώτο. Όχι μη γράψετε τίποτα, δε θέλω ταφόπλακα. Βράζω δύο μικρά σπιτικά αυγά, τα βάζω στο φλυτζάνι και μαδάω μέσα λίγο ψωμάκι. Τρώω το παιδικό μου αυτό αγαπημένο δείπνο. Ακριβώς όπως το έτρωγα μικρή, με πολύ μικρό κουτάλι. Θα μπορούσα να τρώω αυγά μέχρι όλοι οι κώλοι όλων των πτηνών τα κλείσουν. Το τρώω και παίρνω τη βραδυνή αντιβίωση. Το στομάχι μου δεν αντέχει πια πολλά πράγματα. Τα φαγητά μ' αρέσουν όλα παιδικά. Τα τρώω όπως τα έτρωγα παιδί. Βάζω μικρά κομματάκια ψωμιού στις σούπες, στις μελιτζάνες, στο πρασόρυζο, ακριβώς όπως μου τα τάιζε η γιαγιά. Το πηρούνι μου είναι σχετικά άχρηστο. Αγαπώ να τρώω με τα χέρια. Τα χέρια υπάρχουν για να χαϊδεύουν, να ταΐζουν, εε τα δικά μου και να πονάνε. Καταπίνω αντιβιοτικά, προβιοτικά, μεταβιοτικά, καταβιοτικά, υπερβιοτικά. Πρέπει να δουλέψω απόψε έτσι βιοτικά, να παίρνω τόσο δυνατές ανάσες που να πονέσουν οι κοιλιακοί μου, που είναι ήδη πονεμένοι και κρυμμένοι κάτω απο τη στρογγυλή μπουλούκα κοιλιά μου, που κι αυτή υπάρχει για να χαϊδεύεται και να ταΐζεται εεε η δική μου και να πονάει. Θα πιω τζιν χωρίς αλκόολ, θα καπνίσω μόνο δύο τσιγάρα, κανονικά όχι σαν εκείνη τη συσκευή που καίει τα χείλη. Ναι τα χείλη μου είναι το δεύτερο στομάχι. Τα πήρα πακέτο με μηνιαίο επιχείλιο έρπη δώρο. Τα χείλη υπάρχουν για να χαϊδεύονται, να φιλιούνται εε τα δικά μου για να ερπιάζονται και να πονάνε. Όχι κυρία Αναΐς, δεν είσαι η πιο κουρασμένη γυναίκα στον κόσμο. Είμαι κι εγώ εδώ. Δεν θα τις βγάλουμε έξω να τις μετρήσουμε αλλά είμαι πολύ κουρασμένη. Θα ήθελα να πάω απόψε στη δουλειά όπως είμαι. Χωρίς μακιγιάζ, με την ξεθωριασμένη μακρυά πουά φούστα και τη ζακετούλα από πάνω, έτσι ξεμαλλιάρα με τις παντόφλες, με τις ζεστές μου κάλτσες. Να πλύνω μόνο τα δόντια μου και να πάω. Το πριν και το μετά της δουλειάς με κουράζει περισσότερο από την ίδια τη δουλειά. Η ετοιμασία πριν και το σοσιαλάηζινγκ μετά. Ειδικά απόψε που στο αίμα μου θα ρέεουν μόνο βιοτικά και όχι αλκόολ. Τώρα πρέπει να κοιμηθώ λίγο, λίγο μεσημεριανά κι αφού πήρα το προβιοτικό. Θα ονειρευτώ τη στιγμή που θα επιστρέψω αμέθυστη σπίτι. Θα ξαναφορέσω τα σπιτικά μου ρούχα, τη ζακέτα μου, θα ξεβαφτώ, θα πλύνω τη μούρη μου με παγωμένο νερό, θα ξαναπλύνω τα πλυμένα δόντια και θα βρεθώ δίπλα στις αυγυπτιακές χήνες. Υπομονή δέκα ώρες μόνο. Τις διπλές του Παπαγεωργίου.