tag:blogger.com,1999:blog-231009652012-02-01T05:27:50.149+13:00Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comBlogger3701100tag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-5666473580421102612011-12-01T10:42:00.001+13:002011-12-01T10:44:47.709+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vxqiDG97Y4g/Ttaf-7rC09I/AAAAAAAABhY/ejldTpnadTk/s1600/30%25CE%25BD%25CE%25BF3%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="187" src="http://3.bp.blogspot.com/-vxqiDG97Y4g/Ttaf-7rC09I/AAAAAAAABhY/ejldTpnadTk/s320/30%25CE%25BD%25CE%25BF3%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; color: #fff2cc; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: x-large;"><b>Σ</b></span>ήμερα το πρωί εκείνος άνοιγε ένα μεγάλο βαρύ γκρίζο ρολό, εγώ περίμενα και κρύωνα, εσύ πέθαινες.</div><div class="separator" style="clear: both; color: #ffe599; text-align: justify;"><span style="color: #fff2cc; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">&nbsp;Εκείνο το πρωί εγώ κι εκείνος ήρθαμε να σε δούμε αλλά ήσουν στο επάνω δωμάτιο και κοιμόσουν πεθαμένος. Κάποιο πρωί εκείνος βρισκόταν μακρυα μου και πιο πολύ μακρυά σου. Εμείς το ξέραμε, εκείνος δεν είχε ιδέα. Ένα πρωί ήμουν εκεί πάλι και πάλι όπως σου είχα υποσχεθεί. Το πρώτο πρωί πάγωνα κι εσύ απορούσες πώς κατάφερα να είμαι εκεί αφού κανείς δεν μπορεί να ταξιδέψει με τόσο βάρος μέσα σε αεροπλάνο. Ήταν η πρώτη απάντηση που σου έδωσα στη δεύτερη ερώτηση που μου έκανες. Την πρώτη δεν την έχω απαντήσει ακόμα. Σε εφτακόσσιες σαραντατέσσερις ώρες, ένα πρωί θα έρθουμε να σου φέρουμε ένα κασκόλ, να σε αφήσουμε να πεθάνεις με την ησυχία σου πάλι. Πολλά πρωινά, όλα τα πρωινά στο μέλλον εγώ εσύ κι εκείνος θα ξέρουμε να σε πεθαίνουμε να μας πεθαίνουμε, να πεθαίνουμε για ότι μας εκσφενδόνισε. Εγώ εσύ κι εκείνος...Εγώ εκείνος κι εσύ. Εσύ...Εσύ όλα τα όνειρα του κόσμου....Σήμερα πονάει το σύμπαν και τα κεφάλια μας. Κοιμήσου. Πέθανε όσο μπορείς. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-566647358042110261?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-90282763889235914512011-09-21T12:13:00.001+12:002011-09-21T12:17:01.987+12:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-vtdYz4YHC9k/TmpYVH7NIoI/AAAAAAAABhU/lC1JNAosEe8/s1600/3720107-lg.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265px" nba="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-vtdYz4YHC9k/TmpYVH7NIoI/AAAAAAAABhU/lC1JNAosEe8/s400/3720107-lg.jpg" width="400px" /></a></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"><span style="color: #4f6228; font-family: 'Batang','serif'; mso-bidi-font-family: Aparajita; mso-themecolor: accent3; mso-themeshade: 128;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Θ</strong></span>υμάμαι τους με το ζόρι μεσημεριανούς ύπνους στο σπίτι της γιαγιάς. Η γιαγιά έβαφε τους τοίχους με λαδομπογιά, συνήθως μπεζ. Για να δροσιστώ ακουμπούσα το μέτωπό μου πάνω, κολλούσα τη μούρη μου, και μαστούρωνα εφηβικά, ακρυλικά, και διαλυτικά. Τώρα πια οι λαδομπογιές δε μυρίζουν έτσι. Υδατοδιαλυτά χρώματα, </span><span lang="EN-US" style="color: #4f6228; font-family: 'Batang','serif'; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-family: Aparajita; mso-themecolor: accent3; mso-themeshade: 128;">eco-</span><span style="color: #4f6228; font-family: 'Batang','serif'; mso-bidi-font-family: Aparajita; mso-themecolor: accent3; mso-themeshade: 128;">μαλακίες και περιβάλλον. Αρχίδια. Και οι αναμνήσεις; Θυμάμαι και το ρελιέφ στο σπίτι μας, να μου γδέρνει<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>αγκώνες και δάχτυλα. Μετά άρχισε ο μπαμπάς να βάφει σκέτο πλαστικό, και τώρα χρώμα πάνω στο χρώμα οι τοίχοι είναι απλώς λιγάκι ανώμαλοι όπως όλοι μας μέσα στο σπίτι. Οι τοίχοι δεν πληγώνουν. Οι άνθρωποι μόνο. Κι αυτό είναι το πιο εύκολο. Το μπορούν όλοι. Να περνάς μέσα από τις ζωές των ανθρώπων για τόσο λίγο, να ρουφάς, και να τους πληγώνεις.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Να εξαφανίζεσαι μετά γιατί πήρες τη δόση σου. Οι άνθρωποι έλκονται από το άγνωστο. Οι άγνωστοι τους φαίνονται πάντα πιο γοητευτικοί γιατί δεν τους θυμίζουν ποιοι είναι. Δεν τους ξέρουν κι αυτό<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>είναι από μόνο του μεγάλη ανάγκη, όταν δεν θέλεις και πολύ να ξέρεις τι είσαι. Εγώ τρομάζω με αυτό που είμαι το πρωί. Είμαι εκείνη που δεν μπορεί να ανασάνει όπως θέλει. Πηγαίνω καφέδες σε ανθρώπους που με τρομάζουν. Και τελικά δεν ξέρω αν με τρομάζουν οι΄ξένοι πιο πολύ από εκείνους που νόμιζα οτι ξέρω. Κανέναν δεν ξέρω. Δεν θέλω να ξέρω. Κρατάω καφέδες στα χέρια, περνάω το δρόμο, μπαίνω σε χώρους που μυρίζουν αρώματα, βερνίκια κι ακρυλικά. Κι όμως καμία μυρωδιά δεν με κάνει να συγκινούμαι όσο η λαδομπογιά της γιαγιάς. Ακρυλικό απο ακρυλικό διαφέρει όσο κι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Ανοίγω την πόρτα κι αντικρύζω χαμόγελα ηλίθια. ηλίθια πανηλίθια. Χαμογελάω κι εγώ, δίνω τους καφέδες, παίρνω λεφτά, δίνω τα ρέστα, κι επιστρέφω. Κι ύστερα ξανα τηλέφωνο, θέλουν πάλι καφέ οι ακρυλικές. Ξαναπερνάω το δρόμο, ξανανοίγω την πόρτα. Χαμογελάνε πάλι αλλά είναι αλλιώς. Όλη μέρα βάφονται, βάφονται, βάφονται, τρομάζω. Θέλω να βρω ένα μακιγιάζ, να είναι σα μάσκα, να κρύβει το πόσο εμετό θέλει να κάνει το κεφάλι μου σε κάθε συναναστροφή μου μαζί τους. Ξαναχαμογελάω, τους στέλνω όλη μου την οστεοπόρωση και επιστρέφω. Ξέρω ποιά ώρα, ποιοί θα έρθουν, τί θα πουν όταν μπουν, τί θα πουν όταν βγουν, τι θα κοιτάζουν όσο τους ετοιμάζω τις αηδίες που παραγγέλνουν. Με ρωτάνε που έφτιαξα τα μαλλιά μου, απο που πήρα τα ρούχα μου, με περιεργάζονται σαν εξωγήινη κι εγώ τα βράδυα ονειρεύομαι να ήμουν μια ακρυλικιά. Απο τόση δα σιχαινόμουν τα γυαλιστερά πράματα Κυρίως στο ανθρώπινο σώμα κι ακόμα πιο ειδικά τα γυαλιστερα χείλια. Σιχαίνομαι να γυαλίζουν τα χείλια μου, με αηδιάζει η αίσθηση κι οι γυναίκες που γυαλίζουν τα χείλια τους κι είναι οι τσάντες τους γεμάτες με γυαλιστικά,, σιχαίνομαι, και καπνίζουν και το τσιγάρο γίνεται αηδιαστικό, κοιτάζω το φίλτρο να γυαλίζει κι ανακατεύομαι, δε μ' αρέσουν τα γυαλιστερά, μόνο η λαδομπογιά της γιαγιάς μου άρεσε. Δε θέλω να πω άλλο για τις ακρυλικές, υπάρχουν κι οι αγχωμένοι που πίνουν όλοι e-stress-o, και πάλι κάθομαι και σκέφτομαι τί είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν τους καφέδες γλυκούς πικρούς μέτριους. Από την πρώτη φορά που έφτιαξα καφέ να πιω, ποτέ δεν κατάλαβα αν τον θέλω πικρό μέτριο ή γλυκό. Κάθε φορά τον φτιάχνω αλλιώς. Χίλιες φορές παρακαλάω να έρθει λίγο κρύο προς τα 'δω, δεν έρχεται, έχω εναν μόνιμο ανεμιστήρα μέσα στο κεφάλι μου,&nbsp; κάνει βουυυυυυυυυυ, βουυυυυυυυυυ, μου βουλώνει το αριστερό αυτί, μου χώνει σκουπιδάκια στο αριστερό μάτι και κάνει τις τρίχες του Ζοζέ να πετάγονται παντού. Το σεξ που κάναμε εκείνη τη μέρα ήταν σαν εκείνο το τραγούδι που βάλαμε μετά, ποιό ήταν; ποιό ήταν; Θα το θυμηθώ σίγουρα, θα το θυμηθώ και θα το τραγουδάω ναι; Το δέρμα σου είναι παιδικό, οι εκφράσεις σου, κι η φωνή σου εκείνη τη μέρα που σου λεγα οτι πεινάω και πρέπει να με ταΐσεις και συ είπες, 'πες μου ότι θέλεις και θα στο φέρω' , το είπες με μια φωνή πολύ μικρή, εκείνη η φωνή είναι πάντα μέσα στα αυτιά μου, την εμποδίζει λίγο ο ανεμιστήρας αλλα την ακούω. Σήμερα δεν πήρα τσιγάρα, βλακεία, δεν είδα τον κύριο Σπύρο. Αύριο θα πάρω πάλι, κάθε μέρα κάθε μέρα μέχρι να με μάθει καλά ο κύριος Σπύρος κι εγώ τότε θα μπορέσω να του πω, κύριε Σπύρο είστε ίδιος ο ΆΛβαρο Ντε Κάμπος κι αυτός θα με κοιτάζει κι ύστερα θα του διαβάσω την Tabacaria , θα του την τυπώσω κι εκείνος θα τη βάλει στον τοίχο μαζί με τα παλιά χιλιάρικα και τα ευρώ και τα τηλέφωνα της Δέλτα και της Pepsi,&nbsp; ναι μη γελάς σου λέω θα μετατρέψω όλο τον κόσμο σε πορτογάλο μη φοβάσαι. Προς το παρόν έχω μετατρέψει εσένα και λίγο τον κύριο Σπύρο. Μόνο τις ακρυλικές θα αφήσω γιατί ..ωχ κοιμήθηκες; Εεε αφού έβαψα τα νύχια μου ποιός θα μου στρίβει τσιγάρα; Αφού είπαμε οτι δεν θα κοιμηθούμε σήμερα γιατί κοιμήθηκες; τί όνειρο βλέπεις; δώσε μου κι εμένα λίγο, κι εγώ νύσταξα και πρέπει σε πολύ λίγο να ξυπνήσω να πάω καφέ στις ακρυλικές. Κάτσε να ξεκινήσω από τώρα να χαμογελάω μήπως και καταφέρω μέχρι το πρωί να το πετύχω.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-9028276388923591451?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-83962197331300421402011-09-09T08:54:00.000+12:002011-09-09T08:54:58.241+12:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WDtTZtJTg0M/TmkrDL5t_bI/AAAAAAAABhM/li_MLKEviLk/s1600/14028392-md.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="319px" nba="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-WDtTZtJTg0M/TmkrDL5t_bI/AAAAAAAABhM/li_MLKEviLk/s320/14028392-md.jpg" width="320px" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><strong><span style="color: #45818e;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;">Θ</span>έλωΝαΠαλέψωΤόσοΔυνατ</span><span style="color: #783f04;">άΠουΗΖωήΜου</span></strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #783f04; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><strong>Ν'ΑρχίσειΝ'ΑνησυχείΓιαμέναΑντίΕγώΓια'Κείνη</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8396219733130042140?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-70141778235513046502011-08-29T00:33:00.001+12:002011-08-29T00:36:45.946+12:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-CfNL331L8CE/Tloucu-24rI/AAAAAAAABhE/SPREpFf67TU/s1600/12697293-md.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213px" qaa="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-CfNL331L8CE/Tloucu-24rI/AAAAAAAABhE/SPREpFf67TU/s320/12697293-md.jpg" width="320px" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #b45f06; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Β</strong></span><span style="color: #0b5394;">αριέμαι τους Αυγούστους και τους ανθρώπους που δεν βαριουνται τους Αυγούστους. Σιχαίνομαι εκείνους που εμπνέονται και καλά απο τις εποχές, με κουράζουν τα μυαλά σας, που γράφουν για καρπούζια και σταφύλια,&nbsp; σας λυπάμαι που τρώτε τα καλαμπόκια σπυρί σπυρί. Εϊστε ένα πελώριο σπυρί. Περιμένω με ανυπομονησία το χειμώνα, περιμένω να έρθει η Πολωνία να με πάρει. Ο ήλιος πρέπει να σε βρίσκει πάντα μόνο, ποτέ σε παραλίες με ανθρώπους, πάντα μόνο και ποτέ δίπλα στη θάλασσα. Ο ήλιος δεν ταιριάζει με τη θάλασσα, κι όποιος το σκέφτηκε είχε πολύ χαμηλή αισθητική. Το καλοκαίρι </span><span style="color: #b45f06;">είναι κιτς. Οι παραλίες πιο κιτς ακόμα. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #b45f06;">Μαυρίζω παντού εκτός από τις ρώγες, οι ρώγες μένουν παντα λευκές σα να θέλουν να θυμίσουν οτι έχουν γάλα μέσα. Μαυρίζω απο τις διαδρομές, Καλαμών, Αλεξάνδρου 31, Αλεξανδρου 39.&nbsp; Εκείνο το βράδυ που είδα εφιάλτες με σκάλες και μωρά και το πρωί ήμουν γεμάτη αφαλούς, εκείνος ο εφιάλτης με τους</span> <span style="color: #0b5394;">αφαλούς σε όλο το σώμα με τρομάζει ακόμα, με ανατριχιάζει, η καθημερινότητα δε με ανατριχιάζει, αγαπάω και δεν αγαπάω, με αναγνωρίζω και δε με αναγνωρίζω, το καλοκαίρι φταίει. Θα σε πάω στο Borsek&nbsp; και στο Rzeszow και στο Pescοw και στο Lublin. Το χειμώνα όμως, εγώ το χειμώνα μπορώ να ζήσω. Εϊναι όλα εκείνα που υπάρχουν για να μας θυμίσουν πόσο πρέπει τα αντίθετά τους να ζητάμε. Το καλοκαίρι υπάρχει για να μου θυμίζει πόσο πρέπει να έχει</span><span style="color: #b45f06;"> πάντα χειμώνα, τα ψέμματα υπάρχουν για να μου θυμίζουν πόσο πρέπει να μου λες αλήθεια. Με ενοχλούν οι άνθρωποι τόσο όσο η κατσαρίδα που περπατούσε στο μπούτι μου στα Εξάρχεια. Πετάχτηκα κι ειχα μουδιάσει ολόκληρη κι έτρεμα μετά κι η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Έτσι κάνω κι όταν χύνω. Πετάγομαι και μουδιάζω ολόκληρη και τρέμω κι η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Η κατσαρίδα είναι οργασμός. Έτσι σκέφτονται οι άνθρωποι. Ετσι βγάζουν συμπεράσματα. Έτσι αποφασίζουν. Έτσι μας γαμάνε πρωί βράδυ, κουράζομαι, κουράζομαι, δεν θέλω να ξυπνάω χαράματα, δεν θέλω</span> <span style="color: #0b5394;">να ζεσταίνομαι άλλο, θέλω να βγουν τα μπρόκολα κι οι λαχανίδες και το σέλινο, να μυρίζει το σπίτι φαγητό κατσαρόλας, να κλείνω τα παράθυρα,σσσσσσσσσσσσ σσσσσσσσσσσσσ σκάστε ησυχία, ησυχία θέλω, εμένα θέλω εσένα θέλω, Ζοζέ σε αγαπάμε, ξηρά τροφή, ξηρά τα γεννητικά όργανα του κόσμου, βλακεία λέξη τα γεννητικά όργανα. Κλείσε τα παράθυρα, δεν μπορώ την απέναντι, Αντωνίαααααα, Ιωάνναααααα όλη μέρα, βγαίνει στο μπαλκόνι και καπνίζει, το βράδυ έρχονται οι φίλοι του άντρα της, βλέπουν μπάλα, εκείνη πάει έρχεται, πάει έρχεται με πιάτα με ποτήρια, ο άντρας κάθεται</span><span style="color: #b45f06;"> σαν γουρούνι, κανείς δε σηκώνεται, πάει έρχεται πάει έρχεται, βάφει τα μαλλιά της ξανθά, παχαίνει, τα ξαναβάφει καστανά, παχαίνει κι άλλο, πάει έρχεται, τρώει κρυφά στην κουζίνα, μετά καπνίζει, κι οι άλλοι φευγουν, μαζέυει, παει έρχεται με πιάτα με ποτήρια πάλι, ξανατρώει στην κουζίνα, η Ιωάννα κι η Αντωνία κοιμούνται, πλένει τα πιάτα, ξανακαπνίζει, απλώνει ρούχα, κι ύστερα ανοίγει το λάστιχο και μας τελειώνει το νερό γιατί ποτίζει τις ηλίθιες φιξ τσιμεντένιες ζαρντινιέρες της.&nbsp;Η ζωή της με κάνει να θέλω να έρθει ο χειμώνας πιο γρήγορα, να μην τη βλέπω. Ανάβει το φως του μπαλκονιού της, κλείστο μωρή κλείστο εγώ θελω σκοτάδια, βλέπω θρίλερ δε θέλω φωτα. Δεν το κλείνει. Το πρωί αρχίζ</span><span style="color: #0b5394;">ει το ΑντωνίαΙωάννα της και παει και πάει.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">Εϊχα μια σκέψη τώρα μετά απο προχθές... Αν ποτέ τα μαλλιά μου σκεπάζουν τα μάτια μου, ποιός θα με αγαπάει;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7014177823551304650?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-46483706876947736462011-06-08T07:08:00.005+12:002011-06-08T07:10:46.720+12:00<span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: x-large;"><strong></strong></span></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #990000;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Ά</strong></span>σε τον υπόλοιπο κόσμο. Αστο αυτό, πες οτι δε μας αφορά. Αλλά πες αλήθεια σε μένα.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Ποτέ; Έτσι το βράδυ την ώρα που πας να πλύνεις τα δόντια σου, που αναγκαστικά σε κοιτάς στον καθρέφτη, δε νιώθεις καμιά ντροπή; Δε σου κάνεις καμιά ερώτηση; Την ώρα που πατάς τη λέξη δημοσίευση και αναρτείς <span style="background-color: #f3f3f3; color: #990000; font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: x-large;"><strong><u><a href="http://enigma-omnia.blogspot.com/2011/06/blog-post_07.html">αυτό</a></u></strong></span><span style="background-color: #f3f3f3; color: #eeeeee;">,</span> ο</span><span style="color: #990000; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">ύτε μια υποτυπώδης αναγούλα δε σου' ρχεται;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4648370687694773646?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-12881599636143944402011-06-03T10:55:00.001+12:002011-06-03T10:57:03.203+12:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-C1CEbNdb3DY/TegL6kpO2xI/AAAAAAAABg0/xyhJRn-46PY/s1600/71776558.XjakLIHE.water_mouth.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" src="http://3.bp.blogspot.com/-C1CEbNdb3DY/TegL6kpO2xI/AAAAAAAABg0/xyhJRn-46PY/s320/71776558.XjakLIHE.water_mouth.jpg" t8="true" width="212px" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #b45f06;"><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: x-large;"><strong>Μ</strong></span>ου γράφεις και μου λες όλο αυτό που φοβάσαι. Αυτό που δεν έγινες φοβάσαι. Αυτό που δεν θα το φοβόσουν αν τελικά είχες γίνει. Σου γράφω και σου λέω πως δεν θα υπήρχε καμία περίπτωση να μην σε βρω. Ανάμεσα σε χιλιάδες rookies και amateurs, ανάμεσα σε έξιδισεκατομμύριοστούς ανθρώπους δεν θα υπήρχε καμία περίπτωση.&nbsp; Μου λες πως φοβάσαι οτι μπορεί</span> <span style="color: #134f5c;">να ήσουν με μια κατσαρόλα εκεί στις πλατείες και σου λέω οχι μη φοβάσαι, θα ερχόμουν να σε πάρω με μια γεμάτη από την αγαπημένη σου σούπα κατσαρόλα. Έπλυνα όλο το σπίτι για σένα, έπλυνα και τα δίχρωμα προφίλ στα έπιπλα που κατασκεύασες για το σπίτι μας.&nbsp; Μην ξαναφοβηθείς τίποτα ακούς; Δεν θα υπήρχε περίπτωση να σε αφήσω</span> <span style="color: #b45f06;">να γίνεις εκείνο που προοριζόσουν γιατί ο κώδικας έλεγε απο πιο πριν οτι για μένα προοριζόσουν. Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που μπορεί να με κοιτάξει με τόσο αχόρταγη αγάπη την ώρα που τραγουδάω είναι γάτα ο κοντός με τη γκραμπάτα. Η ηλιθιότητα είναι μέρος της ζωής μας με τον πιο αυθεντικό τρόπο. Και δεν αναφέρομαι στους μαλακισμένους κώδικες που έχουν όλοι οι άνθρωποι που είναι μαζί, που σίγουρα έχουν. Οχι οχι στ' αρχίδια μου αυτά. </span><span style="color: #134f5c;">Εσύ βλέπεις τον μπάγεβιτς την ώρα που εγώ βάζω ασπρόμαυρες οδοντογλυφίδες στα νύχια μου, ξέρεις όλα τα μυστικά της ομορφιάς και της ασχήμιας μου γιατί σε βάζω σε όλα.&nbsp; Σου εξηγώ με λεπτομέρειες ποιο eyeliner θα πάρω κι εσύ ακούς με τέτοια προσοχή σα να σου έλεγα το πιο σοβαρό πράμα στον κόσμο. Όλα τα τεστ τα περάσαμε με άριστα. Όλα όλα. Μόνο αυτήν την πληγή στο χέρι μην ξεχνάς να κρύβεις. Όχι δε λέω πως φταίει αυτή που δεν έχυσα σήμερα</span><span style="color: #134f5c;">.</span><span style="color: #b45f06;"> Εκτός κι αν φταίει αλλά δεν το καταλαβαίνω ούτε γω. Λίγο να τη δω απ το πλάι, μου τα χαλάει όλα. Ήμουνα μέχρι τα πυρηναία καβλωμένη, κι εσύ ήσουν στο πιο βαθειά που έχω.&nbsp;Έφτασες &nbsp;στις νευρικές οδού του εγκεφάλου μου. Δε μ' αρέσει να λέω τη λέξη μέσαμου Τη σιχαίνομαι. Είναι ηλίθια κι ανούσια. Θα σε έχυνα σου λέω και πέρασε ο μαλάκας με τα σκυλάδικα σε ένταση "κώφωση" απο κάτω και μ' έκοψε γαμώ την παναγία μου και σου λέω όλη αυτή η κάβλα δεν μπορεί να ξαναγυρίσει πίσω στον οργανισμό, δε γίνεται, αν γυρίσει σου αναδιαμορφώνει τη συνείδηση. Δεν ξέρω όμως μπορεί και να έφταιγε η πληγή που είχα ελαχιστοδεί λίγο πριν. Το δέρμα μου είναι</span><span style="color: #134f5c;"> ο,τι πιο μαλακό έχω αγγίξει μετά από το σημείο κάτω από τα μάτια σου που σε μερικά χρόνια θα είναι πιο γερασμένο και πιο σημαντικό απο τώρα. Να γίνω καλά μόνο... Γρήγορα να γίνω καλά, δεν αντέχω άλλο κλεισμένη μέσα εδώ. Να φτιάξουμε το μπαλκόνι κι ας μην καθόμαστε ποτέ, δε με νοιάζει, έτσι κι αλλιώς εγώ για το χειμώνα ζω, αυτόν περιμένω πάντα, κι αυτόν που θα 'ρθει ένα παραπάνω γιατί του χω και μια έκπληξη που την ξέρω μόνο εγώ κι ο κόσμος. Έχω πονοκ</span><span style="color: #134f5c;">έφαλο κάθε απόγευμα, η φυσιοθεραπεία μπορεί να φταίει. Γελάω με τα παπούτσια μου που εδώ και καιρό κυκλοφορούν μόνο τα αριστερά μέσα στο σπίτι. Αχρείαστα τα δεξιά τόσους μήνες, σχεδόν συνήθισα να φοράω μόνο αριστερό, και θα γελάσω ακόμα πιο πολύ όταν ξαναβάλω το δεξί μου πόδι σε δεξί παπούτσι. Η αύριο μέρα δε μ' αρέσει απο σήμερα. Θα έρθεις αργά, θα είσαι κουρασμένος, δεν θέλω να σε βλέπω κουρασμένο, όχι μόνο σου. Μαζί να κουραζόμαστε, να ξεθεωνόμαστε, να ξεκωλοριζιαζόμαστε, να κάνουμε σχέδια για το πόσο πολύ θα με γαμήσεις όταν γυρίσουμε σπίτι κι </span><span style="color: #b45f06;">όταν γυρίζουμε να μην μπορούμε καν να σβήσουμε τα τσιγάρα μας, κι έτσι να αφιερώνουμε τις Κυριακές στο να με γαμάς και μετά να είσαι έτοιμος να βγεις να παίξεις μπάλα. Δύο μέρες μείνανε για να εξασφαλίσω τον χειμώνα και μια για να φορέσω δεξί παπούτσι. Διακόσιεςδεκατρεις για να φάμε φερρέρο. Σσσσσ μη μας καταλάβουν...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1288159963614394440?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-4590086008554765812011-05-31T13:41:00.000+12:002011-05-31T13:41:29.336+12:00<div><div style="text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-fyDFCehpQ3A/Tdw6e_geOGI/AAAAAAAABgs/yDuSIT5_ZTo/s1600/49607362.agua_funchal.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610423539914913890" src="http://4.bp.blogspot.com/-fyDFCehpQ3A/Tdw6e_geOGI/AAAAAAAABgs/yDuSIT5_ZTo/s400/49607362.agua_funchal.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 298px;" /></a><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #e06666;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Μ</strong></span>έρες τώρα, μήνες, χρόνια προσπαθώ να γράψω κάτι για το σύμπαν, για τη ζωή μας για τα ευρώ που μας λείπουν για να ζήσουμε όπως μας πρέπει και δεν μπορώ. Πάντα ονειρευόμουν αυτη τη στιγμή στη ζωή μου, που θα έχω μαζί μου έναν άνθρωπο πιο σημαντικό απο μένα, τόσο σημαντικό που θα με κάνει να βαριέμαι να γράψω για μένα. Με κατάφερες κι εξαφάνισες κάθε εγωκεντρισμό μου. Είμαι πια, εσυ-κεντρική, εμεις-κεντρική κι ο κόσμος φαίνεται σαν πιο μεγάλος και εικοσιτετράωρος. Φτιάχνω</span> <span style="color: #134f5c;">πλάνα, σημειώνω αριθμούς, μας φτάνουν- δε μας φτάνουν. Όχι δε μας φτάνουν γιατί εγώ φοράω όλους τους νάρθηκες του κόσμου. Θα γίνω καλά όταν ο νάρθηκας θα είναι δυομιση εκατοστά πια ίσος με το δάχτυλό μου. Έτσι κάπως περνάνε όλα. Και το κάψιμο θα φύγει και οι εφημερίδες θα μας γράψουν, κι εκεί στη Rua alto do duque 13 θα κάνουμε αυτό που κάναμε από το πρώτο βράδυ χωρίς να το ξέρουμε.&nbsp; Μιλάς όπως μιλάω και βρήκα αυτήν την καινούργια φωνή να λέω muchas escaleras και πώς γίνεται να έχω τόσες φωνές; Παρατηρώ τα μικροπράματα μέσα στο σπίτι. Εκείνο το γαλάζιο λουλούδι </span><span style="color: #e06666;">που στέκεται στο πορτατίφ και δεν ξέρω αν θα το φορέσω ποτέ αλλά σημασία έχει πως δεν πρέπει να παίζεις μαζί του γιατί θα το χαλάσεις και μόλις χαλάσει θα θέλω να το φορέσω. Εκεί στη γωνία με τις κινέζες κάπου στη Rua da Conceição&nbsp; θα πάρουμε δεκαπέντε λουλούδια θα μου πεις, παρόλαυτά μην το χαλάσεις. Θέλω να πίνω γάλα το πρωί και το ξεχνάω μετά, θέλω να τρώω ψωμί το μεσημέρι και πάλι το ξεχνάω. Αύριο θα γεμίσω την κατσαρόλα με φασόλια , γι αυτό υπάρχουν οι κατσαρόλες. Μερικοί τις προτιμούν άδειες και τις παίρνουν βόλτες στις πλατείες κι είναι οι ισπανοι σα να κατέβηκαν μόλις</span> <span style="color: #134f5c;">απο την ζωοδόχου πηγής, μάτσο κλαντεστίνοι των κάθε εξαρχείων, να παλεύουν για μας, θλιβεροί, βαρετοί κι ανούσιοι οι εκείνοι που παλεύουν για τους πολλούς. Σε αφήνω κόσμε να παλεύεις και για μένα, πάρε τις κατσαρόλες σου και βάλτες στον κώλο σου, μαζωμένοι όλων των πλατειών εκτονωθείτε! Εγώ θα κάτσω εδώ με τον σούπερ Καμόες μου να μαγειρεύουμε, να μαζεύουμε ευρώ για να πληρώνουμε&nbsp; τις λάμπες και τις οδοντόβουρτσες, να κοιτάμε μια τομή μαυρισμένη που ο γιατρός είπε οτι δεν ξέρει αν θα ξεμαυρίσει, να ράβω όλα τα ρούχα ξανά και ξανά, να του σιδερώνω την μπλούζα Sao Tome στις δυο το πρωί και να καίω το γόνατό μου, και να ανεβάζω τα στατιστικά μου. Είμαι ο πιο amateur του πλανήτη και μια μέρα θα γίνω και master και μαζί με σένα που θα σαι&nbsp;</span><span style="color: #e06666;"> grandmaster θα πάμε εκεί στο 13 με τις εφημερίδες μας και τους νόμους εκατόνπέντε και χίλια έξι και μάρτυράς μου ο Marques de Pombal, θα αλάξουμε το χρόνο, θα αλλάξουμε την τροχιά του Vostok 3KA, θα πιούμε μπύρες με τον&nbsp; Γκαγκάριν&nbsp; και την ώρα που σε φιλάω&nbsp;θα&nbsp;ξεκολάνε τα &nbsp;booster απο πίσω μας, θα πέφτουν στη θάλασσα με αλεξίπτωτο και θα τα ψαρεύουμε τα καλοκαίρια απ' το Estoril και το Cascais. Θα έχω μακρυά μαλλιά μέχρι&nbsp; τον αστράγαλο για να κρύβω την εγχείρηση, και το πόδι μου θα έχει αποκτήσει έναν αόρατο δικό του νάρθηκα και δεν θα γυρίζει ποτέ ακούς; ποτέ ποτέ</span><span style="color: #134f5c;">. Βαρέθηκα το καλοκαίρι. Φτάνει τόσο. Άντε πότε θα'ρθει ο Δκέμβρης που έχει 31; Δεν θα κρυώνεις στο υπόσχομαι, θα περπάτάμε όλη την Alcantara και δεν θα φοβάσαι τίποτα γιατί τώρα που έχω αυτό το πόδι όποιο σκυλί έρθει και με δαγκώσει θα σπάσει τα δόντια του στα σίδερα και στις βίδες. Δεν θα αφήσω ποτέ κανέναν να σε πειράξει, μόνο πρόσεχε να μην σε ξαναπειράξεις εσύ γιατί απο σένα δεν μπορώ να σε προστατέψω...</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-459008600855476581?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-87636027869793836472011-04-02T02:19:00.004+13:002011-04-04T01:45:54.674+12:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-XWlD2NWhLnU/TZXRG1J-veI/AAAAAAAABgM/i14_IBgfO48/s1600/7138959-lg.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 333px; DISPLAY: block; HEIGHT: 424px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5590604427728698850" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-XWlD2NWhLnU/TZXRG1J-veI/AAAAAAAABgM/i14_IBgfO48/s400/7138959-lg.jpg" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#993300;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong>A</strong></span>πό το San Telmo μέχρι τη Boca είναι δέκα λεπτά μόνο αλλά με το πόδι που έχω εγώ χρειαζόμαστε περίπου μια ώρα για να φτάσουμε. Είμαι σε σήψη σήμερα. Τα Σάββατα πρέπει να πονέσω. Το πόδι μου είναι γεμάτο αποχρώσεις κόκκινου,</span> <span style="color:#666600;">μπλε μωβ και μαύρου και όλη μέρα μου κάνει παρέα ο Μαραντόνα. Παρακολουθώ τα πόδια του και σκέφτομαι πως ίσως μέσα έχει κι αυτός ένα σίδερο και η μπάλα έχει μαγνήτη. Μόνο έτσι εξηγείται αυτό που βλέπω. Έλουσα τα υπεράπειρα μαλλιά μου κι ήμουν τόσο χάλια χτες που η μαμά με χαρά μου έβαλε ουίσκι να πιω. Αν χτες της ζητούσα ένα μονόκερο </span><span style="color:#993300;">που λέει κι ο Π θα μου τον έφερνε. Αν της ζητούσα ένα tupolev για να ρθω εκεί, πάλι θα μου έφερνε. Θέλω να βρω αυτόν που ανακάλυψε τα ράμματα τύπου clips μεταλλικά και να τον γαμήσω, να τον γεμίσω απο πάνω μέχρι κάτω. Θέλω να βρω τη νοσοκόμα που μου πατουσε την κοιλιά για να κατουρήσω γιατί είχε και δουλειές κι έπρεπε να τελειώνω, να της χώσω όλη την πάπια στον κώλο. Θέλω να τελειώσουν όλα, είμαι ανυπόμονη, θέλω να σηκωθώ όρθια, να περπατάω χίλιεςέξι μέρες συνεχόμενα, να</span> <span style="color:#666600;">ανέβω εφταεκατομμύριατριανταχίλια σκαλοπάτια αλλα να μην ξανακατέβω κανένα, θέλω να μην ξαναμπώ σε νοσοκομείο για τα επόμενα τουλάχιστον δέκα χρόνια. Θέλω να μείνω στο Buenos Aires μέχρι να βαρεθώ τη Boca και μετά να επιστρέψω εδώ στην Alfama και να τρώω όλη μέρα rissois do camarao μέχρι να χέζω ζωντανές γαρίδες. Είναι Κυριακή και χαίρομαι που θα κλείσω τα πατζούρια και δεν θα αφήσω κανέναν</span><span style="color:#993300;"> να μπει εδω μέσα σήμερα. Θα διαβάζω όλη μέρα reconquista και repoblacion και θα αυνανιστώ μέχρι να μουδιάσω. Θα αυνανιστώ τέσσερις φορές, θα ξαναβάψω τα νύχια μου και θα παίζω νταλικάκια όλη μέρα. Αα μπορεί και να βλέπω ασπρόμαυρες ταινίες και να τις αφήσω να παίζουν μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Μετά θα δω στον ύπνο μου τον<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#666600;"> </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=P7oRz8VxGvc&amp;feature=related"><span style="color:#666600;">άθρωπο</span></a></span></strong> με τη μπάλα μαγνήτη και θα χει έρθει το αύριο. 122 και σήμερα. Εεεε ακούς Σίσσυ;</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8763602786979383647?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-77396570243743648112011-03-31T09:38:00.005+13:002011-03-31T09:50:54.504+13:00<div align="justify"><a href="http://enigma-omnia.blogspot.com/"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#ffffff;"><strong>Ξεφτίλα</strong></span></a><span style="font-family:courier new;color:#990000;"> αγάπη μου ναι δίκιο έχεις.. πόσο</span><a href="http://enigma-omnia.blogspot.com/"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#990000;"><strong> <span style="color:#ffffff;">ξεφτίλα</span></strong></span></a><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#990000;">...Ναι κι εγώ ντρέπομαι που υπάρχουν </span><a href="http://enigma-omnia.blogspot.com/"><span style="font-size:130%;color:#ffffff;"><strong>αυτά</strong></span></a><span style="color:#990000;">...Δεν ξέρω αν θυμώνω πια. Ντρέπομαι κυρίως...Οχι δε θυμώνω γαμώτοχριστο μου. Αλλά μια αναγούλα την αισθάνομαι σίγουρα... Ετσι καλά το πας<span style="font-size:180%;"> <strong><span style="color:#ffffff;">κορίτσι της αηδίας</span></strong> </span>Λίγο μαμά λίγο γιατρός λίγο βυζιά και γαμήσι..Λϊγο αριθμοί αντί για τίτλο ( κρυμμένοι όμως).. Ετσι...είσαι στο σωστό δρόμο...Πάρε με και τηλέφωνο να σου πω κι άλλα μην κάθεσαι τσάμπα και προσπαθείς να γίνεις εγώ. Γαμώ την παναγία σου μπάζο. Αποφάσισα να σας κράζω απο δω και πέρα γιατί αν δεν ντρέπεστε εσείς βαρέθηκα να ντρέπομαι εγώ. </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7739657024374364811?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-17212815192926105312011-03-26T12:28:00.003+13:002011-03-31T04:33:25.753+13:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aQ3E1uZzjnQ/TY0nAygeAlI/AAAAAAAABgE/XQcU2GKGhNo/s1600/Before%2B-%2B%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5588165607148094034" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-aQ3E1uZzjnQ/TY0nAygeAlI/AAAAAAAABgE/XQcU2GKGhNo/s400/Before%2B-%2B%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF.JPG" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#ffffff;"><strong><span style="font-family:arial;"> <span style="font-size:180%;">Ε</span></span></strong>κείνοι που γαμιούνται με σβηστά φώτα φοβούνται να ζήσουν. Δεν ξέρω αν υπάρχει τίποτα πιό σημαντικό απο το να μπορείς να διαπεράσεις τον άνθρωπο που χύνεις με το να τον κοιτάς την ώρα που είναι ο πιο δικός σου. Το να μπορείς να ζεις κάθε μέρα με κάποιον είναι το πιό τρισφύριο πράμα που ξέρω. Τα κόκκαλά μου έσπασαν πολλά βολτ και τώρα το πόδι μου κάθεται μακρυά απο μένα, ψηλά πάνω σε κίτρινα και πράσινα μαξιλάρια</span><span style="color:#999999;">. Μπορώ να το κοιτάζω ώρες να προσπαθεί να κάνει τις αυτονόητες κινήσεις που κάνουν όλα τα πόδια. Έχω μια γυριστή τομή που μοιάζει με τη σαρανταποδαρούσα που είχε η πετσέτα που σκουπίστηκα και όταν θα περνάμε σε κείνα τα μηχανήματα του αεροδρομίου θα ακούγεται μπιπ μπιπ μπιπ και θα είναι τα μέταλλα μέσα στο πόδι μου που θα ηχούν τρομοκρατικά μέσα στα αυτιά των πορτογάλων υπαλλήλων και θα μου λένε να περάσω παλι πορ φαβορ και πάσα νοβαμεντε πορ φαβόρ κι ύστερα ένα μπριγάδου και περάσαμε. Τρεις μέρες μαζί σου και αρκούν να γίνω καλά, είσαι ο ορθοπεδικός μου κι ο χειρούγος μου κι ο αναισθησιολόγος κι ακόμα πιο πολύ ο αισθησιολόγος μου, με γάμησες κι ήταν σαν ολική οστεοσύνθεση, είσαι ο αντιβιοτικότερος άνθωπος που γνωρίζω, βιάζομαι να γίνω καλά, δε με νοιάζουν οι πόνοι, θέλω να</span> <span style="color:#ffffff;">είμαι καλά για να μπορώ να ζω μαζί σου γιατί δεν αντέχω καθόλου μακρυά απο την απίθανη τρισφύρια ζωή μας. Είναι όλα τόσο ερωτικά τριγύρω μας, όλα μαρτυράνε πως αν ερωτευόμασταν λίγο παραπάνω δεν θα αντέχανε τα κόκκαλά μας. Με λούζεις, με βάζεις να κατουρήσω, μου φέρνεις εσώρουχα να διαλέξω, ρούχα, με βάζεις στο καρότσι, ξέρεις να με αγαπάς γιατί επιτέλους έμαθες να αγαπάς αυτό που είσαι, αυτό που ήσουν, έτσι γίνεται πάντα έτσι θα γίνεται. Οι μαμάδες μας που μιλάνε αμήχανα μεταξύ τους, γελάμε γελάμε πολύ που δεν αφήνουμε τις μαμάδες μας να νιώσουν συμπεθέρες, είναι εκατό κιλά αστείες</span> <span style="color:#999999;">αυτές οι λέξεις, η μαμά σου έτοιμη για όλα ακούραστη να μην το κλείνει ποτέ κι η δικιά μου να μου κάνει γενέθλια χτες το βράδυ, ικανή να παραστήσει χίλιους ανθρώπους έτσι για να μη νιώθω μόνη μου, να κοιμάται μαζί μου να τρέμει μην πάθω κάτι, η εγχείρηση που έκανε η μαμά ήταν πιο δύσκολη απο τη δική μου, πάνω κάτω η μαμά, πόσο πολλαπλών χρήσεων είναι οι μαμάδες, πόσο κάνουν τα πάντα τα χίλια τα εκατομμύρια. Σε δυο μήνες θα πατάνε και τα δυο μου πόδια στη γη, θα σταματήσω να πηδάω σαν κατσίκι και θα αρχίσω να σε πηδάω όλη μέρα. Σεξ μέσα στους γύψους και στα ράμματα και το πόδι ευτυχώς σηκώνεται ψηλά κι ευτυχώς μπορώ να σε τρώω, μπορείς να με τρως, μπορώ να βάφω τα νύχια μου εκείνο το αγαπημένο σου που έχουμε στη φωτογραφία με το αεροπλάνο που έρχεται και τα μισά μου δάχτυλα είναι μέσα στο κεφάλι σου. Είμαι μέσα στο κεφάλι σου, είσαι μέσα στο κεφάλι μου, μου αφήνεις πούρα μέσα στην τσαντα του φαρμακείου εκεί μαζί με το μπεταντίν και το πούλβο και τους ορούς και τα νέξιουμ και δε σου ειπα τώρα οι ενέσεις λέγονται innohep κι έχουν πιο χοντρή βελόνα, έλα λίγες έμειναν υπομονή. Υπομονή, υπομονή η </span><span style="color:#ffffff;">πιο γαμημένη λέξη, γαμημένη κακογαμημένη λέξη, σαν αυτές τις κακογαμημένες υπάρξεις που μας εμποδίζουν να ζήσουμε. Υπομονή συστήνει ο κάθε ηλίθιος, ο κάθε μαλάκας. Η μόνη λέξη που στην πράξη είναι ένα τεράστιο βασανιστήριο, λέξη που την ακούω χρόνια τώρα, την ακούω και ξερνάω, κι όποιος τη λέει δεν ξέρει τί σημαίνει. Πες ρε μαλάκα τί σημαίνει στην πράξη αυτό. Πες κάνε μονόζυγο, πες κάνε τούμπες, κάνε εμμετό, αλλά τί πάει να πει κάνε υπομονή; Πώς γίνεται η υπομονή;</span> <span style="color:#999999;">Τί περιλαμβάνει; Πονάει το χέρι μου και αυτο το εμουλτζζζελ ευτυχώς κάνει τη δουλειά του αλλα τώρα που κοντέυω να γίνω σαν καχιασβίλι απο τα κόκκινα εκείνα ξαναπονάει και εμουλτζζελ με κόκκινα δεν ταιριάζει. Σιχαίνομαι τα ατυχήματα πιο πολύ γιατί, επιβεβαιώνουν εκείνα τα κλισέ που με αηδιάζουν, περί σχεδίων, επειδή κάνουν τον κόσμο να συνηδειτοποιεί τα περι θνητών κι όλες αυτές τις παπαριές. Σιχαίνομαι τα ατυχήματα που σε καθηλώνουν σε ένα κρεβάτι γιατί ο κάθε μαλάκας έχει μια ιστορία να σου πει για το δικό του ατύχημα, γιατί βαριέμαι όποιον έρχεται να με δει. Βλέπω εφιάλτες με στόματα που μου ξεσκίζουν τα ράμματα. Μόνη μου θέλω να είμαι, πάντα μόνη μου ήθελα να είμαι. Θα φάω μπιφτέκι με χόρτα τώρα. Εϊναι </span><span style="color:#ffffff;">ορθοπεδικά αυτά τα μπιφτέκια που κάνει η μαμά και τα χόρτα είναι αντισηπτικά. Μέχρι να καταφέρω να φάω δυο κιλά arixtra θα τρώω μπιφτέκι με γεύση xeforapid και θα σουρώνω τα μακαρόνια στις τρύπες της κοιλιάς μου. Μετράω αντίστροφα να έρθεις να με πάρεις να πάμε στο σπίτι της τηλεόρασης και του βαλβέρδε. Ξέρω θα σπάνε τα νεύρα μου αλλά τουλάχιστον θα σε βλέπω να κάνεις μπάνιο κι ύστερα να βάζεις κι εσύ γάζες στην πληγή σου που είναι πολύ μολυσματική. Πρέπει να μαζέψουμε λεφτά να πάμε να την κλείσουμε και τη δικιά σου να μην κολλήσουμε κανένα μικρόβιο ντάξει; Ναι ξέρω ντάξει.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1721281519292610531?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-61734457097612930522011-01-07T13:56:00.002+13:002011-01-11T19:08:54.709+13:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/TSZk5v0A1yI/AAAAAAAABfk/rte_w4628Yg/s1600/9395045-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559241733285402402" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/TSZk5v0A1yI/AAAAAAAABfk/rte_w4628Yg/s400/9395045-md.jpg" /></a><span style="font-family:courier new;color:#66ffff;"><strong><span style="font-family:arial;font-size:180%;"> Ε</span></strong>ίμαι κατασκευασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχω κι όταν δεν υπάρχω. Φοράω ένα βαρύ κεφάλι με υπομονή και κάθε φορά που το αφαιρώ κοιτάζω απο κάτω το αδύναμο κι ανάλαφρο κατάδικό μου κεφάλι που εκείνη την ώρα κάνει μια ευχή. Ράβω μόνη μου τα ρούχα μου γιατί μόνο εγώ ξέρω τι δέν μου πάει. Βαριέμαι τους ανθρώπους. Ξέρω ο καθένας τί θα μου πει.<span style="color:#999999;"> Βγαίνω απο όλα καμιά φορά, είναι απλό. Υπάρχω, με βλέπουν όλοι αλλά εγώ έχω αφαιρέσει τον εαυτό μου απο παντού. Στο είπα, εγώ δεν πρόκειται να ησυχάσω εδώ. Άρχισε να με ετοιμάζεις για εκεί. Προσπαθώ να καταλάβω αν είμαι άνθρωπος που ξέρει να συγχωρεί. Έχω μια λύπη σήμερα απο δω μέχρι την Αλκάνταρα και χτες το πρωί τέτοια ώρα, δεν την είχα. Γι' αυτό θέλω να σ' εκδικηθώ μερικές φορές. Γι' αυτό</span> με εκδικήθηκα χτες το βράδυ, αλλά είπες οτι ήταν βράδυ που δεν έπρεπε να το κάνω. Είδες; δεν μετράω έτσι τα πράγματα εγώ. Το 'κανα και θα μπορούσα να το κάνω κι άλλα βράδυα, αν και πρέπει να παραδεχτείς πως είχα καιρό να σε εκδικηθώ. Εκείνο το απόγευμα όμως που πίναμε με το ζόρι καφέ στο είχα πει πως πονάει που μέσα στην αγάπη μου πρέπει να αφήσω χώρο και για τις τιμωρίες σου. Μένουν τέσσερις ώρες από την εκκίνηση της ζωής κι εγώ να που καταφέρνω και συνδέω τα πιό ασύνδετα με τα πιο σιχαμερά μου και τα κάνω ένα κι ύστερα απολαμβάνω το να σε βλέπω σκατά, να με παρατάς μέσα στη νύχτα να πας να κοιμηθείς, κι εγώ το πρωί να κρατάω απόσταση απο μένα, τέτοια που όταν κινούμαι παραλίγο να σκοντάψω πάνω μου. Όταν είδα<span style="color:#999999;"> αυτο το σπίτι, φαντάστηκα να κάθομαι το πρωί στην κουζίνα και να γράφω. Τώρα που το κάνω μ'αρέσει πιο πολύ αλλά δε μοιάζει με ό,τι φαντάστηκα. Ό,τι φαντάστηκα κι ονειρεύτηκα και το' ζησα μετά, ποτέ δεν ήταν ίδιο. Ακόμη και η εκπλήρωση ποτέ δεν είναι ίδια με την επιθυμία. Κάτι έχει η δεύτερη η πουτάνα που δεν θα της το πάρει ποτέ κανείς. Ούτε κι η πραγματικότητα. Μέσα σε όλα αυτά</span> τα πρωινά φτυσίματα, αυτό που πιο πολύ με αναγουλιάζει είναι πως δεν μπορώ να είμαι η πιο κανονική. Δεν έχω ψυχραιμία για να κρατήσω ούτε καν τις απαγορευμένες μέρες. Δεν μπορώ να κρατήσω κάποιες μέρες για καλές. Αν πέσω σε μέρα εκδίκησης δεν την αφήνω να πάει χαμένη. Προσπαθώ να θυμηθώ αν έτσι ήμουν πάντα. Ναι έτσι ήμουν. Θυμάμαι εκείνη τη μπουνιά στο στομάχι που έδωσα μετά απο δυο ώρες η τρεις που είχε τελειώσει ο καβγάς. Κουβέντες, ραντεβού, συζητήσεις για δουλειά, ξένα όλα για μένα. Ιδέες και προτάσεις που βγαίνουν απο το στόμα μου με το 2% της όρεξής μου. Και το γράψιμο στο διάολο. Με εκδικείται γιατί κάποιος πρέπει να θέλει να με εκδικηθεί εκτός απο 'μένα. Κι ότι κάνω το κάνω πολύ, να σταματάω ούτε πως ξέρω πώς γίνεται. Κάποιος να με σταματήσει είναι ότι χρειάζομαι <span style="color:#999999;">σε καθημερινή βάση. Νυστάζω και πονάει η κοιλιά μου, τσούζουν οι πατούσες μου και τους υποσχέθηκα το γνωστό βραδυνό μούλιασμα στη μωβ λεκάνη, κάρτα ανεργίας κι εσύ το αφεντικό μου κι ο εργοδότης μου κι ο δότης μου κι ο δωρητής κι ο δονητής, κενά, τελείες, κι η ισοπεδωτική μου διάθεση αν μπορούσε θα ισοπέδωνε και την αναπνοή μου, κι εσύ δεν πας πίσω, αντέχεις την πολεοδομία αλλά αν δε σου πετύχει το αφρόγαλο μπορείς να πεθάνεις ολοκληρωτικά, κι εγώ δίπλα σου να σε</span> κοιτάω, να θέλω να σε κάνω καλά, και έτσι είμαι σου λέω, από τη μια να θέλω να βγάλω αφρόγαλο από τα βυζιά μου να σε ταΐσω κι ύστερα απο δυο ώρες να σε εκδικούμαι για μια κουβέντα που είχες πει τρειςιουνίουδυοχιλιάδεςεννιά, μέρα που φυσικά έχει εξαφανιστεί απο όλα τα ημερολόγια του κόσμου φασιστικά γιατί έτσι αποφάσισα εγώ. Και να ξέρεις εεε πως όλες αυτες οι τρειςιουνίου, δυοοκτωβρίου, εννιάοκτωβρίου δεν σταματάνε και δεν τελειώνουν στους αριθμούς τους. Όταν έρχονται αυτές φέρνουν μαζί τους κι όλα τα σύνεργα της εκδίκησης. Το δεξί σου ώμο, την κοκακόλα, τις ιταλογαλλίες, τη γαμημένη κρήτη κι όλα εκείνα που <span style="color:#999999;">μαζί με τα πέντε ουίσκια θέλω να τα ξεράσω μέσα στη μπεζ λεκάνη, γιατί τη μωβ την έχω για τις πατούσες μου. Σταμάτα με τώρα και άντε πες: Θα ξυπνήσεις να γίνεις αφεντικό ή θα ροχαλίζεις σαν υπάλληλος;</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-6173445709761293052?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-74667656426155494772010-11-19T16:01:00.007+13:002010-12-19T01:50:58.154+13:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/TQyt5KWKnxI/AAAAAAAABfY/bSD6evnAUGM/s1600/2047817750082721655Weyqad_fs.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5552003638182453010" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/TQyt5KWKnxI/AAAAAAAABfY/bSD6evnAUGM/s400/2047817750082721655Weyqad_fs.jpg" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#999900;"><span style="color:#6633ff;"><span style="font-family:arial;"><strong><span style="font-size:180%;">Ά</span></strong></span>φησα αυτούς που αγαπάω για να πάω σ' αυτόν που αγαπάω. Ζω σε μια πόλη που δεν την ζω παρα μόνο τη βλέπω από το μπαλκόνι να ανάβει και να σβήνει. Την ανατολή ακόμα την ψάχνω και θα είμαι σίγουρη πως αγαπάω αυτή την πόλη κι έχει γίνει λίγο δικιά μου, όταν θα γυρίζω κατευθείαν χωρίς δεύτερη σκέψη το κεφάλι μου και θα βρίσκω την ανατολή, όταν ο προσωπικός μου προσανατολισμός θα νικήσει τα σημεία του ορίζοντα. Στον τρίτο χωρίς ασασνέρ με τα δάχτυλα των ποδιών να μουδιάζουν και να πονάνε και να μου θυμίζουν εκείνα τα πρώτα χρόνια με τα τακούνια που χόρευαν και μια φορά είχαν περπατήσει μέχρι την Κασσάνδρου με καφέ από μηχάνημα κι ένα</span> </span><span style="color:#c0c0c0;">ετοιματζίδικο συσκευασμένο ατομικό κέικ. Αυτή τη ζωή τη θυμάμαι μόνο φωτογραφικά. Από μικρή ήθελα να φτιάξω το πλάνο της ζωής μου. Την είχα φανταστεί στα μέρη που ήθελα εγώ, με τους ανθρώπους που ήθελα. Μέσα σε ελάχιστο καιρό κατάλαβα πως είναι κατακαημένο να σχεδιάζεις ζωές κι αποφάσισα πως τουλάχιστον δεν θα την καταντήσω ποτέ πίσωμπαλκόνι. Οι άνθρωποι φτιασιδώνουν τα μπροστινά τους μπαλκόνια, φυτεύουν λουλούδια, τα καθαρίζουν, βάζουν τέντες, καθαρίζουν τα τζάμια και τα παντζούρια. Εϊναι εκείνο που φαίνεται, εκείνο που θέλουν να δείξουν. Τα πίσω τους μπαλκόνια είναι απεριποίητα, με σκουπίδια, κουβάδες, σφουγγαρίστρες και χαλασμένα μανταλάκια. Είναι</span><span style="color:#6633ff;"> εκείνο που δεν φαίνεται. Οι άνθρωποι θέλουν να φαίνονται. Η ζωή τους και το απομέσα τους είναι σαν το πίσω μπαλκόνι τους. Εγώ αγαπώ το πίσω μπαλκόνι μου και τα σκουπίδια τα έχω στο μπροστινό. Έχω την εικόνα του μπαμπά μέσα από την πόρτα με μια κότα στο πόδι του να με χαιρετάει με το καταθλιπτικό του χαμόγελο. Μια μέρα πρέπει να του μιλήσω για κείνο το πρωί με τα φασκιωμένα χέρια του και το ξυράφι στην μπανιέρα. Να του εξηγήσω πως είναι ο πιο υπέροχος άνθρωπος που γνωρίζω και πως είναι τόσο όμορφος και πως δε με πειράζει που δεν του μοιάζω καθόλου και που όπου κι αν πηγαίναμε του έλεγαν όλοι " α δε σου μοιάζει καθόλου η κορούλα σου". Να του πω πως είναι ο προσωπικός μου ήρωας, ο προσωπικός μου μαγκάιβερ, και πως τα πρωινά και τα απογεύματα που πέρασα συνεχόμενα δέκα χρόνια μαζί του είναι τα πιο όμορφα πράγματα που έχω κάνει. Θέλω έστω για μισή φορά να τον δω ήσυχο με τα μάτια του γελαστά χωρίς εκείνο</span><span style="color:#999900;"> </span><span style="color:#c0c0c0;">το φόβο απο πίσω, να μη χρειάζεται να του ανοίγω συζητήσεις για ελληνικές ταινίες και πλανήτες και καζαντζίδη για να τον κάνω να ξεχνιέται. Έχω καταλάβει πια πως όλη η σημασία στη ζωή είναι να δείχνεις όλα τα απεριόριστα που νιώθεις για τους ανθρώπους κι απο δω και πέρα η αποστολή μου είναι να μη σταματήσω να το κάνω. Μετράω ημερομηνίες, περιμένω αίματα, δεν έρχονται τα αίματα, ο αδένας μου έχει τσιτώσει και πονάει, οι ορμόνες μου με κάνουν οτι θέλουν, είμαι το παιχνίδι τους. Το καταλαβαίνεις και κάνεις λίγο πέρα. Σ' αγαπάω για όλα αυτά. Τα βράδυα βγάζω το κεφάλι που βλέπουν οι ξένοι και μένω με το αποκάτω κεφάλι μου. Εκείνο που βλέπεις εσύ και δεν θέλω να βλέπω εγώ. Σου πήρα δώρο ένα ελικόπτερο που παραλίγο να μου σκίσει το καλσόν έτσι που το πετούσες και για μένα πήραμε ένα ολόκληρο</span><span style="color:#c0c0c0;"> Α380 που άμα το δει ο μαλακισμένος θα ζηλέψει. Πρέπει να συνηθίσω τη ζωή μου εδώ. Βαρέθηκα όλους τους ανθρώπους, τους βαριέμαι καθημερινά. Ονειρεύομαι έναν κόσμο που όλοι θα είμασταν τυφλοί. Θα ήταν πιο ωραίος ο κόσμος αν είμασταν τυφλοί. Σας βαριέμαι όλους εσάς που το μάτι σας δε χορταίνει. Είναι άχρηστη η όραση για να νιώθεις. Έτσι εξηγείται πως σε όλες τις σημαντικές στιγμές μας κλείνουμε τα μάτια. Είναι οι στιγμές που οι άνθρωποι νιώθουν αληθινοί. Όλες οι αληθινές στιγμές δεν έχουν όραση, δεν τη χρειάζονται. Αντίθετα όλη η υπολοιπη ζωή κυλάει μέσα στα ψέματα των εικόνων που εντέχνως κατασκευάζει ο καθένας για τον εαυτό του, για το μπαλκόνι του. Radio Lusitania με pasteis για πρωινό, δέκα σκλαβώματα για να μοιραστούμε και το μεσημέρι bola do carne είναι αρκετα για να αισθάνομαι οτι ζω στον πραγματικό μου κόσμο. Στην Graca που ζούμε οι δικοί μας άνθρωποι είναι αλλιώς. Βαριέμαι ότι υπάρχει, με χαλάει ότι υπάρχει. Ζυμώνουμε μαζί massa folhada, μου ρίχνεις αλέυρι, λίγο λίγο σου λέω, δεν έχουμε πλάστη, και ζυμώνω με ένα μπουκάλι με κόκκινο φελλό. Εκεί σκυμμένη μου γλιστράει το φουστάνι προς τα κάτω, φανερώνονται σιγά σιγά τα βυζιά μου και μου το σηκών</span><span style="color:#6666cc;">εις και συνεχίζουμε να πλάθουμε ζυμάρια και με πλάθεις κι εσύ μέσα στο τρέξιμό σου, ανάμεσα στην πολεοδομία και το υγειονομικό κι αν υπήρχε υπηρεσία που έκανε ελέγχους για αλήθεια κι έρωτα θα μας έδινε άδεια αμέσως, γιατί έχουμε συμπληρωμένα όλα τα απαιτούμενα έγγραφα μεταξύ μας. Ζούμε τον έρωτα στα χρόνια της pastelarias κι όσο εγώ κι εσύ μπορούμε να υπάρχουμε και να βγαίνουμε έξω και να αγνοούμε τους ανθρώπους γύρω μας, όσο μπορούμε να είμαστε τυφλοί για τους άλλους όταν βγαίνουμε έξω, δεν ανησυχώ. Εσύ, πόσα pasteis έφαγες σήμερα; Ένα;;;; Χρειάζονται τουλάχιστον δεκατρία για να τυφλωθείς! </span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7466765642615549477?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-32916966703415680802010-03-31T02:27:00.000+13:002010-03-31T02:27:49.930+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S6BEUlBiQUI/AAAAAAAABaY/ftFvIn_ud48/s1600-h/8967844-lg.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S6BEUlBiQUI/AAAAAAAABaY/ftFvIn_ud48/s400/8967844-lg.jpg" vt="true" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #f9cb9c; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Ό</strong></span><span style="color: #f6b26b; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">λη μέρα δυο τραγούδια, δέκα μέρες δυο τραγούδια. Το ένα μοιάζει σε μένα, το άλλο σε σένα. Θα προσποιηθώ τώρα οτι μπορώ και ξέρω να γράφω για να σταματήσω να με λυπάμαι που μας ξεχνάω. Έφαγα το φαγητό που σιχαίνομαι πάλι σήμερα. Είναι δική μου συνταγή και το 'χω ονομάσει ΈναΒήμαΜπροςΚαιΔυοΠίσω. Ανοστο και στο τέλος φέρνει πάντα καούρες, καμια φορά εμμετούς. Θέλω να σε αγκαλιάσω μέχρι να γίνουν τα νύχια μου πάλι μπλε αεροπορίας φρεσκοβαμμένο, και τις τελευταίες ώρες είσαι μια εικόνα που θέλω να μασουλήσω μέχρι να πονέσει και το σαγόνι μου, σσσ μη μιλάς συνέχεια, φάε λίγη χορτόσουπα, δεν θα χορτάσεις το ξέρω αλλά όταν έρθεις θα σε μπουκώσω εφτακόσσια έβερεστ και σκατά στα μούτρα της άνοιξης. Βαριέμαι τη φύση αφάνταστα. Σταθερό τοπίο, βαριεμαι τα τοπία. Αγαπώ τη φύση μόνο αν τη βλέπω μέσα απο το τζάμι του τρένου, γιατί τότε κινείται και τρέχει λες κι έχει άγχος να δείξει όλα της τα τοπία. Αγαπώ τη θάλασσα γιατί δεν είναι ποτε ακίνητη και τον ατλαντικό γιατί μοιάζει με τις τούφες που εξέχουν από τα μαλλιά σου που είναι πάλι στραβοκομμένα. Είναι βαρετά τα στριφτά τσιγάρα αλλά κάνω υπομονή να τα συνηθίσω γιατί έτσι είπες πως πρέπει να κάνω κι εγώ σε ακούω, πάντα σε άκουγα, σε πιστεύω, πάντα σε πίστευα, είμαι ερωτευμένη μαζί σου λιποθυμικά μόνο μερικές φορές που έχει εκείνα τα άσπρα σύννεφα που βγαίνουν να παίξουν κι όχι να βρέξουν ξεχνιέμαι και τα κοιτάω και μετά κάνω πως δεν τα κοιτάω. Τα άκρα του σώματός μου πονάνε λίγο που δεν τ' αγγίζεις και στην ιδέα και μόνο πως θα τ' αγγίξεις τραβάνε γραμμές από τη χαρά τους. Είναι πέρισυ κι εγώ βόλτα με τη μαμά στη λαϊκή&nbsp; κι είναι κι ο κύριος που πουλάει μπιχλιμπίδια και φωνάζει ένα ευρώ ο κύβος του Κιούμπρικ κι εγώ γελάω και γελάω και σκέφτομαι πως τα ονόματα δεν έχουν σημασία και πως κι ο Στάνλει Ρούμπικ θα συμφωνούσε μαζί μου και σε βαφτίζω με τρισσεκατομμύρια ονόματα μα τελικά κολλάμε σε κάποια απο αυτά και φωνάζουμε ο ένας τον άλλο έτσι και μόνο εμείς το ξέρουμε, ύστερα θυμώνω πάλι με την άνοιξη γιατί δεν απλώνω πια τα ρούχα στο καλοριφέρ και δε μυρίζει το σπίτι και πρέπει να τα βγάλω έξω και όταν τα μαζεύω μπορεί να έχουν πάνω καμια ακρίδα ή κανένα σκουλήκι από την υγρασία σαν αυτό που εξολόθρευσα χτες με την εφημερίδα που ερχόταν προς το μέρος μου ζιγκ ζαγκ και έστριβε κι έμπαινε όλο μέσα στον αρμό από το πλακάκι και όταν τελείωνε ο αρμός στεκόταν λίγο κι ύστερα ξαναέστριβε κι ακολουθούσε τους αρμούς κι εγώ αποφάσισα πως αυτό δεν πρέπει άλλο να ζει και του έκοψα το δρόμο με την εφημερίδα γιατί έμαθα από μικρή πως τα σκουλήκια δεν ερωτεύονται κι έτσι θεώρησα πως δεν έχει νόημα να ζει ένα πλάσμα που δεν μπορεί από τη φύση του να ερωτευτεί και γι αυτό σου λέω η φύση είναι αφύσικη και ατελής αφού δημιουργεί πλάσματα που δεν μπορούν να ερωτευτούν κι αφού εκείνα πως υποτίθεται πως μπορούν είναι προβληματικά και χαλασμένα και γεμάτα ανασφάλειες και συμπλέγματα και φόβους που δεν τους επιτρέπυν τελικά να ερωτευτούν κανονικά κι εκείνα τα λίγα άλλα πλάσματα που φωσφορίζουν επειδή το παλεύουν κι επιλέγουν να μη βάλουν τη μάσκα όταν πονάνε δεν τους χωράει ούτε η Calçada da Estrela όπως κι εμένα που την ανέβαινα την κατέβαινα και δεν μπορούσα να καταλάβω ποιό είναι το πάνω και ποιό το κάτω κι ευτυχώς που στην ανηφόρα λαχάνιαζα λίγο κι έτσι έμαθα να ξεχωρίζω τις ανηφόρες από τις κατηφόρες. Τελείωσες τη σούπα σου αγάπη μου; Έμεινε λίγο σέλινο και για μένα; Ωραία σε δυο σούπες από σήμερα θα κάνουμε βόλτες να κοροϊδεύουμε τους ποιητές με τα φιλιά μας και θα είμαστε οι τρεις μας γιατί πάντα οι τρεις μας είμασταν τελικά κι αν εκείνη τη μέρα&nbsp; δεν έστριβε και σου μιλούσε αυτό θα σου έλεγε και την επόμενη φορά που θα τον δούμε κάπου στη Baixa αυτό θα μας πει αν αποφασίσει να μας μιλήσει...ε; ε; θέλεις; θέλεις; θέλεις; θέλεις; θέλεις;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-3291696670341568080?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-66574584466802465492010-03-30T11:20:00.000+13:002010-03-30T11:20:13.418+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S7EmChlbrdI/AAAAAAAABag/cyl-aayMnzI/s1600/SDC10358+-+%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" nt="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S7EmChlbrdI/AAAAAAAABag/cyl-aayMnzI/s400/SDC10358+-+%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF.JPG" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: red;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;">Δ</span></strong>εΜεΠρόλαβαΠουΜεγάλωσαΧρόν</span><span style="color: #e69138;">ιαΠολλάΑμαΜεγαλώσωΔεΜεΠαίζω</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #e69138; font-family: Courier New;">ΠάρεΜουΔώροΜια<span style="color: red;">RuaAugusta</span>ΚαιΘαΣ'ΑγαπάωΠάντα<span style="color: red;">Άλβαρο</span>...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-6657458446680246549?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-28029371180792521952010-03-01T12:06:00.000+13:002010-03-01T12:06:17.161+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S4ryP0P15EI/AAAAAAAABaQ/gdsyE15iEpY/s1600-h/6729568-md.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" kt="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S4ryP0P15EI/AAAAAAAABaQ/gdsyE15iEpY/s400/6729568-md.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #bf9000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Ό</strong></span><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #f9cb9c;">τι θα γράψω σήμερα θα κάνω πως δεν το έγραψα. Έτσι για να προσποιηθώ κι εγώ μια φορά πως δεν είμαι εγώ. Μια λέξη με βασανίζει μόνο. Η λέξη παρεξήγηση. Δε μ' αρέσει αυτή η λέξη και είναι πολύ κακιά για να ακούγεται τόσο επίσημη. Είναι απο 'κείνες που το νόημά τους</span> <span style="color: #660000;">δεν ταιριάζει με το όνομά τους. Σήμερα δεν έχω στομάχι, ούτε κεφάλι. Το παρακάτω μέηλ εκφράζει πολύ καλά τη λέξη που δε χωνεύω, έστω και με περίεργο τρόπο. Όμως με βοήθησε να καταλάβω πολλά. Σκέφτηκα πως αφού κάποιος μπορεί να διαβάζει αυτά που γράφω και να καταλαβαίνει αυτό, τότε είναι πιθανό κάποιος να ζει μαζί μου και να βλέπει στη ζωή μου ότι πραγματικά θέλει. Πιο πολύ με τρόμαξε μήπως βλέπω κι εγώ στους άλλους ο,τι θέλω να δω αν και το μέηλ δεν είναι ακριβώς αυτό μιας και πρόκειται για τη συνήθη ασθένεια που μαστίζει</span> <span style="color: #f9cb9c;">όλες τις εποχές του κόσμου και τώρα ίσως πιο πολύ που λέγεται "πείνα" ή αναξιοπρέπεια δεν ξέρω ποιά είναι πιο σοβαρή. Σίγουρα είναι και οι δύο ανίατες. Σήμερα όλη μέρα δεν λειτουργώ. Σήμερα όλη μέρα τί είμαι; Τρέμουν τα χέρια μου και το στομάχι μου με εγκατέλειψε κι όλοι οι άνθρωποι είναι αυτιστικοί. Κι όλα γυρίζουν γύρω απο τα μικρά τους κεφάλια. Κανείς ποτέ δεν θέλησε να παραμερίσει</span> <span style="color: #660000;">λίγο να χωρέσει κι άλλος. Σήμερα το στομάχι μου περνάει κατάθλιψη. Σήμερα είμαι λίγο πεθαμένη όλη μέρα και προς έκπληξή μου κανείς δεν θέλησε να μ' αναστήσει.&nbsp;Έχω μπλε νύχια στο δεξί χέρι κι ένα δάχτυλο βαμμένο κόκκινο στο αριστερό. Δεν έχω κουράγιο να πάω να κατουρήσω. Σήμερα το πιο ξεκούραστο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω είναι να πεθάνω διαγώνια. Σήμερα ξεπιστεύω τα πάντα. Σήμερα επιστρέφω σε ότι ήμουν πάντα. Δεν είμαι. Δεν είστε. Κανείς δεν είναι.&nbsp;Δεν τίποτα. Σήμερα ο πόνος δεν μπορεί να πονέσει. Σήμερα είναι η εθνική μέρα κενού. Σήμερα&nbsp; είμαι εξαντλημένη</span> <span style="color: #f9cb9c;">που υπάρχω. Τρέμουν τα χέρια μου και το στομάχι μου με εγκατέλειψε. Το ξαναείπα αυτό ε; Σήμερα τρέμουν τα χέρια μου και το στομάχι μου με εγκατέλειψε,σήμερατρέμουνταχέριαμουκαιτοστομάχιμουμεεγκατέλειψεσήμερατρέμουνταχέριαμουκαιτ</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #f9cb9c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">οστομάχιμουμεεγκατέλειψεσήμερατρέμουνταχέριαμουκαιτοστομάχιμουμεεγκατέλειψεσήμερατρέμουντ</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #f9cb9c;">αχέριαμουκαιτοστομάχιμουμεεγκατέλειψε<span style="font-size: x-small;">σήμερατρέμουνταχέριαμουκαιτοστομάχιμουμεεγκατέλειψεσή</span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #f9cb9c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace; font-size: x-small;">μερατρέμουνταχέριαμουκαιτοστομάχιμουμεεγκατέλειψεσήμερατρέμουνταχέριαμουκαιτοστομάχιμουμε</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #f9cb9c;"><span style="font-size: x-small;">εγκατέλειψε</span><span style="font-size: xx-small;">σήμερατρέμουνταχέριαμουκαιτοστομάχιμουμεεγκατέλειψε</span>...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2802937118079252195?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-25404943272581509462010-03-01T05:38:00.001+13:002010-03-01T05:39:16.937+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S4qbkuywLjI/AAAAAAAABaI/ps-2HmdyTng/s1600-h/9745856-lg.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" kt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S4qbkuywLjI/AAAAAAAABaI/ps-2HmdyTng/s400/9745856-lg.jpg" width="251" /></a></div><br /><span style="color: white;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #666666; font-size: x-large;"><strong>Ε</strong></span>χει και το μπλογκινγκ τα τυχερά του...</span></span><br /><br /><br /><span style="color: #666666;">Leonidas G προς Εμένα </span><br /><span style="color: #666666;"><br /></span><br /><span style="color: #666666;">προβολή λεπτομερειών 10:17 π.μ. (Πριν από 8 ώρες) </span><br /><span style="color: #666666;"><br /></span><br /><span style="color: #666666;"><br /></span><br /><span style="color: #666666;"><br /></span><br /><span style="color: #666666;">Εισαι πολύ καβλιαρα γυναικα και ξεσκιστρα . Με φτιαχνεις με αυτα που γραφεις πολύ. Θελω να σε ξεσκισω στο γαμησι και να σου τα χυσω ολα πανω σου οπου γουσταρεις. Θες 500 πουτσους γραφεις στο μπλογκ σου και γω θελω 500 μουνια να γαμησω. Οποτε γουσταρεις οργανωνουμε και παρτουζα. καβλιαρα μου περμενω απαντηση σου. Ολη τη νυχτα θα σου γλειφω το μουνι σου αλυπητα. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2540494327258150946?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-78197767567536412792010-02-23T03:08:00.002+13:002010-02-23T03:11:29.999+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S33y-c43chI/AAAAAAAABZ4/DygQj7wAY0E/s1600-h/10310829-md.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" height="271" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S33y-c43chI/AAAAAAAABZ4/DygQj7wAY0E/s400/10310829-md.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #783f04;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Ό</strong></span>λα από μένα αρχίζουν. Ο,τι ζω, εγώ του δίνω ζωή κι ότι με πεθαίνει δεν μπορώ να το θανατώσω. Όλα εγώ, πόσο τρομακτικό ακούγεται αυτό μέσα στ' αυτιά μου. Κλήση εγκεφάλου 700 ευρά για αντικανονικό προσπέρασμα λέει, κι αν ο κύριος αστυνόμος ήξερε πόσο αντικανονικά προσπερνάω τη ζωή μου πόσα εκατομμύρια θα με χρέωνε; Δυο ώρες χαμένες με ανθρώπους διάφανους του πάνω ορόφου, επισκέπτες τους λέει η μαμά κι εσύ στον κάτω όροφο να με περιμένεις κι εγώ εκεί μαζί τους χωρίς το μυαλό μου μαζί. Το σώμα μου στον πάνω όροφο κι ο</span> <span style="color: #666666;">εαυτός μου στον κάτω. Μου ξεπαστρεύουν το μέσα μου αυτοί οι χαμένοι μου χρόνοι κι ευτυχώς δεν τους αναζητάω μετά. Με έχει ξεκάνει ο πόνος αυτές τις μέρες τόσο που τα βράδυα στέλνω το ΑποΤηΜέσηΚαιΚάτω μου να κοιμηθεί σε άλλο δωμάτιο. Μια εβδομάδα πολεμάω να γράψω για σένα και ίσως ν φταίει που το σπίτι είναι τόσο καθαρό που εγώ μοιάζω βρώμικη μπροστά του. Ίσως να φταίει οτι δεν έχω μαγειρέψει τίποτα εδώ και μέρες. Τίποτα, ούτε νερό. Σήμερα λέω να</span><span style="color: #783f04;"> μαγειρέψω μπανάνες. Κατουριέμαι συνεχώς και τρέχω να κατουρήσω να έχει και το νεφρό με κάτι να ασχολείται έτσι για να μη με ενοχλεί. Ζαλίζομαι και οι τελευταίες μέρες με μπούκωσαν και δεν τραβάω άλλο και η ηλεκτρική σκούπα μπούκωσε χτες από τα χνούδια, από τις τρίχες που δραπετεύουν από το κεφάλι μου, από τα ψίχουλα και πιο πολύ μπούκωσε από την άδεια ζωή εδώ μέσα. Είναι τόσο τυχερή που αν της αλλάξω το χάρτινο σακουλάκι ξεμπουκώνει. Για τους ανθρώπους τί σκατά μπορεί να είναι αυτό το χάρτινο σακουλάκι πες μου</span><span style="color: #666666;">. Σφουγγάρισα τόσο πολύ που το πλακάκι ξεκόλλησε και το ξανακόλλησα. Ώρες της μαμάς τις λέω αυτές. Άρρωστη με μίξες , κι η μύτη μου μπουκωμένη, αναπνέω με το στόμα, ξεραίνονται τα χείλια μου κι ευτυχώς η μαμά ανέλαβε το μπάνιο κι εγώ να σφουγγαρίζω μέσα στα σχόλια της μαμάς και κείνη να μου δείχνει χαρούμενη πώς αλλάζει χρώμα το πλακάκι με το τρίψιμο. Μαμά σε λατρεύω αλλά και το μουνί μας</span> <span style="color: #783f04;">αλλάζει χρώμα με το τρίψιμο. Μαμά είσαι τέλεια, μαμά αν ξανάρθουν αυτοί οι επισκέπτες που λες μην σκιστείς να τους ευχαριστήσεις, μην τρίβεις τα πλακάκια σου για τους επισκέπτες μαμά. Μαμά όταν το νεφρό ή ο έρωτας με στείλουν στον άλλο κόσμο διάβαζέ με κάθε μέρα και νιώσε ο,τι δε δέχεσαι για μένα. Είναι δυο λέξεις που έχουν ολόιδιο νόημα μα έχουν άλλο όνομα. Απορώ γιατί οι άνθρωποι τις μπερδεύουν. Ο θάνατος κι ο χωρισμός είναι ακριβώς το ίδιο, κι όποιος χωρίζει θα πρέπει να αντιλαμβάνεται το χωρισμό</span> <span style="color: #783f04;">του σα θάνατο, κι όμως αυτή η πλάνη που δημιουργείται στα κεφάλια των ανθρώπων΄πόσα βάσανα τους φορτώνει που δεν τα ξέρουν. Αγαπώ τις άλλες εποχές, αγαπώ να τις συγκρίνω και είμαι σίγουρη πως όλα αλλάζουν κι ο τρόπος τους </span><span style="color: #666666;">αλλάζει, να κοίτα ένα παράδειγμα, ο μπαμπάς και η μαμά ερωτεύτηκαν&nbsp;με Χατζή κι εμείς με Portishead. Μπορεί ο έρωτας αυτός να είναι ίδιος; Πες μπορεί; Μια εβδομάδα παλεύω να γράψω. Μπορεί να φταίει που δεν ξέρω να σβήνω. Χτες τρυπήθηκα πολύ με μια βελόνα που ήθελε να ράψει ελάχιστη ζωή πάνω σε μια ολόκληρη ζωή κι είναι τόσο αναγκαίο να έχεις έναν άνθρωπο</span> <span style="color: #783f04;">να σε ξύνει όταν το χέρι σου δε φτάνει και είναι τόσο σημαντικό αυτό κι ας ακούγεται ρηχό. Πόσο βαριέμαι όλο τον κόσμο. Πόσο τίποτα δε μου προκαλεί. Πόσο ωραίο είναι το σπίτι όταν το σφουγγαρίζω, πόσο ωραία μυρίζει το κρεβάτι με φρεσκοπλυμένα σεντόνια, πόσο τέλεια αυνανίστηκα από στεναχώρια χτες, πόσο αγαπάω όλους τους οργασμούς μου απ' οπου κι αν προέρχονται. Αγαπώ αυτούς της στεναχώριας γιατί φέρνουν άμεσο ύπνο κι εφιάλτες. Από το πρωί σήμερα κάνω</span> <span style="color: #666666;">όνειρα. Άλλα εγώ κι άλλα ο εαυτός μου. Ονειρεύομαι να ζυμώνω μια πίτα την ώρα που εσύ θα κλέβεις την πιο παλιά Ford του κόσμου για να με πας στη</span> <strong><span style="background-color: #eeeeee; color: #eeeeee; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace; font-size: large;"><a href="http://rua-dos-douradores.blogspot.com/"><strike>Λι(σαβό)να</strike></a></span></strong> <span style="color: #783f04;">που ζει μέσα στο όνομά μου και αυτή την εποχή είναι λιγότερο πόλη απο ποτέ, όπως και τ' όνομά μου είναι λιγότερο όνομα απο ποτέ. Είμαι τόσο κουρασμένη και τόσο αηδιασμένη απο αυτά που γράφω, καπνίζω σα πουτάνα και μπουκώνομαι κι άλλο. Αν μπουκώσω τελείως και δεν τραβάω τίποτα πια, θα γίνεις&nbsp; το χάρτινο σακουλάκι μου;</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7819776756753641279?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-28757146652383840642010-02-18T14:27:00.000+13:002010-02-18T14:27:21.135+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S3yWJaYe4LI/AAAAAAAABZo/QnDPaYwUS4s/s1600-h/img-225556x9cew.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" height="276" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S3yWJaYe4LI/AAAAAAAABZo/QnDPaYwUS4s/s320/img-225556x9cew.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><strong><span style="color: #660000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;">Ο</span></strong><span style="color: #4c1130;">ΜπαμπάςΚαιΗΜαμάΕίχανΕπέτειο.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #4c1130; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">ΕγώΠεριμένωΠερίοδοΚαιΡεύομαιανΆντρας</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2875714665238384064?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-21009717187267064572010-02-11T15:56:00.001+13:002010-02-11T16:03:12.317+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S3KgZxTPZwI/AAAAAAAABZg/tbm2Ry19W94/s1600-h/10308347-md.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" kt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S3KgZxTPZwI/AAAAAAAABZg/tbm2Ry19W94/s400/10308347-md.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #666666; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>Τ</strong></span>ους ποιητές τους ξεχωρίζω απο πράγματα που δεν φαντάζονται. Από το πώς στρίβουν τσιγάρο, πώς κρατάνε το πηρούνι, πώς αλλάζουν ταχύτητα, πώς μου γλείφουν τις ρώγες, πώς με ψάχνουν στο σκοτάδι κι όλοι εσείς που νομίζετε πως αν χρησιμοποιείσετε λέξεις πλουμιστές είστε ποιητές, σας δηλώνω πως σας γράφω τόσο πολύ στο μουνί μου. Ποίηση είναι οι πιο απλές λέξεις στη σωστή σειρά. Ποίηση είναι απλά και μόνο να ξυπνας το πρωί. Μέχρι εκεί. Εκεί τελειώνει. Είναι η πιο ποιητική πράξη που ξέρω. Ξέρω ακόμα πως οι άνθρωποι γαμιούνται κι αυτό είναι τόσο ποιητικό και ποτέ κανείς δεν κάνει έρωτα. Είναι ηλίθια έκφραση αυτή. Η πιο ηλίθιά μου. Ο έρωτας είναι συναίσθημα και δεν το κάνουμε παρά το νιώθουμε. Τότε κι εγώ κάνω λύπη, κάνω νεύρα,&nbsp;κι είναι πιο ποιητικό αυτό, κι οι άνθρωποι για κάποιο λόγο έχουν τόσο παρεξηγημένο αυτό που είναι οι ποιητές και&nbsp; σκέφτονται πως οι ποιητές δεν χέζουν, δεν κλάνουν, δεν σκαλίζουν τη μύτη τους&nbsp;στα φανάρια και γω αναρωτιέμαι τί ποιητές θα ήταν αν δεν έκαναν όλα αυτά. Η ίδια ανάγκη σας όλα τα όμορφα πράγματα να είναι εξωπραγματικά, θεία μπλιαχ. Βαριέμαι τους ανθρώπους τόσο πολύ. Φοράω τέσσερις κάλτσες αυτές τις μέρες ίσως γιατί θέλω να κρύψω την ανάγκη που έχουν τα πόδια μου. Το κρεβάτι είναι πολύ τεράστιο και κοιμάμαι στο χείλος του όπως ακριβώς ζω, κι αναρωτιέμαι αν η ζωή μου αντιγράφει τον ύπνο μου ή το αντίθετο. Το να προσπαθεί κάποιος να φτιάξει μια όμορφη εικόνα χρησιμοποιώντας απλά λίγο διαφορετικές βλαχοέντεχνες λέξεις είναι σαν μια κακάσχημη γυναίκα που προσπαθεί με μπογιές να φανεί όμορφη. Δε γίνεται, δε γίνεται, δε γίνεται. Ποτέ η γυψοσανίδα δεν θα είναι σημαντική όσο το τούβλο κι ο σοβάς, ποτέ η κρέμα όσο το δέρμα, ποτέ το παραμύθι όσο η πραγματικότητα, ποτέ οι τέσσερις κάλτσες όσο οι δύο. Ποτέ εγώ όσο έγώ. Ζαλίζομαι χωρίς να χάνω αίμα και χτες μαγείρεψα ένα αυγό στον παντοτινό μου αδερφό που μια μέρα θα του μαγειρέψω πάλι ένα αυγό και θα' χω κρύψει μέσα ένα airbus όλο δικό του και θα πάμε στο πιο αστείο αεροδρόμιο του κόσμου που θα το 'χω ζωγραφίσει εγώ με όλα τα φωτάκια σωστά βαλμένα κι εσύ δεν θα φοβάσαι όπως φοβόσουν στη Ζυρίχη και μπήχτηκες όλος μέσα στο χέρι μου και πόνεσα αλλά δεν είπα τίποτα γιατί τί σημασία έχει ο πόνος μου μπροστά στο φόβο σου. Πάνω απ'ολα δεν θα μεγαλώσω. Είμαι ακόμα 14 στριμωγμένη στις κρυφές γωνιές του σχολείου με καβλωμένα αγοράκια που χώνουν χέρια όπου βρουν και είμαι πάλι εδώ ανάμεσα σε ανάποδα φιλιά κι αφού φαγώθηκες να μάθεις για τα ανθρωπάκια άκου λοιπόν.Υπάρχει ένα ρήμα που λέγεται ανατριχιάζω. Δεν ξέρω αν οι επιστήμονες το έχουν εξηγήσει και δε με νοιάζει γιατί έχω τη δική μου εξήγηση όπως δυστυχώς για τα περισσότερα πράγματα κι όταν ήμουν μικρή αυτό το αίσθημα έπρεπε να το εξηγήσω κι&nbsp;ήταν εκείνη η αίσθηση που το σκέτο ανατριχιάζω&nbsp;άρχιζε να&nbsp; φοράει και λίγο καβλώνω μαζί αλλά δεν ήξερα τότε τη λέξη αυτή, δεν την είχα ακόμη αγαπήσει, δεν μπορούσα να τη συμπεριλάβω στις έννοιες που με θρέφουν και τότε ήταν που άρχισα να σκέφτομαι πως το οτι ανατρίχιαζα δεν ήταν δική μου απόφαση. Τα ανθρωπάκια είναι που αποφασίζουν. Είναι πολλά μικροσκοπικά ανθρωπάκια που σου λέω είναι πιο πολλά από τα ακάρια και υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους αλλα συνήθως κοιμούνται. &nbsp;Σε μερικούς πάλι είναι υπερκινητικά κι εγώ είμαι μια απο αυτούς, ναι κι εσύ είσαι. Κάθε φορά που νιώθω κάτι που δεν μπορεί να αντέξει το σώμα μου, εκείνα βγαίνουν κι αρχίζουν να περπατάνε πάνω κάτω, μερικές φορές τρέχουν, μερικές πηδάνε κάνουν φασαρία, ανακαλύπτουν τα ευαίσθητα όργανά μου κι επικεντρώνονται εκεί γιατί εκεί έχει περισσότερο φως χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει κι άλλα αλλού. Υπάρχουν πάντα και τα αντικοινωνικά ανθρωπάκια που προτιμούν πιο σκοτεινές γωνίες κι έτσι τελικά καταλήγω να έχω ανθρωπάκια σε όλο το σώμα και εκείνα κάνουν ό,τι θέλουν, εκείνα διαλέγουν πότε η ρώγα μου θα σκίσει τα ρούχα μου, πότε θα βγάλω έξω τη γλώσσα μου, πότε θα ανοίξω το στόμα μου να σε φάω και πότε θα χύσω. Ειδικά αυτό το τελευταίο είναι αποκλειστικά στα χέρια τους, εκείνα το προετοιμάζουν, φοράνε ειδικές στολές και κολυμπάνε μέσα μου κι είναι εκείνη η τέλεια στιγμή γιατί τότε δεν υπάρχουν μου και σου. Έρχονται και τα δικά σου και κολυμπάνε μέσα μου και τα δικά μου σκαρφαλώνουν πάνω σου. Φοράνε όλα καπέλο και είναι μικροί ποιητές άπειροι και πολλαπλοί σαν το σύμπαν.<span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666;"> </span></span><a href="http://www.indiegames.com/blog/2009/11/27/company.JPG"><span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><em>Κοίτα να δεις ακριβώς πώς είναι</em></span></a><span style="color: #666666; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><em><span style="color: white;">.</span></em> Τα αγαπάω όσο με αγαπάνε κι έχω μάθει να καταλαβαίνω πότε κανονίζουν βόλτες μα είναι και φορές&nbsp; που έρχονται από το πουθενά, απο κει που δεν τα περιμένω να όπως σήμερα που φόρεσα ρούχα δουλειάς, ρούχα ηλεκτρική σκούπα και χλωρίνη, το μάυρο το φουστάνι εκείνο χωρίς τιράντες που έχει γίνει σαν παρτάλι και κάποια μέρα θα εξαφανιστεί και φυσικά η μαμά δεν θα ξέρει τίποτα, μα εγώ θα ξέρω γιατί τη βλέπω πώς το κοιτάει και δεν την πείθω που της λέω πως το φοράω μόνο για το ραντεβού με την ηλεκτρική σκούπα και τη χλωρίνη γιατί αν την ώρα που σκουπίζω γλιστρίσω και πάω στο νοσοκομείο τί θα γίνει αν εμφανιστώ με το μάυρο φουστάνι ε; ποιός γιατρός θα καταδεχτεί να σώσει μια ασθενή με τέτοιο φουστάνι κι είναι τόσο νανοτεχνολογία το επιχείρημα της μαμάς που εγώ φυσικά πρέπει να το δεχτώ και όταν το φουστάνι εξαφανιστεί απλά να προσποιηθώ την απρόσεκτη και τσαπατσούλα και την "ετσιπουταπετάςκαλαναπαθεις". Φτάνει με το φουστάνι και δεν θα το έκανα θέμα γιατί φορώντας αυτό πολλές φορές ξύπνησαν τα ανθρωπάκια μου, μα δεν είναι μόνο αυτο Ήμουν ολόκληρη ηλεκτρική σκούπα σήμερα κι απο κάτω φορούσα ένα κόκκινο κολάν και πάνω από το φουστάνι τη ζακέτα της γιαγιάς εκείνη που τσιμπάει και έβγαζα ήχους ηλεκτρικής σκούπας όμως μου την είχαν στημένη σου λέω και ήρθαν και με είδα ξαφνικά να αυνανίζομαι και δεν έχω δει ποτέ μου ηλεκτρική σκούπα να αυνανίζεται κι είχα καιρό να φοβηθώ να πάω στην κουζίνα να φτιάξω έναν καφέ και τώρα ξέρω πως όταν φοβάμαι ο καφές πετυχαίνει αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να γαμηθώ με την ηλεκτρική σκούπα και το δωμάτιο μύριζε όλο μαλακτικό γιατί τα ρούχα πήγαν εκεί να κοιμηθούν σήμερα κι έχω να φάω δέκα μέρες αλλά σήμερα μαγείρεψα μεξικάνικο κριθαράκι και το φαγα. Σε λίγο θα ξημερώσει κι ο καφές είναι παγωμένος πια αλλά εγώ δεν κοιμάμαι. Απο αύριο που θα ξυπνήσω θα προετοιμάζομαι για να έρθεις ή για να μην έρθεις κι εγώ η ίδια δεν ξέρω τί φοβάμαι πιο πολύ κι όλες οι D' Adario θα είναι ξεκούρδιστες αύριο κι εγώ θα χαίρομαι που επιτέλους έβαλα καινούργιες αλλά θα νευριάζω που kάθε τόσο θα πρέπει να χτυπάω το διαπασών στο γόνατό μου γιατί κάθε φορά που το κάνω γίνομαι η πιό λυπημένη του κόσμου αλλα κουρδιστήρια όλου του κόσμου να πάτε να γαμηθείτε. Κι αν πρέπει να περιγράψω πως νιώθω σήμερα θα πω μόνο αυτό: D' Adario...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2100971718726706457?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-21688047028282802402010-02-07T11:27:00.004+13:002010-02-07T13:02:10.380+13:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S23sBO2vsfI/AAAAAAAABZQ/6PyQmERW6Kk/s1600-h/9828946-md.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" kt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S23sBO2vsfI/AAAAAAAABZQ/6PyQmERW6Kk/s400/9828946-md.jpg" width="370" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #999999;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: x-large;"><strong>A</strong></span>γαπημένοι μου </span><a href="http://www.blogger.com/goog_1265500896239"><span style="color: #783f04; font-size: large;"><strong>Κ(Ω)ΛΩΝΟΙ <span style="color: #783f04;">...</span></strong></span></a><span style="color: #783f04;">(<a href="http://enigma-omnia.blogspot.com/">enigma-omnia.blogspot.com</a>)</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #999999; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">σας χαρίζω όλους τους πούτσους του κόσμου μήπως καταλάβετε το νόημα της ζωής...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2168804702828280240?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-88076860032840448822010-02-06T02:07:00.004+13:002010-02-07T10:19:03.144+13:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S2waDDpHJvI/AAAAAAAABXY/_tZLuP8sTEE/s1600-h/SDC10200.JPG"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434747490149017330" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S2waDDpHJvI/AAAAAAAABXY/_tZLuP8sTEE/s400/SDC10200.JPG" style="cursor: hand; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><span style="color: #cccccc; font-family: courier new;"><strong><span style="font-family: arial; font-size: 180%;"> <span style="color: #003300;">N</span></span>ostro dicionario</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family: courier new;"></span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Alfama - σ'αγαπάω</span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Pontes 28 de Abril - μου λείπεις</span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Pataniscas - είσαι τέλεια</span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Prõxima estaçao - σε θέλω</span></div><div align="justify"><span style="color: #996633; font-family: courier new;">Alvaro de Campos - είμαι ερωτευμένος</span></div><div align="justify"><span style="color: #996633; font-family: courier new;">Martim Moniz - θέλω να ζήσω όλη τη ζωή μου μαζί σου</span></div><div align="justify"><span style="color: #996633; font-family: courier new;">Estoril - σεξ</span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Fado maior - δώσε μου σημασία</span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Baixa - θέλω να σε γλείψω</span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Santa justa - είμαι ευτυχισμένος</span></div><div align="justify"><span style="color: #003300; font-family: courier new;">Rua dos douradores - φίλα με πολύ <span style="color: #996633; font-size: 85%;">(<a href="http://rua-dos-douradores.blogspot.com/"><strike> συνεχίζεται...)</strike></a></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8807686003284044882?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-50403685174047958212010-02-03T01:49:00.002+13:002010-02-03T02:34:47.219+13:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S2gfsOepUvI/AAAAAAAABXQ/9iQf-ECPTAw/s1600-h/9763732-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433627795083842290" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S2gfsOepUvI/AAAAAAAABXQ/9iQf-ECPTAw/s400/9763732-md.jpg" /></a> <span style="font-family:courier new;"><span style="color:#999999;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#666666;"><strong>Τ</strong></span>ο ένα μου χέρι κρυώνει πιο πολύ από το άλλο και σήμερα φυσάει τόσο που αν τα μάτια μου κοιτούσαν σαν σε αεροφωτογραφία θα έβλεπα τα δέντρα να φεύγουν και να πηγαίνουν αλλού και τη θάλασσα να ξεκολλάει και όλη σαν μια μάζα να πετάει και να κολλάει σε διπλανούς πλανήτες. Δεν πέτυχε ο καφές παρόλο που ήταν ολόφρεσκος και τον έφερε χτες η μαμά και τον τακτοποίησα αμέσως στο βάζο γιατί ότι φέρνει η μαμά πάει αμέσως στη θέση του. Αυτός είναι ο τρόπος να της δείξεις οτι <span style="color:#666666;">χάρηκες με αυτό που έφερε. Αλλοίμονό μου αν απλά τον άφηνα πάνω στον πάγκο. Έτσι κι όταν φέρνει ένα ρούχο με χαρά. Τα ρούχα που φέρνει έχουν κατηγορίες. Είναι μερικά αψυχολόγητα που ξέρει πως δεν θα τα φορέσω ποτέ και ποτέ δεν μπορώ να καταλάβω με ποιά λογική τα παίρνει, κι είναι κι εκείνα που φαινομενικά είναι του γούστου μου μα ποτέ</span> ολότελα του γούστου μου. Πάντα έχουν κάτι κι απο τα όνειρα της μαμάς για μένα μέσα. Εγώ τα δοκιμάζω όλα. Για τα πρώτα τα αψυχολόγητα δεν έχω τύψεις, της λέω από την αρχή οτι είναι αηδία και ύστερα της τα δίνω και η αλήθεια είναι πως δεν παραπονιέται. Για τα άλλα όμως έχει προσδοκίες. Νομίζει πως θα με ξεγελάσει και δεν θα δω το άγχος της για το μέλλον μου μέσα στο ύφασμα. Εκεί δυσκολεύομαι να τα απορρίψω αμέσως, προσποιούμαι πως μ' αρέσουν, καμιά φορά<span style="color:#666666;"> προσπαθώ να πείσω και τον εαυτό μου. Τελικά δεν τα φοράω ποτέ κι εκείνη σε στιγμές πετάγεται και το σχολιάζει και είναι τότε που κι εγώ σαν δεκατετράχρονο απολογούμαι με ηλίθιες κουβέντες, αααα τελικά ήταν μικρό, αααα τελικά΄είναι φαρδύ στα μανίκια, εεεε με τσιμπάει το ύφασμα, αα το φόρεσα προχθές που δε με είδες αλλα είναι κλειστό στο λαιμό και μφδξκφησδηφοσιε. Κι ενώ ξέρει κι εκείνη την αλήθεια δεν σταματάει να φέρνει ρούχα ποτέ. Κι ο αέρας σήμερα μπορεί να τα σηκώσει όλα εκτός απο τη μαμά που τρέχει με τέτοια ταχύτητα που τον βάζει κάτω και τον υπερεξεφτιλίζει. Σήμερα </span>κυκλοφορούν τα ζυγά κι ειναι πολύ μηδενικό αυτό που θέλω να πω οπότε το γράφω χωρίς φόβο. Έχω κάτι απορίες που αν τις εκφράσω σε ένα παιδί θα με κοροϊδεύει για πάντα. Γιατί οι μέρες της εβδομάδας έχουν το ίδιο όνομα με τις ταχύτητες στο αυτοκίνητο. Και γιατί η έκτη μέρα λέγεται παρασκευή; τί παρασκευάζεται εκείνη τη μέρα; Ναι ξέρω ακόμη κι αν κάποιος μου απαντούσε δεν θα ήμουν ευχαριστημένη αλλά αν ήσουν εδώ θα ασχολιόμουν μόνο με το οτι είσαι εδώ αλλά έχεις πάει κάπου κι έχεις πάρει μαζί σου τη ζωή μας και το σπίτι μας μέσα στα πράγματά σου. Χτες όλο το βράδυ πέρασε <span style="color:#666666;">με θερμοκόλληση στο κεφάλι κι απο οτι φαίνεται είμαι εξαρτημένη απο την αίσθηση του καψίματος εκεί. Το σπίτι είναι γεμάτο ποιητές. Ποιητές αριστερά, ποιητές δεξιά, γαμιέμαι με ποιητές, τους παίρνω πίπες και με χύνουν ποιητικά με εκατόεκατομμύριαχιλιάδες σπέρματα που μου αλλοιώνουν την αίσθηση του εαυτού μου. Ανοίγω όλη τη μέρα τις γρίλλιες προς τα πάνω, είμαι πιο ενθουσιασμένη από σένα με το</span> καινούργιο φως και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται γιατί όλα πάντα μπορούν να είναι και λίγο αλλιώς εκτός από μικρά πράγματα που τελικά είναι τεράστια γιατί είναι τόσο μικρά που κανείς δεν τους δίνει σημασία κι αυτό που λέω ούτε ο Gervasio Guedes θα το καταλάβαινε. Έχω πολλή δουλειά σήμερα. Πρέπει να μεταμορφώσω όλα μου τα σκουλαρίκια σε γάντια και να σε ρωτήσω κάτι; Ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και δεν υπάρχει τί υπάρχει; Όταν είσαι τριγύρω <span style="color:#666666;">επηρρεάζεις τα πάντα. Ακόμα και τα ρούχα μου φαίνονται αλλιώς πάνω μου και τα μαλλιά μου και τα χείλια μου και όλα και από τότε που έφυγες έχουν περάσει είκοσι λεπτά ή είκοσι χρόνια δεν ξέρω, εμείς ποτέ δε ζουσαμε σε πραγματικό χρόνο. Πραγματικός χρόνος είναι αυτό που ζουν η μη πραγματικοί άνθρωποι. Υπάρχουν και κείνοι που ξυπνάνε στις έξι για να μη χάσουν την ανατολή. Υπάρχω κι εγώ που κοιμάμαι στις εφτά για να μη χάσω την ανατολή. Υπάρχεις κι εσύ που καμιά φορά κοιμάσαι για να χάσεις την επαφή με την πραγματικότητα. Είσαι ο πιο κοφτερός άνθρωπος που ξέρω και σε λίγο θα με κάνεις τόσο λεί</span>α όσο και το αμύγδαλο όταν το ανοίγω στη μέση και το χαϊδεύω με το δάχτυλο και μετά με τη γλώσσα κι εγώ μοιάζω πολύ με αμύγδαλο γιατί είμαι λεία κι αν με δαγκώσεις είμαι σκληρή και θρυματίζομαι. Το δέρμα μου μερικές φορές είναι τόσο μα τόσο απαλό που σέρνω τα δάχτυλά μου και δεν μπορώ να καταλάβω αν φταίει εκείνο ή τα δάχτυλα. Τα τρίβω μεταξύ τους για να βεβαιωθώ. Όχι δεν είναι τα <span style="color:#666666;">δάχτυλα, είναι ο ώμος και κοίτα πόσο εκθαμβωτικό είναι το ωμέγα όταν τονίζεται και ναιιιιιι πρόλαβες να ξέρεις οτι η πιο μεγάλη ερωτική κουβέντα είναι το 'μου λείπεις'. Όλα εκεί μέσα ζουν, κι οι αγάπες κι οι έρωτες...Πάω να γεμίσω την κοιλιά του ψαριού με λεμόνια και σκόρδα κι ύστερα να γεμίσω την κοιλιά μου με ψάρι που χει γεμίσει</span> την κοιλιά του με λεμόνια και σκόρδα που δεν έχουν κοιλιά...και ναι μου λείπεις πολύ.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-5040368517404795821?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-89894265865394419212010-02-01T10:06:00.002+13:002010-02-01T10:09:41.147+13:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HAzJ_7CeWbc&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/HAzJ_7CeWbc&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><span style="font-family:courier new;font-size:85%;color:#990000;">Szomorú vasárnap száz fehér virággal<br />Vártalak kedvesem templomi imával<br />Álmokat kergető vasárnap délelőtt<br />Bánatom hintaja nélküled visszajött<br />Azóta szomorú mindig a vasárnap<br />Könny csak az italom kenyerem a bánat...<br /><br />Szomorú vasárnap<br /><br />Utolsó vasárnap kedvesem gyere el<br />Pap is lesz, koporsó, ravatal, gyászlepel<br />Akkor is virág vár, virág és - koporsó<br />Virágos fák alatt utam az utolsó<br />Nyitva lesz szemem hogy még egyszer lássalak<br />Ne félj a szememtől holtan is áldalak...<br /><br />Utolsó vasárnap</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8989426586539441921?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-21201201231169434112010-01-29T02:36:00.007+13:002010-01-29T03:00:08.678+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S2GWpFxphFI/AAAAAAAABXI/a3s8SHXs2Y8/s1600-h/8478492-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S2GWpFxphFI/AAAAAAAABXI/a3s8SHXs2Y8/s400/8478492-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431788258254750802" border="0" /></a><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} span.apple-style-span {mso-style-name:apple-style-span;} span.apple-converted-space {mso-style-name:apple-converted-space;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0pt 5.4pt 0pt 5.4pt; mso-para-margin:0pt; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: arial;font-size:180%;" class="apple-style-span" ><b><span style="color: rgb(153, 153, 0);">Α</span></b></span><span style="font-family: courier new;" class="apple-style-span"><span style=""><span style="color: rgb(102, 51, 0);">νοίγω τις γρίλιες κι αντί για φως μπαίνει σκοτάδι. Ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω αυτά τα φαινόμενα κι αν δοκίμαζα να το κάνω πολύ φοβάμαι οτι το συμπέρασμα θα ήταν σε βάρος μου. Έφαγα ένα ολόκληρο πρωινό να ψάχνω μια μπλούζα και φυσικά δεν τη βρήκα. Φοβάμαι μην αυτό το πρωί μοιάζει με τη ζωή μου. Φοβάμαι μη φάω όλα μου τα χρόνια να βρω μια συγκεκριμένη αίσθηση και τελικά δεν τη βρω. Κι όμως αφού την έχω νιώσει έστω για τόσο ελάχι<span style="color: rgb(102, 102, 0);">σ</span></span><span style="color: rgb(102, 102, 0);">τα λίγο σημαίνει πως υπάρχει και πως κάπου θα είναι. Τουλάχιστον θα είμαι ευ</span></span></span><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 102, 0);" class="apple-style-span"><span style="">χαριστημένη που ενώ την είχα νιώσει εξακολούθησα να την ψάχνω. Δεν θα με άντεχα αν ήξερα πως έπαψα να ασχολούμαι με αυτό που εγώ ονόμασα ευτυχία και δε με νοιάζει αν συμφωνούν οι άλλοι με αυτό, κι ούτε με νοιάζει αν συμφωνεί με τον ορισμό που έχουν δώσει οι ειδικοί γι' αυτήν. Θα θελα να σε βλέπω χαρούμενο και περήφανο που την ψάχνω και θυμώνω εφτακόσιεςχιλιάδες νεύρα όταν δεν τη βρίσκω μα εσύ αντί για αυτό με λες απόλυτη κι εμμονική. Εκεί μέσα στο μικρό μας δωμάτιο που μας έχει φιλοξενήσει οσο κανένας άλλος χώρος στον κόσμο , εκεί που σε πρωτοείδα με το χιόνι να</span></span><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 102, 0);" class="apple-converted-space"><span style=""> </span></span><span style="color: rgb(255, 255, 204); font-family: courier new;" class="apple-style-span"><span style="">προσπαθεί να επιβληθεί πάνω στη γωνία του πεζοδρομίου και το εργοστάσιο με τα μπλε φωτάκια στην κορυφή μη τυχόν και ο πιλότος του ελοκοπτέρου σκαλίζει τη μύτη του και πέσει πάνω του. Και να σου πω. Αν στον αέρα είχε φανάρια, οι πιλότoι στο κόκκινο θα σκάλιζαν τη μύτη τους; Πες θα τη σκάλιζαν; Ααα ήταν κι εκείνη η μπασκέτα που κουνιόταν πέρα δώθε λίγο πιο ξεχαρβαλωμένη απο μας. Ετοιμάζεσαι να φύγεις και δεν ξέρω πως θα είναι. Θα διπλώνεις τα ρούχα σου και θα τα βάζεις μέ<span style="color: rgb(102, 51, 51);">σα στη</span></span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-family: courier new;" class="apple-converted-space"><span style=""> </span></span><span style="font-family: courier new;" class="apple-style-span"><span style=""><span style="color: rgb(102, 51, 51);">βαλίτσα; Έτσι απλά; Μετά θα βάλεις βενζίνη έτσι απλά; Μετά θα πούμε γειά; Και μετά; και μετά; Με ρωτάς αν θα ήθελα να είμαι δώδεκα χρονών. Σου λέω όχι και ξέρεις κάτι; Ποτέ δεν ήθελα να είμαι πιο μεγάλη η πιο μικρή. Πάντα αγαπούσα την ηλικία μου. Και τώρα την αγαπώ πιο πολύ απο οτιδήποτε. Νομίζω όλοι εκείνοι που θα θελαν να είναι πιό μικροί ή πιο μεγάλοι δεν αγαπούν τη ζωή τους. Λατρεύω που μεγάλωσα γιατί ενώ υποτίθεται ξέρω τι πρέπει να αποφύγω δεν το αποφεύγω. <span style="color: rgb(102, 102, 0);">Λατρεύ</span></span><span style="color: rgb(102, 102, 0);">ω που αρχίζω κι έχω μεγάλη διαφορά απο τότε που ήμουν δεκαοχτώ χρονών αλλά εκείνη τη μέρα πoυ είχα μια άσπρη τρίχα στο φρύδι μου πήρα το τσιμπιδάκι και την ξερίζωσα και δεν ένιωσα τύψεις. Οι ψεύτικοι έρωτες μοιάζουν με τα χιόνια. Είναι φρέσκα κι ολόλευκα όταν ξεκινάει να χιονίζει και κάπου στο τέλος μένει ένα συμπαγές πράμα απο μαύρα ζουμιά και τότε καταλαβαίνουν όλοι οτι</span></span></span><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 102, 0);" class="apple-converted-space"><span style=""> </span></span><span style="font-family: courier new;" class="apple-style-span"><span style=""><span style="color: rgb(102, 102, 0);">η παράσταση τελείωσε αλλά κανείς δε χειροκροτάει. Κι εγώ έχω μέσα μου εφτα ιμαλάια ωκεανούς να χύσω πάνω σου αλλά εσύ θέλεις σταγόνες. Θέλω να κάθομαι στο δωμάτιο με το καινούργιο φως που ανακαλύψαμε χτες και να σου λέω τις απολυτότητές μου και συ να γελάς και να θυμώνεις μαζί. Να σου λέω πως πιστεύω οτι οι γυναίκες που φοράνε πιτζάμες δεν έχουν οργασμό και να είμαι σίγουρη γι' αυτό. Κι εγώ καλύτερα να πάθω κρυοπαγήματα αλλά πιτζάμες δεν έχω φορέσει ποτέ. Και στο νοσοκομείο πάλι δεν είχα και η μαμά ήθελε να φορέσω και μου είχε φέρει</span><span style="color: rgb(255, 255, 204);"> και</span></span></span><span style="color: rgb(255, 255, 204); font-family: courier new;" class="apple-converted-space"><span style=""> </span></span><span style="font-family: courier new;" class="apple-style-span"><span style=""><span style="color: rgb(255, 255, 204);">δεν ξέρω που τις είχε βρει και γω δεν τις φόρεσα και η γιαγιά στο διπλανό κρεβάτι που έτρωγε όλο το φαΐ της μου έλεγε πως δεν κάνει να κυκλοφορώ στο νοσοκομείο με κόκκινο φουστάνι και να πω στη μαμά μου να μου φέρει πιτζάμες κι εκείνη φορούσε ένα μωβ νυχτικό και δε φορούσε σουτιέν και τα βυζιά της ήταν πολύ γιαγιαδίστικα και έτρωγε όλο το φαΐ της κι ακουμπούσε το δίσκο πάνω στα βυζια της κι εγώ της </span>έδινα τα γιαούρτια και τα ριζόγαλα που δεν τα έτρωγα κι ευτυχώς <span style="color: rgb(102, 51, 0);">σταμάτησε να λέει για τις πιτζάμες αλλά δε σταμάτησε να βλέπει τηλεόραση στη διαπασών απο το πρωί κι ούτε σταμάτησε να τρώει όλο το φαΐ της και μια φορά με είχαν φιλοξενήσει κάτι γνψστοί και δε θυμάμαι πώς και γιατί βρέθηκα στο σπίτι τους αλλά μου έδωσαν πιτζάμες να φορέσω και δεν μπορούσα να πω όχι και τις φόρεσα κι έμοιαζα σα να φοράω πουκάμισο και ποτέ δε φόρεσα πουκάμισο στη ζωή μου γιατί οι <span style="color: rgb(102, 102, 0);">γυ</span></span><span style="color: rgb(102, 102, 0);">ναίκες που φοράνε πουκάμισα δεν είχαν ποτέ οργασμό αλλά έμοιαζα σαν με πουκάμισο και δεν μπορούσα να με βλέπω αλλά τα βυζιά μου φαινόνταν πολύ ωραία με κείνο κι εγώ αυνανίστηκα στο ξένο σπίτινα βεβαιωθώ οτι έχω οργασμό και τί λέγαμε; Ααα για τους ψεύτικους έρωτες. όχι δεν πιστεύω πως οι αληθινοί είναι ολόφρεσκοι και κατάλευκοι. Έχουν μερικές μαύρες κηλίδες. Οι αψεγάδιαστοι κι αυτοί ψεύτικοι είναι. Ναι οι αγαπημένοι μου έχουν μερικές μαύρες κηλίδες και μερικά σκληρά σημεία και μερικές φορές έχουν και πάγο που δε θα λιώσει και είναι τα σημεία που πόνεσαν δυο ανθρώπους και πάντα</span> <span style="color: rgb(255, 255, 204);">θα τους πονάνε λίγο αλλά ότι κι αν υπάρχει τελικά όταν κοιτάς το τοπίο βλέπεις ένα λευκό λιβάδι. Εγώ αυτό θέλω να 'χουμε. Τα αίματα μου πάλι αργούν και το μπάνιο μας θέλει καθάρισμα και βαριέμαι και μετά θα βρωμάω χλωρίνη</span></span></span><span style="color: rgb(255, 255, 204); font-family: courier new;" class="apple-converted-space"><span style=""> </span></span><span style="font-family: courier new;" class="apple-style-span"><span style=""><span style="color: rgb(255, 255, 204);">και δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τις επόμενες μέρες. Είναι πιο δυνατές απο τις τωρινές. Πονάει και η κοιλι</span><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ά μου αλλά σιγά μη στο πω. Με θέλεις όσο δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για μένα. Σε θέλω όσο χρειάζεται να κάνω τα πάντα για σένα. Ξέρω θα πεις οτι βγάζω πάλι συμπερ</span></span></span><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 51, 0);" class="apple-style-span"><span style="">άσματα<span style="color: rgb(102, 102, 0);">. Συγνώμη τέτοια ήμουν πάντα και τώρα που το θυμήθηκα γι' αυτό δε με ερωτεύτηκες;</span></span></span><o:p></o:p></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2120120123116943411?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-72188013205906664022010-01-23T14:43:00.003+13:002010-01-23T14:59:01.728+13:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S1pUzqxsTcI/AAAAAAAABWY/vLCb-xiQAuI/s1600-h/600_9e0ca26bcf03b7acabeb2425698af01f.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429745547381329346" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S1pUzqxsTcI/AAAAAAAABWY/vLCb-xiQAuI/s400/600_9e0ca26bcf03b7acabeb2425698af01f.jpg" /></a> <span style="font-family:courier new;"><span style="color:#999900;"><strong><span style="font-family:arial;font-size:180%;">Δ</span></strong>εν ξέρω και πολλά για τους ανθρώπους...Ίσως γιατί δεν ένιωσα και ποτέ μέρος τους. Ίσως γιατί δεν είμαι μέρος τους. Ξέρω λίγα και κακά. Ξέρω οτι τη μετριότητα δεν τη φοβάται κανείς γιατί δεν απειλείται απο αυτήν. Ξέρω οτι μεταξύ της τελειότητας και της μετριότητας οι άνθρωποι διάλέγουν τη δεύτερη γιατί δεν τους ζητάει τίποτα. Δεν τους ζητάει βήματα μπροστά. Δεν χρειάζεται να κουνηθούν για να αποδείξουν κάτι. Θεωρητικά την αρνούνται όλοι βέβαια. Στην πράξη όμως κανείς, κανείς δεν αρνείται το βόλεμα που του προσφέρει. </span></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#999900;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#999900;">Δεν ξέρω και πολλά για μένα... ίσως γιατί δεν ένιωσα ποτέ μέρος μου. Ίσως γιατί δεν είμαι μέρος μου. Ξέρω λίγα και καλά. Ξέρω οτι τη μετριότητα τη φοβάμαι γιατί με απειλεί. Ξέρω οτι μεταξύ της τελειότητας και της μετριότητας διαλέγω την πρώτη γιατί μου ζητάει τα πάντα. Μου ζητάει βήματα μπροστά. Χρειάζεται να κουνηθώ και να αποδείξω τα πάντα. Τη μετριότητα την αρνούμαι θεωρητικά. Στην πράξη αρνούμαι την ξεφτίλα που μου προσφέρει. </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#999900;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#999900;">Το να βουτάς στη ζωή με αναπνευστήρα είναι καβάτζα, κι εγώ καβατζοκαημένη δεν ήμουν ποτέ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7218801320590666402?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-80181046939632395442010-01-10T10:42:00.000+13:002010-01-10T10:44:20.691+13:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ucoOU5cRlyA&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ucoOU5cRlyA&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8018104693963239544?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-80324192552335398542010-01-08T01:11:00.003+13:002010-01-08T02:49:20.962+13:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S0XQSWCDQQI/AAAAAAAABVU/7eVbLU-5m4Q/s1600-h/6678778-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423970339808035074" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/S0XQSWCDQQI/AAAAAAAABVU/7eVbLU-5m4Q/s400/6678778-md.jpg" /></a><span style="font-size:180%;"> </span><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#666600;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong>Σ</strong></span>ε μερικές μέρες θα είμαι δέκα μήνες ψηλότερη και εφτακόσιεςκάτι ώρες εξυπνότερη. Ροχαλίζεις τόσο δυνατά σα να μην κοιμάσαι. Μου 'ρχεται αηδία από τον τόσο καλό καιρό που κάνει και αν οι άνθρωποι ξέραμε πόσο ίδιοι είμαστε θα τρομάζαμε. Είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε ίδιοι κι εγώ λίγα μπόρεσα να αλλάξω όλα αυτα τα χρόνια. Με αγαπάω που κατάφερα</span> <span style="color:#663300;">το πιο δύσκολο. Να μην παραμυθιάζω τον εαυτό μου. Ζω μέσα σε ένα σκληρό παραμύθι που δεν το νοιάζει να έχει τέλος. Κάποιος κάποτε φρόντισε με τον πιο φρικτό και δειλό τρόπο να με κάνει να πάψω να σκέφτομαι το μέλλον. Τον μισώ για πάντα αλλά τον ευχαριστώ. Είμαστε τόσο αδύναμοι αγάπη μου. Τόσο μικροσκοπικοί μπροστά σε όσα νιώθουμε. Ερωτευτήκαμε ανεπανόρθωτα κι από τότε αυτός ο έρωτας μας προσπερνάει διαρκώς. Μένουμε πίσω να κοιτάμε τη σκόνη του. Σιχαίνομαι αυτό το σώμα το μισό. Που την πιο κρίσιμη στιγμή με προδίδει. Σιχάθηκα τους πόνους πια κι ήμουν και λίγο μεθυσμένη κι ο ύπνος αυτός με</span> <span style="color:#666600;">ταλαιπώρησε. Ξύπνα να μου πεις αν είδες πάλι αεροπλάνο στον ύπνο σου. Να 'ρθω να σε φιλήσω τώρα που κοιμάσαι; Θα αλλάξω το όνειρο αν σε φιλήσω; Και τον κόσμο; Θα τον αλλάξω αν τον φιλήσω; Δεν έχω καμία απαίτηση να γίνω αυτό που κάποτε ονειρευόμουν. Αλλά δεν αντέχω να είμαι αυτό που πάντα σιχαινόμουν. Δειλή. Ναι αυτό απεχθάνομαι στους ανθρώπους πιο πολύ. Τη δειλία που τα περιλαμβάνει όλα. Τα ψέμματα, την έπαρση, το μέχρι εξαντλήσεως φτιασίδωμα. Έχω δυο χέρια και θέλω να μάθω να τα χρησιμοποιώ σαν χέρια. Αγαπάω όλο αυτό που σε περιβάλλει όταν μένεις γυμνός από δικαιολογίες και χτες το βράδυ ήθελα να σε γλέιψω γιατί τότε η γλώσσα μου μόνο βρίσκει όλες τις κατάλληλες λέξεις να σου πει. Νιώθω τον έρωτά να με κ</span><span style="color:#663300;">ατασπαράζει μουδιαστικά κι έτσι ζούσα πάντα, μέσα στην υπερβολή, σαν δέκα χρονών πάντα πάντα. Είμαι τόσο παιδί και είμαι η μαμά μου και πρέπει να με ταΐσω με όλα εκείνα που μου υποσχέθηκα για να μη μου σπάσω τ' αρχίδια με τη γκρίνια μου. Μου υποσχέθηκα μια ζωή υγρή, με αλήθεια και τόλμη και αφοσίωση κι αγάπη και απεριόριστη καύλα και δεν αντέχω όταν με ξεχνάω μέσα σε φοβισμένα συρτάρια, δεν αντέχω όταν αυτοχτυπιέμαι σαν χταπόδι. Θέλω απεγνωσμένα εκείνες τις ρυτίδες γύρω από τα μάτια που όλο γελούσαν. Λατρεύω που αυτό που είσαι φαίνεται. Μισώ που επιμένεις να το κρύβεις. Λατρεύω που παρατήρείς πάνω μου πράγματα που εγώ δεν τα έχω π</span><span style="color:#666600;">αρατηρήσει. Που πρώτος είδες οτι όταν μιλάω κουνιέται όλο μου το πρόσωπο, που έχω εκατόνσαρανταχίλιεςεφτιακόσσιες φωνές, που φουσκώνω τα χείλια μου όταν νυστάζω. Που μαθαίνω μαζί σου πως έχω κι άλλα χρώματα. Λατρεύω που επιτέλους απεξαρτήθηκα από το λίστεριν και που νευριάζεις γιατί όποτε πίνω νερό λαχανιάζω, που δε μ' αφήνεις να καθήσω στον καναπέ χωρίς βρακί. Είσαι ο ένας μου. Ο μόνος μου. Που όταν σκιζόμαστε, μετά έχεις ενέργεια να σκάψεις δέκα έβερεστ. Που παίζουμε τάβλι και βρίζω χριστούς παναγίες κοπανιέμαι κι εσύ μου λές να ηρεμήσω γιατί είναι παιχνίδι. Όμως εγώ δεν ηρεμώ ποτέ. Με τίποτα. Δε θέλω, δε θέλω. Δε θέλω να είμαι δημόσιος υπάλληλος στη ζωή μου. Δεν είναι αγγαρεία. Είναι η καύλα μου κι όταν πρέπει να γράψω μια λέξη που τονίζεται στο -υ όπως η καύλα πάντα μπερδεύομαι και νευριάζω με όλους τους ανθρώπους που κολλάνε σε λέξεις, σε εκφράσεις και σιχάίνομαι την έκφραση "δεν το συζητώ" και σιχαίνομαι τα συνηρημένα ρήματα και λατρεύω τις περισπωμένες αγκαλιές μας που καθόμαστε λίγο στο πλάι και δε βολεύει καλ</span><span style="color:#663300;">ά να αγκαλιαστούμε και τεντωνόμαστε και με τραβάει η πλάτη μου και νιώθω το αυχενικό σου πάνω στη σπονδυλική μου στήλη και να γαμηθεί όλο το σύμπαν άν γελάμε. Ξύπνα να φάμε τα ψάρια που έψησα κι άσε τους άλλους να ψάχνουν φλουριά μέσα σε βασιλόπιτες και πριγκηπόπιτες και σκατά στα μούτρα όλων εκείνων που προτιμούν τη ζωή τους μαγνητοσκοπημένη. Αυτοί θα είναι πάντα κυνικά νεκροί. Αν γίνω ποτέ έτσι σε παρακαλώ πυροβόλησέ με με τρισσεκατομμύρια σφαίρες να πεθάνουν ακαριάια όλα μου τα κύτταρα. Μέχρι τότε ας ψάχνω τί σκατά είναι η ζωή κι η πραγματικότητα κι ας σε αγαπήσω εννιά τρισσεκατομμύριαχίλιαεφτά ιμαλάια. Έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω να φτιάχνω βασιλόπιτα για να ψάχνω φλουριά.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8032419255233539854?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-40295497191081031772009-12-25T21:08:00.003+13:002009-12-25T21:43:55.075+13:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SzR0m9PFB7I/AAAAAAAABVM/1v7tpHXopFw/s1600-h/8882172-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419084464255207346" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SzR0m9PFB7I/AAAAAAAABVM/1v7tpHXopFw/s400/8882172-md.jpg" /></a><span style="font-family:courier new;"> <span style="color:#999900;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#993300;"><strong>Π</strong></span>άντα φοβάμαι, απλά μερικές φορές φοβάμαι λιγότερο κι απλά μια μόνο φορά νόμισα πως ήρθε η ώρα να πάψω να φοβάμαι τα πάντα, και τώρα φοβάμαι πιο πολύ απο ποτέ... Θέλω να ρθει η μαγική φωνή σου που παλιά ήταν παιδική να μου πει να μη φοβάμαι τίποτα. Οι άνθρωποι λένε ιστορίες, αληθινοψεύτικες και κάποιοι άλλοι λένε ψευτοαληθινές. Εγώ προτιμώ τους πρώτους</span><span style="color:#993300;">. Τα χέρια μου τρέμουν και δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν κάποιος που αγαπάω κοιμηθεί πριν από μένα. Λές και μετά είμαι υπεύθυνη εγώ για τον ύπνο του. Έχω καπνίσει 65 τσιγάρα σε λιγότερο απο 24 ώρες κι έχω ξύσει το μπούτι μου 24 φορές σε λίγότερο απο 65 δευτερόλεπτα. Αγαπώ πάντα τους αριθμούς ανάμεσα σε γράμματα κι έιχα υποσχεθεί</span><span style="color:#999900;"> στον εαυτό μου να σε βαρεθεί το δυοχιλιάδεςποτέ. Σήμερα που μοιάζει σαν δυοχιλιάδεςμηδέν εγώ αναπολώ το δυοχιλιάδεςπάντα που σε πρωτοείδα. Αρχίζω και νιώθω αγκάθια στο δέρμα μου. Δεν ανησυχώ πιά. Είναι εκείνα τα γνωστά αγκάθια που φυτρώνουν όταν αρχίζω να φοβάμαι. Το</span> <span style="color:#993300;">κακό είναι πως ξεχνάω πως μπορώ κι εγώ να μεταμορφωθώ σε αγκαθωτό πλάσμα και τρυπιέμαι μόνη μου στην προσπάθειά μου να αγκαλιάσω το φόβο μου. Αν ξεκινούσα σήμερα να κλαίω κι αν οι βλεφαρίδες μεγάλωναν με το πότισμα των δακρύων, τώρα θα είχαν μακρύνει πιο πολύ απο τα μαλλιά μου. Ψέμματα. Νόμιζα πως θα είχα να γράψω ένα βουνό. Αποφάσισα πως πάλι δεν ξέρω να γράφω. Θέλω μόνο να σκεφτώ την πιο δύσκολη λέξη για να περιγράψω το πώς αισθάνομαι...Αααα το βρήκα.</span><span style="color:#999900;"> Λυπημένη...Ναι, λυπημένη μέχρι το βουνό. Και μην τολμήσει κανένα αρχίδι να με παρηγορήσει. Αύριο θα είμαι μια χαρά λυπημένη. Στο διάολο το χριστουγεννιάτικο πνέυμα. Στο διάολο οι ευχές όλου του κόσμου. Λόγια είναι οι ευχές κι εγώ τα λόγια τα μισώ. Με ονειρεύομαι μουγκή. Δεν θα ξαναμιλήσω, μπορεί να κλάψω καμιά φορά και μη σε πειράξει. Αλλά δεν πρόκειται να ξαναμιλήσω ποτέ. Θα πώ μόνο μια δύσκολη λέξη για να περιγράψω πώς αισθάνομαι. Αααα το βρήκα</span><span style="color:#993300;">. Θα παίξουμε κρεμάλα....Η λέξη είναι Λ _ _ _ _ _ _ _. Είδες; έχει και λάμδα μέσα αλλά σκέτο. Ναι το βρήκες λυπημένη. Δεν σε κρεμάω. Θα κρεμάστώ εγώ σήμερα.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4029549719108103177?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-7329649443787256532009-12-10T11:15:00.000+13:002009-12-10T11:17:19.729+13:00<object classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" width="437" height="265" id="viddler"><param name="movie" value="http://www.viddler.com/simple_on_site/e76eee7a" /><param name="allowScriptAccess" value="always" /><param name="allowFullScreen" value="true" /><param name="flashvars" value="fake=1"/><embed src="http://www.viddler.com/simple_on_site/e76eee7a" width="437" height="265" type="application/x-shockwave-flash" allowScriptAccess="always" allowFullScreen="true" flashvars="fake=1" name="viddler" ></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-732964944378725653?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-20642471841785521782009-12-10T08:35:00.007+13:002009-12-11T03:25:01.445+13:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SyAHj_E3OxI/AAAAAAAABUE/8G2QJQJ-Brc/s1600-h/%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1+%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 240px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413335066907982610" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SyAHj_E3OxI/AAAAAAAABUE/8G2QJQJ-Brc/s400/%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1+%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82.jpg" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" ><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:arial;" >Α</span></span>υτό το ταξίδι μπόρεσα να σου προσφέρω. Εγώ πάντα λάτρευα τους φάρους, τους ανεμόμυλους, τις τεράστιες γέφυρες και μερικές φορές τα κεραμίδια αλλά όχι πάντα γιατί μερικές φορές σου έρχονται και στο κεφάλι και εμένα μου έχουν πέσει μερικά ανεπανόρθωτα και λίγο με έχουν σκυλογαμήσει αλλά έτσι κι αλλιώς κεραμίδια θα μείνουν για πάντα κι αφού έχουν αυτό το χρώμα ποιός μπορεί να τους πάει κόντρα; Σε είδα σήμερα να περπατάς ζωντανός κι ολοζώντανος και πάλι σε ερωτεύτηκα εκεί γύρω στο 1926. Εγώ ποιανού είμαι; Το ταξίδι τελείωσε και φυσικά δε συγκρίνεται με τα ταξίδια που μου έχεις προσφέρει εσύ πάνω στον καναπέ. Αγαπημένε μου Φερνάντο, ξεπεσμένε περπατητή με κάλεσες πάλι στην αγαπημένη σου πόλη κι εγώ πήρα τα χίλια αεροπλάνα και ήρθα πάλι με την ίδια αγάπη κι αγωνία που έρχομαι πάντα, μόνο που αυτή τη φορά δεν ήρθα μόνη. Σου τον έφερα να τον δεις κι εσύ. Να καταλάβεις γιατί διαλύομαι λίγο- λίγο. Η μαμά δεν καταλαβαίνει τα ταξίδια στα ίδια μέρη. Εγώ τις λέω πως το -ίδια βγαίνει από τα ταξίδια αλλά πάλι δεν καταλαβαίνει. Λέει Πάλι στην Πορτογαλία πουλάκι μου θα πας; Όχι ρε μαμά στην Πορτογαλία, στη Λισαβόνα θα πάω μην τα μπερδεύεις. Η μαμά δεν τηλεφωνεί κάθε μέρα όταν φεύγω για ταξίδι. Της τηλεφωνώ και κάνει εκείνες τις άσκοπες ερωτήσεις , φτάσατε καλά; όχι μαμά μας απήγαγαν αλλά σε παίρνω τηλέφωνο, τί καιρό κάνει εκεί; χάλια μαμά έχει μείον χιλιουςδεκατέσσεριςεξι βαθμούς και τώρα που σου μιλάω ξεκολλάει το αυτί μου, τι τρώτε εκεί παιδί μου; τίποτα μαμά εδώ δεν τρώνε. Την αγαπώ που είναι η πιό μαμά του κόσμου αλλά κάθε φορά με εκπλήσσει και γίνεται πιό μαμά ακόμα. Απορώ πόσο πιο μαμά θα γίνει μια μέρα. Η πόλη έλιωσε από το περπάτημά μας και της λείπουν και δυο πέτρες από το πεζοδρόμιο της Rua do Alecrim και σκέφτομαι να ξηλώσω ένα πλακάκι από το σπίτι μας να τις χώσω στο δάπεδο όπως -όπως, περίπου όπως χώνω πάντα ένα λουλούδι στα μαλλιά μου και πόσο γυναίκα νιώθω όταν το κάνω αυτό και πόσο σα γυναίκα με κοιτάς. Θυμάμαι όλα τα εφηβικά μου χυσίματα, λειψά και άτσαλα, απο ' κείνα που πάντα σου περισσεύει εαυτός. Οι άνθρωποι που γαμιούνται απο ανασφάλειες , που το μόνο που τους "καβλώνει" είναι το κρέας, το τίποτα, το μηδέν, κάθε φορά που γαμιούνται τους προστίθεται ένα βάρος, γίνονται λίγο χειρότεροι. Εκείνοι που γαμιούνται για να χαριστούν, για να γίνουν τρισσεκατομμύριαεξιακόσσιαένα κομμάτια πάνω σε άλλον άνθρωπο εκείνοι καβλώνουν ακομα πιο πολύ, όλη τους η ζωή γίνεται ένα ατέλιωτο γαμήσι και κάθε φορά που χύνουν με ο,τι όμορφο τους συμβαίνει δεν περισσεύει τίποτα. Αδειάζουν, γίνονται καινούργιοι, λίγο πιο όμορφοι και συνεχίζουν. Πάντα μπέρδευα το πρόσωπο στο οποίο γράφω. Είναι πάντα ένας και πάντα εσύ Φερνάντο και παίρνεις άλλες μορφές ακριβώς έτσι όπως σου αρέσει και τώρα είσαι πια αυτός που ζει μαζί μου στο σπίτι με το στρογγυλό δωμάτιο που όταν βρέχει πλυμμηρίζει πιο πολύ από οτι οι δρόμοι και χτες πέντε μαμαδίστικά τάπερ που άλλοτε φιλοξενούσαν μελιτζάνες στον πάτο τους τώρα γέμισαν με νερά της βροχής, και με λίγο Τάγο και με λίγο Ατλαντικό που αυτή τη φορά τον πιάσαμε στον ύπνο αγάπη μου και ήταν ήσυχος και δε μας έκανε μούσκεμα και ξέρεις κάτι; Όσο ήμουν εκεί στο τέλος του κόσμου, με τον ατλαντικό αέρα να μου ξεριζώνει το λουλούδι από τα μαλλιά σκεφτόμουν πως δε φοβάμαι το θάνατο. Με μουδιάζει αλλά δεν τον φοβάμαι. Τρέμω μόνο μην πεθάνω και δεν το καταλάβω. Μην πεθάνω και δεν το καταλάβεις ούτε εσύ, γι αυτό στα' λεγα αυτά μέσα στο AirBus θυμάσαι; Μη φοβάσαι σου είπα αφου μας είπε ο πιλότος μου οτι τα αεροπλάνα δεν πέφτουν, κι ότι κι αν γινόταν εγώ θα τον έπαιρνα ένα τηλέφωνο και θα μας έλεγε πώς να το προσγειώσουμε. Να ξέρεις πως εκείνα τα δάκρυά σου μέσα στο σινεμά τώρα έχουν γίνει ατλαντικός και τα φιλιά σου πάντα έχουν γεύση απο μπακαλιάρο και το' ξερα πως γεννήθηκες για να περπατήσεις ανάμεσα σε χίλια ιμαλάια πλακάκια και πως και γω γεννήθηκα για να σε δω να το κάνεις. Σε ρωτάω σαν κοριτσάκι αν είσαι ερωτευμένος μαζί μου όπως στην αρχή, μου απαντάς πως είσαι περισσότερο κι εγώ παίρνω τόση δύναμη που θα μπορούσα να κολλάω μαλλιά τρεις μέρες και καμιά φορά όταν γαμιόμαστε είσαι τόσο μέσα μου που νομίζω πως βγαίνουν σπίθες όπως στην ηλεκτροκόλληση κι όταν τελείωνουμε νομίζω πως έχουμε αλλάξει όργανα. Δεν καταλαβαίνω ποιός μπαίνει μέσα στον άλλο και χρειάζεται πάντα να βάλω το χέρι μου μετά για να βεβαιωθώ πως είμαι εγώ αυτή με το καταφύγιο καταρράκτη κι εσύ το ζώωο που μπαίνει για να φάει κι ύστερα να κοιμηθεί. Είμαι τόσο ζωντανή που νιώθω και τις τρίχες μου να έχουν χτύπους, κι όλες τις ίνες του σάλιου μου να μιλάνε και να τραγουδάνε κι αυτός ο ενδιάμεσος σταθμός στη Βόρεια ευρώπη με ξενέρωσε και όλες οι ξανθές ηλιοκαημένες κυρίες της Ζυρίχης που τα βράδυα κάνουν μάσκα μουνιού πριν κοιμηθούν και η βόλτα στα εμπορικά τις καβλώνει πιο πολύ από μια βόλτα στην Alfama, δεν ξέρουν πως άν ενώσουν όλες μαζί τα υγρά του κόλπου τους δεν φτάνουν τα υγρά του δικού μου όταν χώνομαι μέσα στο παντελόνι σου μα ίσως να μην τους νοιάζει κιόλας. Φτάνει η Λισαβόνα αγάπη μου, του χρόνου πάλι. Τώρα γυρίσαμε στην πόλη της μπουγάτσας κι εγώ θα τρέξω να σου βρω μια μπουγάτσα με μπακαλιάρο, θα σε δω να την καταβροχθίζεις και μετά... Μετά δεν ξέρω, είμαι κουρασμένη ακόμα και πονάνε οι γάμπες μο υ. Λέω σήμερα να κοιμηθώ πάνω στις στέγες της Ρουμανίας. </span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51); font-weight: bold;font-size:78%;" >Στις 30 Νοεμβρίου συμπληρώθηκαν 74 χρόνια απο το θάνατο του μοναδικού ποιητή με τα χίλια ονόματα και φυσικά όπως κάθε χρόνο δεν μπορούσα να μην είμαι εκεί...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2064247184178552178?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-74935132557392690622009-12-09T11:40:00.002+13:002009-12-09T11:50:24.163+13:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sx7Xl2bJBkI/AAAAAAAABT8/zdTBWrnkMCw/s1600-h/SDC10294.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413000847410398786" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sx7Xl2bJBkI/AAAAAAAABT8/zdTBWrnkMCw/s400/SDC10294.JPG" /></a><span style="font-family:courier new;"> <span style="color:#ffcc33;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong>Ε</strong></span>γώ: γύρισα</span></span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#993300;">Εγώ: σε περίμενα</span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#ffcc33;">Εγώ: με σκεφτόσουν;</span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#993300;">Εγώ: ναι, σε στιγμές</span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#ffcc33;">Εγώ: σου 'λειψα;</span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#993300;">Εγώ: σε περίμενα</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7493513255739269062?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-90261237752094726742009-11-23T17:42:00.004+13:002009-11-23T17:48:37.348+13:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SwoTXlnxBUI/AAAAAAAABT0/far4vUNjZRQ/s1600/mark_ryden___tears_of_sorrow_by_ice.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 282px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407155598568523074" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SwoTXlnxBUI/AAAAAAAABT0/far4vUNjZRQ/s400/mark_ryden___tears_of_sorrow_by_ice.jpg" /></a> <span style="font-family:courier new;color:#990000;">Xαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ............το κλεισες κακομοίρα......ξεφτιλισμένη. Δεν πειράζει έχω και το IP σου... Κουκίδες κουκίδες....μόνο με μπατσοαπειλές καταλαβαίνετε. Τί τελειωμένοι που είστε. Πόσο δεν θα ζήσετε ποτέ.....Το εξαφάνισες μέσα στη νύχτα... Σε λυπάμαι και σε σιχαίνομαι. Διάλεξε ποιό απο τα δύο προτιμάς. Έτσι κι αλλιώς μόνο αυτά μπορείς να εμπνεύσεις.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-9026123775209472674?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-86248117073184397792009-11-23T12:49:00.003+13:002009-11-23T13:11:54.336+13:00ΞΑΝΑΒΑΖΩ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΟΣΤ...<br /><br />Κοιτάζω έναν καθρέφτη και με βλέπω σε κομμάτια. Αντί για μύτη βλέπω ένα κομμάτι από το ασπρόμαυρο φουστάνι κι αντί για στόμα το άδειο κουτί με τα depon κι αντί για φρύδια ένα χάρτη, και παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα κολλημένα χαρτάκια κι αντικείμενα είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ και είχες δίκιο με το καινούργιο φάρμακο ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Οι πόνοι εναλλάσσονται, νεφρό, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, κεφάλι, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν προχτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- νεφρό και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να τους δώσω σημασία. Η Ζαΐρα τρέμει στα πόδια μου κάθε που αστράφτει λες και ξέρει τί θα επακολουθήσει. Γαβγίζει απ' τη χαρά της όταν έρχεσαι και ζηλεύω που δεν ξέρω με ποιό τρόπο να δείξω κι εγώ τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην κορομηλιά θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα όλα μεταξύ τους θα καταλάβαινες καλύτερα; Σε θέλω τόσο πολύ που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω. Όπως όταν πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται που στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δικιά σου που θα μπορούσα να πληρώσω το πιο ακριβό εισητήριο να σε δω να στρίβεις τσιγάρο. Σου'χω πει είναι η αγαπημένη μου παράσταση. Σε πενηντατρία λεπτά θα γυρνάς το κλειδί κι εγώ φοβάμαι μη δεν προλάβω να κρεμάσω το σπίτι, μη δεν προλάβω να συμμαζέψω τη λαχτάρα μου να σε δω και ξεχειλίσει και φρακάρει η πόρτα και δεν μπορείς να μπεις. Σκέφτομαι όλους εκείνους που σε αγάπησαν πριν από μένα. Δεν μπορώ να καταλήξω αν τους αγαπώ ή αν τους μισώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που τυχαία σε αγγίζουν στο δρόμο και τους μισώ. Σκέφτομαι εκείνους που αγαπάς και τους αγαπώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που αγαπώ και θέλω ν'αγαπήσεις κι εσύ. Λατρέυω την εκ των προτέρων αγάπη. Αγαπώ κάποιον γιατί τον αγαπάς. Σ'αγαπάει κάποιος που αγαπάω γιατί σ'αγαπάω. Εκείνους που σε πλήγωσαν τους ευχαριστώ που σε προετοίμασαν για μένα. Μας χωρίζουν εννέα μήνες. Με κυοφόρησες χωρίς να το ξέρεις. Ποτέ δεν είχα ζήσει σε τόσο φως αλήθειας. Δεν τα 'χα καταφέρει πριν απο σένα. Κι όταν σε χύνω κι επανέρχομαι στην πραγματικότητα είναι σα να'χω πέσει από τον ανεμιστήρα και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβει. Μα είμαι σίγουρη πως πάνω στον ανεμιστήρα με γάμησες. Κι ο αφυγραντήρας γεμίζει κάθε μέρα πιό πολύ νερό κι είναι σα να γεμίζει απο την υγρασία μας. Το σπίτι έχει υγρασία απο μας. Όσο μονωτικό και να βάλουμε η ζημιά γίνεται απο μέσα. Η μαμά βγάζει κάτι φωτογραφίες της κακιάς ώρας. Από τη βιασύνη της κόβει κεφάλια, χέρια. Κάνει τέχνη καμιά φορά χωρίς να το ξέρει. Άλλες φορές κάνει εκτρώματα αλλά έτσι πρέπει να'ναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες. Του ύψους και του βάθους. Ή μόνο του βάθους. Το σίγουρο είναι πως δεν είναι μόνο του ύψους. Για τη μαμά αγάπη είναι σου σιδερώνω τα ρούχα, η μάμά ποτέ δεν εκφράζει την αγάπη με λόγια. Δεν ξέρει και δεν τη νοιάζει κι όσοι αγαπάνε μάλλον δεν ξέρουν να συλλαβίζουν αγάπες. Θα 'θελα να σβήσω ο,τι δε μ'αρέσει με μια γόμα κι ύστερα να φυσήξω τ'απομεινάρια και να τινάξω το χαρτί όπως έκανα παλιά όταν έκανα ορθογραφικό λάθος. Την ένταση και την κούραση της μαμάς, τους πόνους και την κατάθλιψη του μπαμπά. Κι ύστερα ένα φουυυυυυυ και τέλος. Ύστερα μόνο να τους βλέπω να πετάνε. Να σηκώνονται με το ελικοφόρο απο το διάδρομο κι απλά να ξέρω πως είναι εκεί μέσα και πάνε στο ωραία και στο ήσυχα και στο περνάμε καλά. Σε τριανταπέντε λεπτά θα μου λείπες λιγότερο. Είμαι χαρούμενη και μόνο που ξέρω πως το βράδυ θα'ναι πάλι δικό μας και θα σου λέω ιστορίες για τον αδερφό μου τον πιλότο, θα σου κάνω πώς μιλάει η αδερφή μου όταν είναι άρρωστη, θα κάνουμε τις γνωστές διαδρομές στο σπίτι σα να γυρίζουμε τον κόσμο. Και να σου πω..Το πρωί πώς έφυγες χωρίς να σου φτιάξω τα μαλλιά; Πόσο όμορφος θα γυρίσεις; Τρίβω όλη μέρα την κοιλιά μου να μοιάζει πιο αναγεννησιακή όταν έρθεις. Την κοκκίνησα έλα να δεις. Ωχ μείνανε εικοσιεννιά λεπτά. Πάω να μεταμορφωθώ σε "τικαλαπουπερασεγρηγοραηωρακαιηρθεςκαιθασεφιλησωεπιτελους" και να βγάλω το κλειδί από μέσα. Σήμερα θά κάνω πως δεν κοιμάμαι...<br /><br /><br />ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ...<br />ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΤΣΟΥΛΙ; ΒΑΡΕΘΗΚΕΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΙς ΟΛΟ;<br />ΜΗΠΩΣ ΑΝ ΕΡΧΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΕΤΣΟΚΟΒΑ ΤΗΝ ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΑ<br />ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΞΕΧΑΣΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ<br /><br /><br />Στον καθρέφτη μου κοιτάζω μόνο κομμάτια απόψε. Αντί για μάτια βλέπω ένα κομμάτι από τις ασπρομαυρες πυτζάμες μου κι αντί για μύτη το άδειο κουτί με τα ponstan, αντι για δύο φρύδια την Φρίντα Κάλο αλλά παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα παζλ που φτιάχνει η μορφή μου είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ.. με τόσα φάρμακα απόψε ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Πόνοι άδολοι εναλλάσσονται, μέση, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, μέση, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν χτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- μέση και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά καρφάκι δεν μου καίγεται, απλά τους αγνοώ. Ο Αρίστος τρέμει στα πόδια μου, λες να ξέρει πως ανεβάζω πυρετό; Βγάζει κάτι περίεργες φάλτσες μελωδίες από την χαρά του όταν έρχεσαι που με κάνει να ζηλεύω γιατί εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο θα σου δείξω τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην μυσμουλιά του γείτονα θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα κόμπους μεταξύ τους θα καταλάβαινες λίγο καλύτερα; (παρενέργειες θερμοκρασίας) ίσως αλλά σε θέλω τόσο που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω... Ξέρεις, σαν εκείνες τις φορές που πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται και στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δική σου που θα μπορούσα να πληρώσω το πιο ακριβό εισιτήριο για να σε δω απλά να στρίβεις ένα τσιγάρο... Γιατί δεν είσαι εδώ απόψε να αμπελοφιλοσοφίσουμε; Να γιατρευω την μελαγχολία σου και εσύ να μου στίβεις κομπρέσες..<br /><br />ΚΑΙ ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙΣ ΑΠΟ ΚΕΙ ΤΟ ΠΟΣΤ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΒΡΩΜΟΜΟΥΝΑ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ ΚΑΘΩς ΤΟ ΕΧΩ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΧΩ ΣΩΣΕΙ ΚΑΙ ΣΕ PDF. ΘΑ ΣΑΣ ΜΑΘΩ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ..ΕΙΣΤΕ ΚΟΥΚΙΔΕΣ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8624811707318439779?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-25763268384112369362009-11-23T12:30:00.003+13:002009-11-23T12:36:38.161+13:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SwnKJ6SpIgI/AAAAAAAABTs/7IgZqZTf6ZE/s1600/9742177-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 331px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407075099250074114" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SwnKJ6SpIgI/AAAAAAAABTs/7IgZqZTf6ZE/s400/9742177-md.jpg" /></a> <a href="http://se-mavro-fonto.blogspot.com/"><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Να τα μας <span style="color:#666666;">πάλι..</span></span></a><span style="color:#cc0000;">( se-mavro-fonto.blogspot.com)</span> <div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Πάρε κι εσύ ένα μουνί να' χεις να θυμάσαι τί δεν έχεις...</span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#666666;">γαμώ το χριστό σας...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2576326838411236936?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-82218218666083363172009-11-16T11:37:00.000+13:002009-11-16T11:39:25.691+13:00<p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm"><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Z3FG07R9SEA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Z3FG07R9SEA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8221821866608336317?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-13840319426672050002009-11-16T04:58:00.006+13:002009-11-16T11:14:14.919+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SwAt_P2E4BI/AAAAAAAABTk/OJBN7xCcY_4/s1600-h/9864812-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 249px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404370117452947474" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SwAt_P2E4BI/AAAAAAAABTk/OJBN7xCcY_4/s400/9864812-md.jpg" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="COLOR: rgb(255,255,255);font-family:arial;font-size:180%;" ><span style="FONT-WEIGHT: bold">Θ</span></span><span style="COLOR: rgb(153,153,0)"><span style="color:#996633;">α ζωγραφίζουμε τηγανητά αυγά στα πόδια μας για να τρώμε. Και όλο το σπίτι θα είναι ασανσέρ. Θα αδιαφορούμε για κάθε μεγάλο γεγονός τόσο πολύ, που θα πονάμε γι' αυτό. Κι όταν θα αντικρύσουμε τον ατλαντικό, ένα μεγάλο κύμα θα ξεβράσει τα παπούτσια μου αλατισμένα και θα τα φορέσω και τα πόδια μου θα γίνουν αλμυρά και θα με φιλάς γύρω -γύρω στο πρόσωπο</span> <span style="color:#996633;">και θα ανοιγοκλείνω τα βλέφαρά μου πάνω στην άκρη της μύτης σου </span></span><span style="COLOR: rgb(204,204,204)">και θα σε γαργαλάω και θα βλέπω αστεία όνειρα να σου λέω το πρωί και θα ανεβαίνω στο σκαμνάκι με το ύφασμα να ψάξω μια ταινία να δούμε και θα φωνάζεις να κατέβω κάτω και θα ξεκαρδίζομαι μετά. Μ'αρέσει που όταν πλένεις τα πιάτα έρχομαι και σου τρίβομαι και μόλις στον πιάνω πάνω από το παντελόνι κάνεις σα χαζογκομενάκι. Είσαι ο πιό άντρας τότε. Εμείς δεν έχουμε συγκεκριμένη θέση στον κ</span><span style="COLOR: rgb(153,153,0)"><span style="color:#996633;">όσμο. Οι ερωτευμένοι έχουν. Όμως μάλλον δεν είμαστε ερωτευμένοι. Κάτι σαν άρρωστοι είμαστε. Εγώ λίγο πιο πολύ. Από άυριο εγώ θα τρώω duphaston να προλάβω το αίμα μου μή με προλάβει εκείνο και ξαναματώσω μπροστά στον ποιητή κι εκείνος κάνει οτι δε βλέπει σαν την άλλη φορά. Καθόμουν δίπλα του και μόλιςμάτωσα εκείνος δήθεν γύρισε αλλού αλλά το επόμενο πρωί που πήγα να του ζητήσω συγνώμη είχε μια μικρή σκουριά στο δάχτυλό του. Σου έχω πει για τη σκουριά; Τη λατρέυω όσο</span><span style="COLOR: rgb(204,204,204)"> </span></span><span style="COLOR: rgb(204,204,204)">και τα βραδυνα εργοστάσια , όσο και τα ποντίκια στο Βελιγράδι, όσο και τα ρώσικά τσιγάρα που αγόρασα που αν ήσουν μαζί μου θα μου έλεγες να μην τα πάρω και θα με κορόιδευες. Σιγά μωρέ μόνο dvesta dinara έδωσα. Ο Δούναβης μου είπε κι ένα μυστικό αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να στο πω. Ε θα στο πω. Είπε να μην ξαναταξιδέψω χωρίς εσένα κι εγώ τα ακούω τα ποτάμια. Είναι πιο σοφά από τη θάλασσα και όταν θυμώνουν δεν κάνουν θόρυβο. Εσύ μοιάζεις λίγο με ποτάμι αλλά δεν <span style="color:#996633;">ε</span></span><span style="COLOR: rgb(153,153,0)"><span style="color:#996633;">ίσαι σοφός γιατί όταν θυμώνεις δεν μπορείς να φουσκώσεις και σκας τα κύματά σου πάνω μου. Εγώ είμαι ο γκρεμός και κάθε φορά που θυμώνεις μου αλλάζεις σχήμα. Πας κι ανακαλύπτεις κάτι μουσικές που εγώ μετά τις αγαπώ πιό πολύ απο σένα κι όταν κάθεσαι στη γωνία και χαζεύεις σε κείνο το κουτί που ανακαλύφθηκε για να αντέχουν περισσότερο χρόνο οι άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλο, έγώ έρχομαι με μια </span><span style="color:#cccccc;">αγκαλιά εσώρουχα και σου δείχνω τα αγαπημένα μου. Μετά τα φοράω για λίγο γιατί μου τα βγάζεις. Τώρα είναι Κυριακή απόγευμα για τους ανθρώπ</span></span><span style="COLOR: rgb(204,204,204)"><span style="color:#cccccc;">ους και για μας είναι Κυριακή πρωί. Πίνουμε πρωινό καφέ. Εγώ πρέπει να ασχοληθώ με τη σπηλιά στην Αλταμίρα και τους Βησιγότθους αλλά ο έρωτας είναι η πιό σημαντική προϊστορία του σύμπαντος, χίλια ιμαλάια απαραίτητη. Μ 'αρέσει να σε γλύφω πριν σου σηκωθεί. Να νιώθω όλη την</span> <span style="color:#996633;">αλλαγή του σχήματος μέσα στο στόμα μου, είναι σα να θέλει να μου πει όλα τα μυστικά σου τότε. Σε αχνοβλέπω μέσα από το ψαθάκι που μας χωρίζει. Βλέπω το αυτί σου. Πεινάς αγάπη μου; Να μαγειρέψω; Μπορεί να μαγείρεψε η μαμά. Η μαμά το πρωί σκούπιζε τα φύλλα στην αυλή. Η μαμά δεν θα πάθει ποτέ κατάθλιψη. Πρόλαβε και την έπαθε όλη ο μπαμπάς. Η μαμά κι ο μπαμπάς δεν ξέρουν να αγαπούν τον εαυτό τους</span>. Μόνο τώρα που μεγαλώνουν κόβουν το τσιγάρο από φόβο, όχι από αγάπη. Ο μπαμπάς και η μαμά ξέρουν να αγαπάνε μόνο εμάς. Η μαμά <span style="color:#cccccc;">ξέρει</span></span><span style="color:#cccccc;"> <span style="COLOR: rgb(153,153,0)">λίγο πιο πολύ. Ο μπαμπάς δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται το παρελθόν. Αν σταματούσε ίσως να μας αγαπούσε σαν τη μαμά. Η μαμά δεν έχει παρελθόν. Πώς μπορεί; Εσύ έλεγες πως δεν έχεις αλλά έχεις τελικά. Νόμιζες πως αν το ήξερα δεν θα σε αγαπούσα και μου το έκρυψες. Σε ανακάλυψα και τώρα σ'αγαπάω πιό πολύ. Λέω να πάρουμε τη μπλε και πορτοκαλί βαλίτσα. Να πάρεις κι ένα σκούφο γιατί στους -6 τα κουμπιά δίπλα στο αυτί σου θα βραχυκυκλώσουν. Κι εγώ πείνασα. Φέρε ένα μολύβι.</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1384031942667205000?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-62995423774255060522009-11-06T02:52:00.002+13:002009-11-06T03:14:54.302+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SvLZJAal-3I/AAAAAAAABS8/bQIcU1BNIMo/s1600-h/1479058-lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SvLZJAal-3I/AAAAAAAABS8/bQIcU1BNIMo/s400/1479058-lg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400617651924237170" border="0" /></a><span style="font-family: courier new;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);"><span style="color: rgb(255, 204, 51);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold; font-family: arial;">Λ</span></span>ίγο αίμα ζητάω. Η κυρία μήτρα δε μας κάνει τη χάρη. Ζει μέσα στο όνομά μου. Αυτή τη φορά θα είμαι ειλικρινής. Δεν είναι μόνο το αίμα που λείπει. Είναι ένα κουτί κάτω στο ντουλάπι, σε νοιάζει; Δεν αυτοκτονεί η καρδιά σου που είναι εκεί τρεις μήνες; Εγώ τον μήνα αυτόν τον αγαπώ πιό πολύ από κάθε άλλο και δεν μπορώ να τον αφήσω να περάσει έτσι. Άν ήμουν το ψά</span><span style="color: rgb(255, 204, 0);">ρι που θα φάω σε λίγο θα με ένοιαζαν όλα αυτά; Τα ψάρια έχουν ανασφάλειες; Βγαίνουν έξω; Ψέμματα λένε; Είμαι το άλλο μου μισό, μέχρι να επιλέξεις να γίνεις εσύ. Έχω δυο μεγάλα δόντια κι επιλέγω να τα χώνω μέσα στη σκέψη μου. Να υπήρχε ένα listerine για τον εγκέφαλο θα μουν ήσυχη. Είναι εξωφρενικό που οι άνθρωποι δεν μπορούν να συναγωνιστ</span><span style="color: rgb(204, 102, 0);">ούν τον εαυτό τους. Περιδιαβαίνω τα σπίτια σας ρε σαχλαμάρες. Ζείτε για το παραπάνω σχόλιο. Γκόμενες με στεγνά μουνιά, κακάσχημες, ποζάρετε στους αυτοφακούς σας για το σωστό κλικ, τόσο ψευτικες, τόσο λιγούρες για ένα ακόμα παραπάνω πεινασμένο σχόλιο. Κι αγόρια, ωω αγόρια ευαίσθητα που η στύση τους είναι μικρότερη από τη στύση της ρώγας μου. Ποιητές δήθεν, όλοι πληγωμένοι. Όλοι οι άνθρωποι είστε πληγω</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">μένοι. Ο οίκτος πάντα προσέλκυε κόσμο, πάταγο κάνει ο οίκτος. Να έτσι πάει η συνταγή. Ο ένας είναι πληγωμένος κι ο άλλος παρηγορεί. Παρηγορεί με υπονοούμενα. Κι ο πληγωμένος μόλις δει το υπονοούμενο πάυει να είναι πληγωμένος. Τί αστείοι που είστε! Τί τίποτα! Σε μερικές μέρες θα πάω εκεί που γεννήθηκα μακρυά από όλους σας. Μόνη μου. Με κείνον και με κείνον μόνο. Για τον έναν είμαι σίγουρη πως είν</span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">αι εκείνος. Για τον άλλο εξακολουθώ να φοβάμαι κι εκείνος θυμώνει. Έτσι και πριν λίγο καιρό, θύμωσε ενώ τον έβαλα να κολυμπήσει σε λόγια αγάπης. Τρεις κακές λέξεις σειρήνες τον παρέσυραν να δει άλλα απο αυτά που έπρεπε να δει. Ξέρεις κάτι; Δες ο,τι θέλεις. Εγώ βαρέθηκα να προσπαθώ άλλο. Αν δεν έρθει το αίμα μου να με σώσει, δεν θα αντέξω για πολύ. Πονάω μέσα κι έξω και μην τολμήσει κανείς να με παρηγορήσει θα του κόψω τον κώλο. Θα κατηφορίζουμε μαζί στους δρόμους που μας γέννησαν και θα σου λέω μόνο αλήθειες. Εσύ μπορείς; Μπορείς κι αυτό είναι το πιο εκνευριστικό. Μπορείς αλλά επιλέγεις τη σιωπή. Ααααα τώρα που το θυμήθηκα. Σήμερα θα φάμε ΕγώΠάντωςΣεΕρωτεύτηκα. Κρύωσε λίγο αλλά τρώγεται ακόμα. Άντε θύμωσε τώρα. Εγώ θα περιμένω το αίμα. </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-6299542377425506052?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-12179335579735539652009-10-30T15:54:00.002+13:002009-10-30T15:57:40.589+13:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SupVvWfv2AI/AAAAAAAABS0/meBNJHxX-Pk/s1600-h/8809018-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 345px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398221375337912322" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SupVvWfv2AI/AAAAAAAABS0/meBNJHxX-Pk/s400/8809018-md.jpg" /></a> <span style="font-family:courier new;color:#663333;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#cc9933;"><strong>A</strong></span>αααΣήμεραΕίχαΚαιΔυοΡώγ<span style="color:#996633;">εςΕβδομήνταχίλιαΧιλ</span>ιόμετρα</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1217933557973553965?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-50796290178671821282009-10-30T15:07:00.002+13:002009-10-30T15:34:43.483+13:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SupLnaMisFI/AAAAAAAABSs/U3AsaXs3LH0/s1600-h/9742177-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 331px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398210243775869010" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SupLnaMisFI/AAAAAAAABSs/U3AsaXs3LH0/s400/9742177-md.jpg" /></a> <span style="font-family:courier new;color:#666666;"><strong><span style="font-family:arial;font-size:180%;">Ε</span></strong>γώ κάπνιζα κι έψαχνα για κάρτες, εσένα σε πήρε ο ύπνος</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Τα κάστανα ήθελαν λίγο ακόμα, κι αύριο πάλι</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">λόγια, νυχιές, ποτά στην πόλη του Ζορό που ντύνεται και Άγιος Βασίλης.</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Μισώ την πόλη με το μετρό του μέλλοντος</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Σήκω πάμε στην άλλη που έχει από το χίλιαεννιακόσσια</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Πάρε με τηλέφωνο άν βρεθεί εκείνος ο μικροσκο-πικός</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">της πόρτας σου κι αν βρεθεί εκείνος ο τεράστιος του εαυτού σου</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Ροχαλητό σε μορφή mp3, το δώρο στη γιορτή μου</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">το καλύτερο</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">αλλα σε έχω κι εδώ.</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Κυκλοφορούν οι ήχοι σου πάνω κάτω</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">με αφρίζουν</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">με κάνεις σαπουνάδα</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Μαλακία που κοιμήθηκες</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">ξύπνα θέλω να σε γλείψω</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">να με γαμήσεις ασυνείδητα</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">να κοιμηθώ κι εγώ σαν άνθρωπος.</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Ξύπνα να μου ανάψεις τσιγάρο </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">ξύπνα γαμώ το χριστό μου</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">ξύπνα να δούμε τον κόσμο</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">μόνη μου όλο σκατά βλέπω χωρίς δορυφορική</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Ξύπνα θα σου αγοράσω χαρτάκια για το άλμπουμ με τους ποδοσφαιριστές</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">την Τετάρτη θα σου δείξω ένα ελάφι</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">και του χρόνου θα ταξιδέψουμε με KLM σε μια πόλη υπόγειο</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">ξύπνα να γίνουμε λίγο πιό αναρχικοί από τους συγγενείς σου</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">ξύπνα να γίνουμε οικογένεια</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">ξύπνα και πες την αλήθεια ρε</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">μπορείς να με λατρεύεις όπως είμαι;</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">γιατί εγώ δεν ξέρω αν στο είπα αλλα τα κατάφερα...</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Δυο τρεις διαδρομές έκανα στο παρελθόν και με θυμήθηκα</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">σαν αποκαΐδι , ξεφτισμένη και φτυσμένη και ψευτοχαρούμενη</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">και κατάλαβα οτι αν έστω και για λίγο μύρισα ευτυχία</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">εσύ φταις. </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Ξύπνα ρε, ούτε αυτό δε σε ξυπνάει;</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Αύριο πού θα μου φτιάξεις τον καφέ; Αφού και το πράσινο και το κίτρινο φλυτζάνι είναι άπλυτα. Φίλα με σα να με χάνεις για πάντα. Μπορείς; Μπορείς αφού το λέει και τ' όνομά σου. </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Έφερε κι η μαμά εκείνο το μικρό κουτάκι. Έχει λέει μέσα μικρά χαρτάκια που είναι ποτισμένα με ξεβαφτικό νυχιών. Επειδή εγώ ταξιδεύω πολύ λέει. Χαίρεται η μαμά. Ναι μαμά, καριέρα στο εξωτερικό η κόρη σου. Την άλλη φορά που θα βρεις τόσο φτηνό σουπερμάρκετ να πάρεις κανένα κουτάκι που να' χει ξεβαφτικό μνήμης. Σε ικετεύω μαμά. Τότε δεν θα χρειάζομαι κανένα αεροπλάνο για να ταξιδέψω.</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Σήμερα αγαπάω όλο τον κόσμο.</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Χτες κανέναν εκτός απο σένα.</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#666666;">Ξύπνα...</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#666666;">Ξέρω τί όνειρο θα δω...</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#666666;">ο,τι χρειάζομαι κι ονειρεύομαι στ' αλήθεια...</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#666666;">βόλτες με το κόκκινο μας ελικόπτερο, μπλαμπλαμπλαμπλα, εμάς με τα ρούχα της αλήθειας μας και sur le fil στο repeat...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-5079629017867182128?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-55158899904604145972009-10-29T04:54:00.005+13:002009-11-16T11:16:29.262+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Suh-d9SiNSI/AAAAAAAABSk/8eh3v1YLBnE/s1600-h/7248755-lg.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 265px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397703206537147682" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Suh-d9SiNSI/AAAAAAAABSk/8eh3v1YLBnE/s400/7248755-lg.jpg" /></a><span style="COLOR: rgb(204,153,51);font-family:courier new;" ><span style="color:#ffcc99;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">Ο</span></span> ήχος όταν ανοίγεις ένα συρτάρι για να βάλεις κάτιμέσα είναι άλλος απ' όταν το ανοίγεις για να πάρεις κάτι από μέσα. Η αλήθεια όταν αγαπάς έναν άνθρωπο για να του δοθείς είναι άλλη απ' όταν αγαπάς για να πάρεις. Έρχονται οι καινούργιες μέρες και εγώ είμαι η απάντηση σε όλα. Εδώ στο κέντρο της νύχτας του τίποτα που ζω, θα κλείσω τα μάτια. Κάνε να ξυπνήσω αλλού, άλλοτε, όχι άλλη όμως. Μπροστά και πίσω αλλά άκου, πηδάει η βελόνα και χάνουμε σημαντικές στιγμές ένδιάμεσα. Δεν ξέρω τί απο αυτά που γράφω είναι σημαντικό. Από τα δισσεκατομμύρια που περνάνε από το κεφάλι μου όσο κάνω άσχετα πράγματα τί να κρατήσω; Είναι φορές που με πιάνει άγχος να τα σημειώσω κάπου. Πάντα περνάει. Τα ονομάζω προσωρινά αρχεία και μπλιαχ καθόλου δεν με αντέχω όταν μιλάω με τέτοιους όρους. Είναι σαν αυτές οι σκέψεις να κάνουν δοκιμαστικό πριν μείνουν μεσα μου. Τα άλλα γίνονται λίπασμα για τα ζωτικά μου όργανα και τα κάνουν ξωτικά. Έτσι κι ο νεφρός ξωτικό μου όργανο σταμάτησε να πονάει. Έμεινε πάλι εκείνος ο πόνος στην κοιλιά που μερικές φορές πονάει τόσο που μου 'ρχεται να την καλουπώσω, να την τσιμεντάρω να τη στερεώσω από μέσα. Ονομάζεις όλες αυτές τις ανωμαλίες κλείσιμο στον εαυτό μου. Είσαι τόσο σίγουρος πως δεν μπορείς να βοηθήσεις επειδή ειδικά χτες δεν είχες διάθεση μάλλον ν' ασχοληθείς. Μερικές φορές φοβάμαι μην είσαι απο'κείνους που τη ζωή τη βλέπουν κινηματογραφικά, φοβάμαι μην ανήκεις σε 'κεινους που φοβάμαι πιο πολύ απ'ολο τον κόσμο. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Απ' όλα τα ποτήρια που έφερε η μαμά ήξερες πως θ' αγαπήσω το κόκκινο. Είναι τόσο κιτς που στο τέλος μπορεί και να είναι το πιό όμορφο του κόσμου. Και το βράδυ που σου ζήτησα νερό ήξηρες οτι θέλω και καλαμάκι κι έβαλες κόκκινο να ταιριάζει με το ποτήρι. Κι έιναι τόσο μικρό και χαζό αυτό για κάποιον που έχει κάνει αφαίρεση φαντασίας. Μα είναι η πιο συχνή επέμβαση τελευταία. Ααα μαζί με την εμφύτευση κόμπλεξ. Σου έλεγα πως μερικές φορές το να βάλεις ένα κόκκινο καλαμάκι σε κόκκινο ποτήρι μπορεί να είναι πιό μεγάλη απόδειξη της αγάπης σου από τις δήθεν μεγάλες θυσίες. Ναι είμαι σίγουρη. Η απόδειξη της τεράστιας αγάπης βρίσκεται σε ένα κόκκινο ποτήρι με ένα κόκκινο καλαμάκι.. Χτες φόρεσες τη μπλούζα που μύριζε "εαυτόςσου" κι εγώ ήθελα να κλάψω χίλιατρίαεκατό βουνά τετραγωνικά χρόνια. Το βράδυ έχυσα στο στόμα σου όλη την εξάντληση που με μαστιγώνει τις τελευταίες μέρες. Μετά από ένα δευτερόλεπτο κοιμήθηκα ανάμεσα στα σπέρματά μας. Κοιμήθηκα πλακώνοντας όλα τα παιδιά που δεν θα γεννήσω. Θέλω η περούκα που θα αγοράσω να' χει τα μαλλιά σου. Μόνο τότε θα τη φορέσω. Αλλά εσύ κλείνεσαι. Ξέρω οτι φοβάσαι κι εσύ. Όλοι φοβόμαστε μόνο που εγώ σου ανοίγομαι μέχρι να τσιτωθούν όλοι οι τένοντες. Το τελευταίο σου ταξίδι μου φέρνει εμμετό, είναι ό,τι πιο ψευτικό έχεις κάνει και παλέυω κάθε μέρα να το συνηθίσω. Δεν μπορώ ολότελα. Περιμένω το χρόνο να με βοηθήσει αλλά αυτή η αναμονή με αηδιάζει περισσότερο απ'ολα. Είναι η πιό μίζερη στάση του κόσμου αλλά δεν έχω κανέναν άλλο μηχανισμό τώρα. Έχουν γκρεμιστεί πολλά και πρέπει να χτίσω από την αρχή. Μόνη αυτή τη φορά γιατί εσύ μυστρί δεν πιάνεις. Θέλω να φορέσω το κεφάλι σου. Βγήκες από το μπάνιο και σε δέκα λεπτά έμοιαζες πάλι μαμά. Είναι κι εκείνη η στιγμή που δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ. Εγώ να σε κοιτάω μέσα από έναν μεγάλο καθρέφτη, να κάθεσαι πίσω μου σκεπασμένος με την κόκκινη τουαλέτα μου, να πίνεις ουίσκι στο παλιό ποτήρι της γιαγιάς με τις κόκκινες και άσπρες βούλες, κι εγώ να χω τα μαλλιά στο πλάι κι ένα πράσινο πιστόλι στο κεφάλι μου. Αυτά τα πρωινά μακρυά σου είναι το πιό σημαντικό πράγμα που έχω νιώσει για σένα. Είναι σα να είμαι σπίτι και να κοιμόμαστε σφιχτά. Αυτό το κρεβάτι είναι τεράστιο . Δυό μέτρα και κάτι κι εμείς χρησιμοποιούμε λιγότερο από ένα μέτρο κολλημένοι στην αριστερή γωνία, εκεί που καθόσουν τα πρώτα μας απογεύματα και χαζεύαμε σκουλαρίκια. Έχω μια καινούργια γεύση του εαυτού μου που δεν την αναγνωρίζει ο ουρανίσκος μου. Μαλακία λέξη ο ουρανίσκος, άσχημη κι ασύμμετρη, δε θέλω να τη χρησιμοποιώ...Το σιφώνι μας είναι πάλι μπουκωμένο κι ο πούστης ο τσαγκάρης δεν μπορούσε λέει να μου φτάξει το μοναδικό μου παπούτσι. Έχω κι εγώ αυτή την ψηλή καμάρα στο όδισαν όλες τις χορεύτριες πρώην και νυν, κι από κάτω της να βλέπω να τρένα και ζωή να περνούν αργά σαν μια Παρασκευή ξημέρωμα στην Ουγγαρία με βροχή κι εσύ να λείπεις.. Πρέπει να βγάλω από πάνω μου αυτό τον εαυτό που τα ξέρει όλα για μένα πριν τα αισθανθώ. Δε με προλαβαίνω έτσι, δε γίνεται. Τί ψευτικοι που είναι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι. Γέμισε ο κόσμος κλώνους δικούς μου. Όλοι θέλουν να είναι εγώ εκτός από μένα. Ενα μάτσο άκαυλες σαχάρες, σαχάρα κι η μήτρα μου. Ξερή εδώ και καιρό κι εγώ να περιπλανιέμαι να ψάχνω για λίγο νερό με κόκκινο χρώμα. Ο αδένας μου στο αριστερό μέρος του λαιμού πρησμένος. Μα καλά τώρα που μάθαμε να ψήνουμε κάστανα βρήκα να ξεραθώ!!!Το βράδυ γίνομαι περίπου ντο μινόρε, σε ρυθμό στεναχώριας και τρομοκρατούμαι αν σκεφτώ πως θα ξαναγυρίσω εκεί που ήμουν. Ό,που και να γυρίσω εγώ θα'μαι πάλι. Παρηγοριέμαι. Σαχάρες, πεταλούδες κι όλοι τόσο ψεύτικοι που το ψέμα θέλει να αλλάξει διέυθυνση και όνομα. Καμωμένοι με τα ρούχα μου όλοι. Ευτυχώς δε φοβάμαι την κλοπή. Με έχω κατοχυρωμένη απο καιρό.Αφήνω μια ουρά στο κεφάλι μου να με τυραννήσει. Έχω εμπιστοσύνη σε ότι με περιβάλλει, μεταμορφώνομαι σε αισιόδοξη. Είμαι τα πάντα για μένα και τρεις φορές αδιάθετη μέσα στο κρύο. Τώρα έγινε το κακό. Τώρα είσαι εσύ εκεί και τίποτα άλλο. Μη με χρησιμοποιήσεις μόνο γιατί με είχα προειδοποιήσει πριν σε αγαπήσω πως αυτή είναι η τελευταία μου χρήση. Μπάσταρδο επισκευασμένο νεφρό, άντε ούτε μια ταινία δε μας άφησες να δούμε με την ησυχία μας. Άντε θερμοκόλληση κι εσύ σαν τη δεξιά μου μπότα που λέει δεν πρέπει να τη φορέσω και να λυγίσω το πόδι μου. Χέστηκα έτσι κι αλλιώς αν θυμάσαι τις τεςλευταίες μέρες φορούσα τα δικά σου πόδια κι έχω λίγο συνηθίσει την αλυγισιά σου. Μπορώ να αισθανθώ τόσα άπειραχίλιατρία για σένα που μπορώ να αλλοιωθώ μέσα τους τόσο που στο τέλος να επιδιορθωθώ. Δεν αγαπάς τα πόδια μου και δε σε κατηγορώ. Ούτε γω τα αγαπάω. Όμως το παντελόνι σου έκαιγε το πρωί. Ήθελα να το φορέσω. Βάλε πάλι το δάχτυλό σου στο ρουθούνι μου. Όταν ετοιμάζεις φαΐ όλα σοβαρεύουν απότομα. Νομίζω δεν πρέπει να αναπνεύσω μη σε ενοχλήσω. Όπως όταν γράφεις. Ανοίγεις το ψυγείο και βγάζεις απο μέσα όλα εκείνα που θα χρειαστείς, τεράστια διαδικασία. Θέλω σήμερα το βράδυ επιτέλους να φάμε ορμόνες ωμές με λεμόνι και για επιδόρπιο να καταβροχθίσουμε μια τάρτα οιστρογόνων. Δεν θέλω να γυρίσω στην πόλη που έμενα παλιά. Θέλω μια μέρα να κάτσουμε να πούμε τί δεν θα θέλαμε να μας έχει συμβεί. Μου έπιασες και το κεφάλι τόσο απαλά κι εγώ είχα κρύψει το πρόσωπό μου στα χέρια σαν εκείνο το πρωί που ντρεπόμουν. Στο έχω πει. Στα θέλω μου πρέπει να γίνω αμείλικτη. Τίποτα μέτριο, γιατί καμια μέρα θα καταντήσουμε να πηγαίνουμε στο Παρίσι κι ποπως πρέπει να ξέρεις ότι εσύ λιγουρεύεσαι εμένα μου φέρνει εμμετό. Χτες έπρεπε να καταστρέψεις κάτι, να ξεφορτωθείς κάτι που είχες υποσχεθεί. Δεν το κάνες. Ξέρω θα πεις δεν είχες χρόνο. Εγώ θα απαντήσω πως χρόνο είχες μα μάλλον είχες και φόβο μαζί. Εγώ ζω μια συνεχή επανάληψη του εαυτού μου κι όποιος λέει λέξεις όπως "σαγαπάω" έτσι για να πάψει ό άλλος να ζητά, καλύτερα να εξαφανιστεί από όλους τους κόσμους. Πάω να κρυφτώ πίσω από ένα εργαλείο που δυναμώνει τη φωνή μου. Ευτυχώς θα είσαι κι εσύ εκεί να δυναμώνεις την ύπαρξή μου......</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-5515889990460414597?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-59495476872765088432009-10-03T17:12:00.005+13:002009-10-03T18:02:33.602+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SsbT40KP4NI/AAAAAAAABRs/-tKhfekGGm4/s1600-h/6794007-lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 269px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SsbT40KP4NI/AAAAAAAABRs/-tKhfekGGm4/s400/6794007-lg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388226977223139538" border="0" /></a><span style="font-family: courier new;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);"><span style="font-family: arial; color: rgb(204, 153, 51);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Τ</span></span>α χέρια τη νύχτα είναι πιο μικρά. Αγγίζουν πιο απαλά. Δεν θα κοιμηθώ πάλι κι ο τοίχος μου έχει φάει όλη την ενέργεια. Αποφασίζω πως η δυστυχία είναι πιο εύκολο συναίσθημα από την ευτυχία. Δεν χρειάζεται να την διαχειριστείς. Αφήνεσαι σ' αυτήν κι όλα καλά. Η ευτυχία είναι εκατό εκατομμύρια ιμαλάια βαριά. Πρέπει να την αντέχεις, να τη συντηρείς <span style="color: rgb(204, 153, 51);">κ</span></span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">αι να τη σέβεσαι. Να την ξεπλένεις, να της στολίζεις κορδέλες κι αλλοίμονο αν τη φοβηθείς. Τελικά θαυμάζω όλους εκείνους που κατάφεραν να την φορέσουν πάνω τους χωρίς να τους εμποδίζουν οι ραφές της. Δεν άντεξα πάλι σήμερα κι αγόρασα τσιγάρα. Βαρέθηκα το στρίψιμο και δεν</span> <span style="color: rgb(153, 51, 0);">είναι μόνο αυτό. Από τότε που σε είδα να στρίβεις τσιγάρο είμαι ανάπηρη. Η αγάπη τί είναι; Πλάκα έχει που για τον κάθε ζωντανό είναι κάτι άλλο. Σε αλουμινόχαρτο συντηρείται; Χρειάζεται ειδική θερμοκρασία; Ήρθε ο Οκτώβρης. Καλή άνοιξη. Βρέχει τόσο δυνατά που τα σύννεφα δεν προλαβαίνουν να πάρουν ανάσα. Νευριάζομαι με τις αστραπές για</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">τί μου χαλάνε το σκοτάδι. Δεν είσαι εδώ σήμερα και δεν θα είσαι ούτε αύριο. Κάνω δικά μου, ολόδικά μου σχέδια. Ο τοίχος, η ταινία, η βόλτα. Όλα για μένα κι όταν έρθεις όλα για σένα. Δεν είσαι εδώ σήμερα κι αν αυτό λεγεται φυγή, τότε δε σε θέλω. Θα γυρίσεις και θα σε αγκαλιάσω αντιμουχλικά, θα σε φιλήσω στεγανωτικά και θα σε πάω στο στρογγυλό δωμάτιο να σου θυμήσω και να θυμηθώ γιατί ήρθα στον κόσμο. Φεύ</span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">γεις και σου χώνω μέσα στην τσάντα βιαστικά, αγαπημένα αντικείμενα που περικλείουν όλες τις συμπαντικές αλλαγές που μας πλήγωσαν όλον αυτόν τον καιρό. Σε περιμένω να κολλήσουμε τις ανασφάλειές μας κάτω από τον τοίχο με αυτοκόλλητο διπλής όψεως. Είδα τί φόρεσες στο λαιμό όταν έκλεινες την πόρτα και ήθελα να κλάψω αλλά το κλάμα μου τελευταία μοιάζει με την αντιβίωση. Κάθε δώδεκα ώρες περίπου. Πόσο παρε</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">ξηγημένα είναι όλα όταν ερωτεύεσαι! Πόσο τίποτα δεν είναι ο εαυτός του. Μέχρι και τα τασάκια φοράνε τα καλά τους. Άνοιξες βιαστικά τον κάδο και πέταξες τα αποτσίγαρα αλλά δεν είχα προλάβει να βάλω σακούλα μέσα. Ταχύτητα που δεν την προλαβαίνει ούτε ο εαυτός της. Έτσι ερωτευτήκαμε. Πιο γρήγορα κι απο ένα μπουμ. Τσούζουν τα μάτια μου, μετάνιωσα που δεν κοιμήθηκα. Είμαι ευτυχισμένη που ποτέ δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους λογαριασμούς και η ΔΕΗ είναι ακρι</span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">βή στο σπίτι μας γιατί είναι ηλεκτρισμένο απο μας. Αγαπώ να κρύβεις χαρτάκια στο κεφάλι του ποιητή γιατί δεν ξέρω ποιός από τους δυο σας μου γράφει.Αυτό στο 'χω ξαναπεί; Πες! το χω; Κάνω την ανάποδη εικόνα. Να 'ρχόταν αυτός λέει και να βαζε χαρτάκια στο κεφάλι σου. Κάνε λίγη υπομονή, σε λίγο καιρό θα τον γνωρίσεις επιτέλους. Εγώ θα πάω μια βόλτα, δήθεν θα 'χω μια δουλειά. Θα σας αφήσω εκεί μόνους σας</span> <span style="color: rgb(204, 153, 51);">να πείτε ό,τι θέλετε για μένα κι όταν θα γυρίσω θα κάνω την ανήξερη. Άκου τώρα τί θα σου πω. Σήμερα η καρδιά μου κάπνισε ένα ολόκληρο τσιγάρο. Φαντάσου...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-5949547687276508843?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-55855567776550271902009-09-26T11:43:00.000+12:002009-09-26T11:46:13.006+12:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/38-IQCjIpnk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/38-IQCjIpnk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#990000;"><strong>-<span style="font-size:180%;">Δ</span></strong>εν ήρθε</span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#c0c0c0;"><strong>-<span style="font-size:180%;">Σ</span></strong>κάσε το ξέρω</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-5585556777655027190?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-48815270513217289172009-09-26T01:19:00.000+12:002009-09-26T01:21:01.203+12:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SrzDkGFP27I/AAAAAAAABQs/TdhZZ2CEhv8/s1600-h/ShatteredButterfly1Cocopy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385394279303601074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 335px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SrzDkGFP27I/AAAAAAAABQs/TdhZZ2CEhv8/s400/ShatteredButterfly1Cocopy.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><br /></span><span style="font-family:courier new;color:#990000;"><strong><span style="font-family:arial;font-size:180%;">Ε</span></strong>εεεεεε δεν ακούς τί σου λέει;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4881527051321728917?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-28737246457972689902009-09-16T10:56:00.003+12:002009-09-26T01:04:44.260+12:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SrAf09R6cMI/AAAAAAAABQE/XZLYxrU-LCc/s1600-h/9754178-lg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381836549371097282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 371px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SrAf09R6cMI/AAAAAAAABQE/XZLYxrU-LCc/s400/9754178-lg.jpg" border="0" /></a> <span style="font-family:courier new;color:#666666;"><strong><span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#ffffff;">Κ</span></strong>οίτα πώς έχουν τα πράγματα όταν οι γύρω είναι άλλοι απο σένα. Είσαι ο πιο ξένος του κόσμου. Η πιο ξένη του κόσμου κι εγώ αλλά ποτέ δε φοβήθηκα. Είμαστε τόσο μικροσκοπικοί μέσα στη ματαιοδοξία μας. Είμαι ευτυχισμένη μαζί μου πολλές φορές που δεν θέλησα ποτέ να δείξω κάτι άλλο απο αυτό που είμαι. Χαζοί άνθρωποι του νηπιαγωγίου. Η ομορφιά είναι να μπορείς να αλλάζεις πραγματικά. Μόνος σου η καλύτερα όχι μόνος σου. Είναι ωραία να βρίσκεις κάποιον που να σου δείχνει ένα δρόμο που τον είχες δει κι εσύ να γυαλίζει απο μακρυά μέσα σε όλες τις σκέψεις σου αλλά δεν θα τον ακολουθούσες ποτέ από μόνος σου. Είναι πολύ σημαντικό. Είναι εξωφρενική κωλοφαρδία ο δρόμος αυτός που για σένα ήταν μακρινός να 'ναι για τον άλλον το καθημερινό του μονοπάτι. Είναι τέλειο. Σε μένα μην τολμήσεις ποτέ να θέλεις να δείξεις κάτι που δεν είσαι. Συναντάς έναν άνθρωπο κι όλα σου φαίνονται διαγαλαξιακά ιδανικά και δεν είναι ανάγκη αυτός ο άνθρωπος να ήταν πάντα έτσι. Δεν πα να ήσουν ο τελευταίος μαλάκας του κόσμου. Αφου μαζί μου σου βγαίνει σαν κλανιά όλη η ομορφιά, στ' αρχίδια μου. Πόσο ξερνάω και σιχαίνομαι τα ανθρωπάκια που λένε ψέματα. Πόσο σιχαίνομαι την τελειότητα. Πόσο ξέρω οτι δεν είμαι τίποτα. Πόσο χαίρομαι γι' αυτό. Κοίτα τώρα πώς λέω να είναι η ζωή μας. Λέω να μοιάζει με περίπατο σε έναν τεράστιο κήπο φτιαγμένο για όλες τις εποχές. Να βαδίζουμε εκεί, να μην υπάρχει ποτέ καμία ταμπέλα που να δείχνει δεξιά αριστερά, να στρίβουμε απο δω, απο κει, να μην ξέρουμε τι θα δούμε όταν στρίψουμε, να πηγαίνουμε χωρίς να φοβόμαστε, καμιά φορά να γυρίζουμε πίσω και πάλι από την αρχή ο δρόμος. Δεν το φοβάμαι αυτό. Είμαι θυμωμένη μαζί σου και δε σε συγχωρώ ποτέ γι αυτά που έκανες. Δε χωνεύω τους ανθρώπους που δεν αγαπάνε τον εαυτό τους. Δεν τους εμπιστεύομαι καθόλου. Δε θέλω να μ' αγαπάς πριν καταλάβω οτι σε αγαπάς τόσο πολύ που θα μπορούσες να πεθάνεις για σένα. Αφού ο αντίχειράς σου λυγίζει τόσο πολύ κι εγώ μπροστά σε αυτό το θέαμα λιώνομαι δεκαπέντε λιωσίματα. Αφού όταν αφήνεσαι εγώ γίνομαι τρισσεκατομμύρια ρινίσματα ερωτευμένων κυττάρων που δε θέλουν ν' ανανεωθούν. Αφού απο τότε που ζεις μαζί μου δεν έχω ούτε μια λέξη που να με ικανοποιεί. Αφού το σπέρμα σου δεν είναι υγρό. Είναι στερεό και στερεοφωνικό κι εγώ μέχρι τώρα γαμιόμουν μονοφωνικά. Αφού ακούμε perfidia και σου χορεύω με παλαμάκια σε όλη την Αθήνα, αφού όταν τρίβεις το δαχτυλίδι μου βγαίνει το τζίνι και φοράει τη ζακέτα μου, αφού η πεταΛούδα σου έγραψε πάνω στον ελέφαντα κι εσύ δεν ήθελες να το δεις, αφού όταν φαγουρίζομαι κι εσύ ξύνεσαι, ανακουφίζομαι. Αφού λέμε ψέματα για να κάνουμε κρυφά ταξίδια και να το σκάμε από τις δουλειές, αφού μη με κάνεις να βάζω για τίλτο το μηδέν, δεν πρέπει σου λέω. Ααααα καλως μας ήρθε και το νεφρό. Ντάξει ξέρω ο νεφρός λέγεται σκάσε. Ciproxin κάθε δώδεκα ώρες, μην ξοδεύεσαι θα σε μισώ. Αν δεν μπορείς να είσαι ερωτευμένος μαζί μου φφφσσσάααουυ , φύγε. Το αεροδρόμιο θα κλείσει αν δεν πάμε σήμερα. Με πήραν τηλέφωνο και μου το είπαν. Έχω κι έναν αριθμό εισητηρίου για ένα αεροπορικό αλλά χωρίς εσένα ο αριθμός είναι μηδέν. Δεν γίνεται απογείωση χωρίς εσένα γιατί εσύ περιέχεσαι μέσα στη λέξη την ίδια. Ευτυχώς θα είναι μαζί μου ο καλύτερος πιλότος του κόσμου και δε φοβάμαι . Θέλεις το βράδυ να φτιάξω έναν κέηκ; Σε λίγο θα φύγω κι εσύ δεν θα' ρθεις μαζί μου, είμαι σίγουρη. Μα και να ρθεις αν το κάνεις για μένα μην έρχεσαι ποτέ. Θα σου γράψω ένα γράμμα που δεν βγαίνει από το αντιβιόγραμμα, θα λέει μέσα τί με πειράζει, τί όχι, σε ποιές λέξεις είμαι ανθεκτική, σε ποιές δεν αντιδρώ, θα λέει με ποιούς τρόπους μπορείς να με καταπολεμήσεις αν κι αυτά τα ξέρεις πια. Τόσο καιρό στα τσιρίζω. Μ'αρέσει που καθόμαστε και χαζοχαζέυουμε και χωρίς κανένα κλίμα από τα πριν σκυλοκαυλώνουμε και στο δευτερόλεπτο βρισκόμαστε να γλειφόμαστε με εννιά γλώσσες ο καθένας και τότε όλοι οι ήχοι είναι σαν μεταλλόφωνα. Οι δικοί σου, γιατί οι δικοί μου πιο πολύ μοιάζουν με ξυλόφωνα. Νομίζω πως αν δεν έρθεις τώρα να μου κόψεις το δάχτυλο θα γράφω για πάντα. Κάτσε να σκεφτώ τις μέρες. Είναι Παρασκευή και σήμερα κανονικά θα ερχόσουν... Σε περιμένω τότε..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2873724645797268990?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-2055563794011627782009-09-12T05:36:00.001+12:002009-09-12T05:40:27.339+12:00<p><object width="320" height="265"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/bLZD0XplYrI&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/bLZD0XplYrI&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></object></p><p><span style="font-family:courier new;color:#990000;"><strong>ΣεΘέλωΣαΝαΜηνΆντεχα</strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-205556379401162778?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-5391957091502002792009-09-12T00:59:00.003+12:002009-09-12T01:36:26.606+12:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SqpKZfU6yzI/AAAAAAAABP8/gYgM0m0WLf4/s1600-h/P1010363.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380194506613902130" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SqpKZfU6yzI/AAAAAAAABP8/gYgM0m0WLf4/s400/P1010363.JPG" /></a><strong><span style="font-size:180%;"> <span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">Τ</span></span></strong><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#666600;">α χέρια σου μου προκαλούν πόνο. Δεν τα 'χω δει να μεγαλώνουν, δεν τα 'χω δει να δουλεύουν σε αυτό το μηχάνημα που κόβει πολύ. Όταν τα βγάζεις από μέσα μου, τα βλέπω υγρά να γυαλίζουν, μοιάζουν με σαλιωμένα</span> <span style="color:#cc0000;">χέρια μωρού. Μα πώς δε φοβόμαστε να γαμιόμαστε έτσι; Πώς δε φοβόμαστε μην εξαφανιστούμε; Χτες το βράδυ σε αγάπησα γιατί σε θυμήθηκα και με θυμήθηκα μαζί σου. Σε φιλάω και ντρέπομαι σαν την πρώτη φορά. Και τώρα φτάνει άκου να σου πω για άλλα πράγματα που δεν ξέρεις καθόλου</span><span style="color:#666600;">. Θα' χουμε ένα κλειδί σου λέω και θα πηγαίνουμε όποτε θέλουμε, όπου θέλουμε και αρχίζω να μιλάω και μόνη μου τελευταία κι εσύ δεν ακούς αλλά δεν πειράζει γιατί ούτε εγώ ακούω και τσιμπεριώθεν δεν άκουγα. Ωχ έβγαλα την κόκκινη τουαλέτα από το μπαούλο και τη φόρεσα γιατί δεν είπες τί όμορφη που είμαι; Το αυτί μου θα ανοίξει γι' αυτό σου λέω πάμε να κάνω μια τρύπα καινούργια να την πονέσω σαν τις άλλες. <span style="color:#cc0000;">Να της κρεμάσω πάνω τον πύργο της Μπελέμ. Θα φορέσω εκείνα τα δέντρα που συναντάμε από το αεροδρόμιο εώς την πλατεία εμπορίου, θα φορέσω στα χείλια μου εκείνο το χρώμα της δύσης που μου έδειχνες προχτές και παπούτσια εκείνα τα δύο καράβια, μπλε το ένα κόκκινο το άλλο. Θα μου παραγγέλνεις τα ποτά και τους καφέδες γιατί μόνη μου ποτέ δεν μπορώ να εξηγήσω τί θέλω να πιω. Δεν φταίει το ποτό. Από πάντα</span> δεν μπορούσα να εξηγήσω τί θέλω σε κανέναν. Μόνο εγώ το ήξερα. Χτες το βράδυ έμαθες το μεγάλο μου μυστικό κι αν φύγω σε λίγο για δουλειά σε φαντάζομαι να το ψάχνεις μέσα στο σπίτι. Το πιο όμορφο συναίσθημα που έχω για τους ανθρώπους είναι να τους σέβομαι. Προϋπόθεση για να τους δώσω σημασία να με κάνουν να τους σέβομαι. Να'χουν κάτι που δεν έχω. Είμαι λίγο μόνη μου και το δέρμα μου χαλάει από την ανασφάλεια. Είμαι εξουθενωμένη από τη χαρά που έχω που κοιμόμαστε δυο μέρες τώρα με κουβέρτα. Αυτό το σπίτι μου σου είπα είναι μόνο για χειμώνα κατάλαβέ το. Το καλοκαίρι</span><span style="color:#cc0000;"> όλα χάνονται. Θέλω να βγω από τον εαυτό μου να με δω όταν σε γλείφω, όταν σου λέω οτι είμαι άρρωστα ερωτευμένη μαζί σου. Έβρεξε εκείνο το βράδυ κι έχω ακόμα έννοια εκείνον που απότομα άκουσε ό,τι του 'πα κι έδωσε πολλή σημασία τόση που την άλλη μέρα με αναποδογύρισε. Τον βλέπω τώρα να γράφει τα μέσα του εαυτού του κάθε</span><span style="color:#666600;"> μέρα. Δε μιλάω, περιμένω να μιλήσει εκίνος. Έτσι πρέπει να γίνεται με εκείνους που σε νοιάζουν. Να τους αφήνεις να'ρχονται όποτε εκείνοι θέλουν. Μόνο με τον έρωτα δε γίνεται έτσι. Τρέχεις και τον κυνηγάς την ώρα που κι εκείνος σε κυνηγάει. Αυτά τα στόρια δεν</span> <span style="color:#cc0000;">θα ανοίξουν ποτέ μου φαίνεται. Το σπίτι της νύχτας και του χειμώνα με ανταμοίβει με μια σκοτεινιά που ξεπερνάει κι εκείνη που ζει μέσα μου όταν περνάνε μέρες και δε μου λες οτι είμαι όμορφη. Τώρα έχω γενέθλια και είμαι περίπου 16 χρονών. Όταν ωριμάσω θα τα ξαναπούμε. Εεεεε κόσμε άνοιξε λίγο τα βρωμοπαράθυρά σου να μπω μέσα να ηρεμήσω. Έεεεε όποιος δεν ξέρει τι του γίνεται όταν δεν ξέρει τί του</span> <span style="color:#666600;">γίνεται είναι πολύ για κλάμματα. Εγώ ευτυχώς ξέρω οτι δεν ξέρω τί μου γίνεται. Έτσι έχω μια ελπίδα να μην ξέρω ποτέ τί θα μου γίνεται όταν ξέρω τί μου γίνεται. Σήμερα θα πιω μόνο και μόνο για να κάνω το νεφρό να το βάλει στα πόδια. Ύστερα θα'χω απλά το νεφρό στα πόδια... Απλή μετατόπιση ενός οργάνου. Σιγά το πράμα, πρώτη φορά θα 'ναι;</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-539195709150200279?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-45376762042215624692009-08-29T06:00:00.005+12:002009-08-29T06:33:25.289+12:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SpgcDrIQQ1I/AAAAAAAABPs/m1vb8Gs8E6E/s1600-h/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF+%CE%B1%CF%80%CF%8C+picasabackground.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SpgcDrIQQ1I/AAAAAAAABPs/m1vb8Gs8E6E/s400/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF+%CE%B1%CF%80%CF%8C+picasabackground.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375077004709217106" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-family:courier new;" ><span style=";font-family:arial;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Ά</span></span>σε θα σου πω εγώ για τους ποιητές που έχω δύο μέσα στο σπίτι μου και ζω μαζί τους. Είμαι κυνική λες κι εγώ κρυφοουρλιάζω πως ο κυνισμός είναι το πιό στοργικό, το πιό τρυφερό συναίσθημα. Υπερβολική λες. Ή είμαι η θεά σου ή δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου. Η πιο μεγάλη μου υπερβολή πάντως σε συμπεριλαμβάνει δεινοσαυρικά. Στο φωνάζω με έξι λαρύγγια: και ματζαγκαθόλο να δω να περνάει όταν είμαι μαζί σου δε θα μου κάνει καμία εντύπωση. Ακόμη κι αν δω κροκόδειλο να βγαίνει μέσα σπό το ποτό σου, ούτε πάλι. Την πιο μεγάλη εντύπωση μου την έκανε αυτό που ένιωσα για σένα κι απο'κει και πέρα όλα μικρά.Άκου τώρα για τους ποιητές. Σκάσε κι άκου, έτσι κι αλλιώς σήμερα όλη μέσα εγώ μασάω την τιμωρία που μου έβαλες απο χτες το βράδυ. Άκου τώρα, άκου είπα κι ακούστε κι εσείς σκατοποιητές του πούτσου και της πείνας. Οι ποιητές τα βράδυα δεν κοιμούνται, βλέπουν όνειρα όλη μέρα να περνάνε απο μπροστά τους, οι ποιητές κλέβουν από την ευτυχία αυτών που αγαπούν γι' αυτό ξέρουν να γελάνε, οι ποιητές ερωτεύονται και ζηλεύουν παλαιολιθικά... Διαδρομές: Πλαστήρα, Ευρυπίδου, Λ. Κατσώνη, Λιοσίων. Η Λιοσίων λέγεται έτσι γιατί λιώνω όποτε την διασχίζουμε; Πλατείες, μισοδέντρα, μικροδέντρα, μικροδρόμοι, οδόστρωμα θάλασσα κι άμμος μαζί, στροφές, στενά, απαγορεύεται δεξιά, έρωτας μονής κατέυθυνσης, ελεύθερη διέλευση υπερβολικών συναισθημάτων, έρωτας λεωφόρος χωρίς διόδια.Πίνω ποτά κι άντερα εκεί που έπινες καφέδες έφηβος, όταν έκανες κοπάνες απ'τη ζωή για να με συναντήσεις. Χτες είπες κάτι λόγια σπαθιά κι εγώ ανήμπορη να ψηλώσω σκέφτόμουν εκείνο το δόντι το θρασύ που' χεις μπροστά που πετάγεται και μου κόβει το πάνω χείλος κάθε φορά που μου δίνεις πεταχτό φιλί, πριν φύγεις-ω για δουλειά. Μια ελιά στην πλάτη. Η μαγική ελιά που σε πάει σε άλλες χώρες. Μην την αφαιρέσεις ποτέ γιατί θα'ναι σα να αφαιρείς ηπείρους απο μέσα. Σκάσε τώρα μιλάω για τους ποιητές. Οι ποιητές χωράνε τα πάντα μέσα στο κεφάλι τους, βάζουν δυο παγάκια σε ένα ποτήρι και τα παγάκια λιώνουν στα χέρια τους. Έχουν φωνή μικρού παιδιού κι όταν καυλώνουν οι χορδές τους κρέμονται απ'εξω από το στόμα τόσο που μπορείς να τις φιλήσεις. Έχουν χέρια που κάθε μέρα αλλάζουν σχήμα. Αγαπάνε μέχρι θανάτου και κάνουν λάθη γιατί είναι ποιητές. Είναι όμορφοι σα στολισμένο δωμάτιο, μυρίζουν πάντα ερωτα και λίγο ποτό. Οι ήχοι τους είναι μουσική και οι κινήσεις τους σχέδιο χαρτονένιο που μόλις έκοψε ένα μικρό παιδί με το αγαπημένο μου ψαλιδάκι με τις στρογγυλεμένς άκρες. Οι ποιητές είναι άδικοι και λένε σκληρά λόγια. Οι ποιητές μας τιμωρούν για κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου που μπορεί να ξεχάσαμε πόσο ποιητές είναι. Καπνίζουν κι ο αέρας που ξεφυσάνε είναι καθαρός σα νερό του αμαζονίου. Οι ποιητές δεν ξέρουν λέξεις, είναι άφωνοι, δεν ξέρουν να διαβάσουν, να γράψουν. Οι ποιητές ζουν σε πόλεις που η ποίηση είναι ποτισμένη στα πεζοδρόμια, σε άλλες δεν μπορούν. Οι ποιητές ανασαίνουν ποίηση με κάθε βλέφαρο, φοβούνται και μισούν. Είσαι ο,τι ήθελα να με περιτριγυρίζει. Είσαι ο όλα μου κι εγώ η όλα σου. Κι όλοι εσείς που ποιητηζόσαστε με τις δυσνόητες λέξεις σας, αγοράκια και κοριτσάκια μην ζορίζετε τσάμπα τις λέξεις, μην τις τυραννάτε. Υπάρχει και το Star και το Cosmopolitan γαμώ τη Ζυρίχη μου χάσαμε τα φράγκα κι όλα τα στοιχήματα τα γαμάω. Όλα τα γαμάω για τους ποιητές έλεγα τώρα. όποιος καταφέρειπ οτέ να με καταλάβει κερδίζει την τεράστια, ολοφώτιστη γεμάτη φαντασία απλότητα μου. Οι ποιητές είναι δυο. Μόνο δυο. Κι είναι κι οι δύο δικοί μου. Ο φούρνος ζεσταίνει το σπίτι, η μέση μου πονάει, σε θέλω όπως δε σε είχα θέλει ποτέ. Θέλε με γιατί σε λίγο εξαφανίζομαι. Φτάνει η τιμωρία τώρα, βγάλε με από τη γωνία.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4537676204221562469?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-54121465289319613372009-08-13T14:30:00.004+12:002009-08-13T15:12:54.211+12:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SoOEl7VqOUI/AAAAAAAABOI/bn4F07tnHmc/s1600-h/a289_number13.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 308px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369280967874328898" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SoOEl7VqOUI/AAAAAAAABOI/bn4F07tnHmc/s400/a289_number13.jpg" /></a> <span style="color:#663300;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;font-size:180%;"><strong>Λ</strong></span></span><span style="color:#999999;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;">ατρεύω τις παρεξηγήσεις που ξεπετάγονται ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπιούνται όπως τρυπώνουν τα φοβισμένα μωρά στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς. Ο μπαμπάς λέει πως όλα είναι ψευδαισθήσεις κι η μαμά του απαντάει -και τί θα 'ταν η ζωή χωρίς ψευδαισθήσεις ρε Παύλο! Ακούω</span></span><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;"> </span><span style="color:#663300;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;">μέσα από τη τζαμαρία και κοίτα μετά από εκατόεκατομμύριαχιλιάδεςτρία χρόνια που ζούνε μαζί που δεν έχουν ιδέα ο ένας για τον αλλο. Τρέφονται, στρέφονται, περιστρέφονται κι αποστρέφονται όλα τ' αντίθετα, μέσα στα αντίθετα μα μπορούν να δώσουν τη ζωή τους ο ένας για τον άλλο κι όταν καποιος ονομάζεται μπαμπάς ή μαμά δεν</span></span><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;"> </span><span style="color:#999999;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;">είναι ήρωας για πολλά πολλά παρά μόνο για να μας σώσει. Δεν είδα κάποιον που αγαπάω σήμερα μη με δει έτσι και τρομάξει. Ησύχασα, δεν ησύχασα νύχτα κι αφήνεις ένα κόκκινο ιπτάμενο και μπαίνεις σε ένα μπλε κι εκει μέσα ξεκινάει μια ζωή κι εγώ τη ζώ και τη ρουφάω και</span></span><span style="color:#cc9933;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;"> </span></span><span style="color:#999999;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;">την τρέμω και με ξεπερνάει και μου αναποδογυρίζει ό,τι δίπλωνα στη ζωή μου, και είναι καλοκαίρι κι αύριο μαζί εμείς, εγώ, εσύ, κοίτα τον καθρέφτη, το φουστάνι μου, τα εισητήρια, δώσε μου ένα ντεπόν, βάλε νερό, στρίψε μου ένα τσιγάρο, έγραψα σιντί, φιλτράκια, χαρτάκια, ο ποιητής, εσύ ποιητής, το βρακί μου γύρω στον καθρέφτη, πορτοκαλί</span></span><span style="color:#663300;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;"> βαλίτσα, κόψε τα νύχια σου, εκατό μπουκάλια κι ούτε ένα ποτήρι δε βγαίνει να πιούμε, πού θα με πας; πήγαινέ με παντού, με θέλεις χόμο σάπιενς, σε λατρεύω νεάντερταλ, μου λες έτσι, σου λέω αλλιώς, πονάει η κοιλιά μου, σε γλείφω και μουδιάζουν τα πόδια σου, φέρε τσιγάρα, εεε πώς ρεύεσαι έτσι τέλεια, πιάστηκα έλα να γυρίσουμε, βάλε το grow grow grow, πού χτύπησες; έχω ένα σπυρί δίπλα στο φρύδι, πες μου είσαι πανέμορφη, πάλι</span></span><span style="color:#996633;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;"> </span></span><span style="color:#999999;"><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;">πέστο, πάλι, πες δε φοβάμαι, ούτε 'γω, γέλα, κι άλλο, δώσε μου τις κάλτσες σου, γέλα πιάνω τα βυζιά μου, πώς πάρκαρες έτσι; ντύσε με, γύρνα με, βάλε μου νερό, φτιάξε καφέ, ναι, ναι , ναι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, θέλεις; θέλεις θέλεις; θέλεις; ξύπνα είναι δεκατρείς και πρέπει να πας στη δουλειά...</span></span><span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-5412146528931961337?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-40658539853310565802009-08-10T15:54:00.004+12:002009-08-11T01:03:59.721+12:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sn-bMbTD6SI/AAAAAAAABN4/TLRv-4TLSR8/s1600-h/4887719-lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 293px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368179918637361442" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sn-bMbTD6SI/AAAAAAAABN4/TLRv-4TLSR8/s400/4887719-lg.jpg" border="0" /></a> <span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 153, 0);"><span style=";font-family:georgia;font-size:180%;" ><strong>Φ</strong></span>ταίει που όλα είναι υγρά. Με υγρά κλαίμε, με υγρά γελάμε, με υγρά καβλώνουμε, με υγρά αισθανόμαστε, με υγρά υγραινόμαστε και με υγρά ξεραινόμαστε. Φοβάμαι μην ξεχαστώ μέσα στην υγρασία μου, αυτό το πληκτρολόγιο δε με βολεύει αλλά έτσι κι αλλιώς τα δάχτυλά μου δε βολεύονται πουθενά πια έξω από το δέρμα σου. Αγγίζω το δικό μου, μερικές φορές τρομάζω</span><span style="color: rgb(204, 204, 204);"> που είναι τόσο λείο. Τα μπούτια μου είναι σαν απο βαμβάκι και συνήθως καίνε. Θέλω να 'ρθει ο χειμώνας να σου αποδείξω πως δε χρειάζεται θέρμανση όταν κοιμάσαι δίπλα μου. Θέλω να'ρθει το τέλος του κόσμου να σου αποδείξω πως δε χρειάζεται οξυγόνο όταν είμαστε μαζί. Μη με φοβάσαι, μη με φοβάσαι, είμαι πιο δικιά σου απ'οσο νομίζεις. Κοιμήθηκα τις πιο ανώμαλες ώρες σήμερα και είναι κάτι άνθρωποι που είναι τόσο τεράστιοι που δεν μπορείς να τους έχεις δίπλα σου τόσο απλά. Δεν μπορείς ποτέ να συμβιβαστείς στην ιδέα πως είναι δικοί σου. Δεν χωράνε πουθενά μέσα σου γιατί είναι ολόκληροι εσύ. Μ' αυτούς πάντα φοβάσαι, αυτοί πάντα φοβούνται κι ο φόβος που νιώθουν και προκαλούν είναι τόσο ίδιος. Εκείνες τις μέρες που το νεφρό μου ήθελε πάλι να ταξιδέψει πρωτοφόρεσα εκείνο το φουστάνι που κάτω στην άκρη έχει εκείνη τη γυαλιστερή λωριδίτσα κι εσύ το αγάπησες. Από τότε το φοράω πάντα και κάτω στην άκρη είναι και τα μάτια σου διακοσμημένα. Προχτές το βράδυ σε 'κείνο το μαγαζί που παίζαμε εκείνο το χαζό παιχνίδι για ώρες και δήθεν θυμώναμε δε σου είπα πως ήμουν τόσο καβλωμένη που αν μου ακουμπούσες την πλάτη θα κατεδαφιζόταν οι πυραμίδες κι ύστερα που πήγα να κατουρήσω ήμουν μ</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ούσκεμα από παιχνίδια κι έβγαλα το σουτιέν μου και το 'κρυψα στην πόρτα της τουαλέτας και σου'πα να πας να το βρεις. Πόσο θα 'θελα να μου το 'φερνες γεμάτο σπέρμα μετά. Είσαι λαμπερός και σε θέλω μέχρι τα εφτά θαύματα του κόσμου. Σε θέλω τόσο που δεν μπορώ να γράψω. Ξεμένω από φράσεις που σε περιέχουν και μόνο το σώμα μου μένει να μπορεί να σου δείξει αυτά που νιώθω. Όταν γαμιόμαστε είναι σα να κάνουμε το πιο πρόστυχο πράγμα στον κόσμο παίζοντας με παιδικά ψαλιδάκια. Μισείς το παρελθόν μου και το ξέρω. Δε θέλω να το αγαπήσεις. Εμενα όμως</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);"> </span><span style="color: rgb(204, 204, 204);">ψάξε να με βρεις μέσα σ' αυτό. Αλλιώς ξέχασέ το αφού έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν υπήρξε πριν απο 'σένα. Είναι σα να σε γνώρισα στο μαιευτήριο, σα να ήσουν η πρώτη φωνή που άκουσα. Κάθε φορά που με αγκαλιάζεις κάνεις αχ το ξέρεις; Το αγαπώ τόσο άρρωστα αυτό που δεν ξέρω πια αν σ'αγκαλιάζω για να σε αγγίξω ή για να ακούσω αυτό το αχ. Είμαι η αχ... σου. Παραλείπω όλα τα ωμέγα από τα ρήματα, χώνω στο όνομά</span> <span style="color: rgb(153, 153, 0);">σου όσο πιο πολύ τττ μπορώ, εξασκώ το κ όλο και πιο πολύ κάθε μέρα κι η γλώσα μου κάνει προπόνηση στην κατάληξή σου. Ξέρω καλά πως μέχρι να πεθάνω ούτε μια φορά δεν θα'μαι ευχαριστημένη από το πώς προφέρω τ' όνομά σου. Πάντα θα περισσεύει από το στόμα μου. Πάντα θα με ξεχειλίζει. Βάζω αυτό το "μου" από πίσω πάντα για να διορθώνει το λάθος μου. Τώρα πρέπει να φύγω. Μην ξυπνήσεις αν δεν έρθω. Μην μ'αφήσεις να έρθω αν δεν ξυπνήσεις. Μη με κάνεις διακόσσια εκατομμύρια ανάπηρη. Μη μου πεις οτι υπάρχεις. Αει στο διάβολο ρε κόσμε, α γαμήσου γη, φάε σκατά ήλιε. Εγώ μαθαίνω την τέχνη της ευτυχίας, είμαι 15 χρονών και όλοι οι άλλοι πάρτε τ' αρχίδια μου.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4065853985331056580?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-77955663735607018752009-08-07T23:58:00.004+12:002009-08-08T00:26:48.307+12:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SnwdgKp1eHI/AAAAAAAABNw/2wnN4K97SFM/s1600-h/l_11d2429d444f4bd69dcee484e880c6e9.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 199px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367197294371633266" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SnwdgKp1eHI/AAAAAAAABNw/2wnN4K97SFM/s400/l_11d2429d444f4bd69dcee484e880c6e9.jpg" /></a><br /><div><span style="font-family:courier new;color:#663333;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong>Ο</strong></span>νειρεύτηκα πως δε φοβόμουν τίποτα πάνω σου. Ούτε τα τρία κουμπιά στο αυτί σου, ούτε την αναπνοή σου που αλλάζει ρυθμό όταν κοιμάσαι. Κάθε φορά που σε αγγίζω, αγγίζω δέρμα που δεν το 'χω ξανανιώσει. Ανακαλύπτω πάνω σου σημεία που τα γεννάει το κεφάλι μου από μόνο του. Θυμάμαι την πρώτη στιγμή που σε είδα στο φως. Κρατούσα ψώνια και είχα μόλις δει μια απογείωση. Ήταν κρύο μεσημέρι της άνοιξης που δεν ήρθε να μη μας χαλάσει τη ζέστη του έρωτα που είχαμε αρχίσει να νιώθουμε. Είχες κάτι στο λαιμό δεμένο κι εγώ το παντοτινό μάυρο φόρεμα με τα άσπρα λουλουδάκια που πάντα ξέρει να ανταποκρίνεται στους ερωτευμένους, τους κατανοεί και τους ντύνει και τους προστατεύει. Μαγείρευα και φοβόμουν να δω με πόσο έρωτα με κοιτάς. Φοβόμουν μην το σώμα μου δεν μπορέσει να αντιδράσει σε τόσο "σεθέλω" κι αυτοκτονήσει λιποθυμώντας. Είναι καλοκαίρι και δε μ'αρέσει να θυμάμαι. Νοσταλγώ σημαίνει φοβάμαιμήπωςδενξανανιώσωέτσι. Αν πάθω αυτή την αρρώστια μη μου δώσεις φάρμακο. Εξαφανίσου μόνο. Σε ένα δευτερολεπτένιο ανοιγοκλείσιμο του ματιού να' χεις φύγει. Χαίρομαι που δεν διαθέτω κάδο ανακύκλωσης. Όταν διαγράφω ευτυχώς διαγράφω μόνιμα. Λάτρεψε ο,τι βλέπεις και θα εμφανιστούν κι άλλα. Πόσο όμορφοι μπορούμε να γίνουμε όταν μας αγαπούν. Πόσο απαίσια όμορφοι. Σηκώθηκα βιαστική, σε άφησα να κοιμάσαι στο κρεβάτι που από την πρώτη φορά που το ακούμπησες έγινε κρεβάτι μας. Μάζεψα πρόχειρα τα μαλλιά μου, άναψα τσιγάρο και βγήκα με πιο μικρά μάτια απο ποτέ σε μια βροχή που για μας έπεσε πάλι. Είμαστε πιο ζεστοί από το καλοκαίρι. Τίποτα δεν καταφέρνει να μας ζεστάνει πιο πολύ απο 'μας. Τις στιγμές που δε σε πιστεύω ζεσταίνομαι κάπως. Τις στιγμές που δε με πιστεύεις κρυώνω πολύ. Θα'ναι εκείνες που εσύ μάλλον ζεσταίνεσαι. Χαίρομαι και λυπάμαι που ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει τί είμαι. Μισείς την πόλη που ζω σα να τη μισούσες απο πάντα. Μισώ το μίσος σου. Το μισώ όταν ξεπερνάει την κάβλα σου. Μα δεν έχεις καταλάβει πως δεν είμαι απο αυτή την πόλη; Πως δεν είμαι απο αυτή την ήπειρο; απο αυτόν τον πλανήτη; απο αυτό το σύμπαν; Δεν κατάλαβες πως είμαι φρεσκοπλασμένη, ολοκαίνουργια κι όσο παλιά αγαπάς για σένα; Δεν έχω καμιά όρεξη να περιμένω να το καταλάβεις. Δεν έχω καμιά όρεξη να πω μαζί σου ό,τι λένε οι άνθρωποι. Δεν είσαι άνθρωπος και στο'χω πει απο την πρώτη στιγμή. Με ανθρώπους δεν ασχολούμαι. Τους βαριέμαι γιατί εκείνοι βαριούνται τον εαυτό τους. Ο,τι νιώθουμε πρώτα απο μέσα το νιώθουμε. Θυμωμένη; Όχι πολύ. Στεναχωρημένη μέχρι το βουνό. Άδεια; όχι πολύ. Μερικά κενά μόνο. ΕίσαιΟτιΠανταΗθελαΘελωναΝαΕιμαιΟτιΠανταΗθελες.Καλά. Μπες μέσα μου να σε κυοφορήσω λίγο ακόμα γιατί μάλλον βιάστηκες να γεννηθείς απο μένα...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7795566373560701875?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-84915565340681722372009-07-31T11:09:00.002+12:002009-07-31T11:43:41.853+12:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SnIpLyIJynI/AAAAAAAABNY/ZOLQ-znnVME/s1600-h/lina5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SnIpLyIJynI/AAAAAAAABNY/ZOLQ-znnVME/s400/lina5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364395388562950770" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 51, 0);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold; font-family: arial;">Γ</span></span>ράφω μέσα από το νάυλον που με συσκεύασες, δεν έχει αέρα εδώ αλλά ποιός γαμάει τις αναπνοές. Πάντα μετά το τίποτα έρχεται το όλα και πάντα μετά το όλα έρχεται το τίποτα. Πάντα μετά το ποτέ έρχεται το πάντα μα ποτέ δεν έρχεται το πάντα μετά το ποτέ. Τα καλοκαίρια όπως πάντα τον παίρνουν. Νόμιζα κι εγώ πως τούτο δω θα ναι αλλιώς αλλά κοίτα που πάει να προσπεράσει τα προηγούμενα και να βγει πρώτο στο θάνατο.Σιχαίνομαι τα ανοιχτά παράθυρα κι η πεταλούδα μου φοβάται τις πεταλούδες της νύχτας που μπαίνουν και κάνουν τακ-τακ πάνω στη λάμπα. Τις τραβηγμένες μπαλκονόπορτες και τις εναλλαγές του φωτός της τηλεόρασης -που είναι πιό γρήγορη από την ταχύτητα του φωτός , μεσα από τα δωμάτια. Μην ανοίγετε ρε ζόμπι την τιβί. Δεν τιτιβεί πάει και το'παμε απο παλιά. Τουλάχιστον ανάψτε κι άλλο φως μαζί. Είμαι ένα στρείδι που όσο κι αν με αρρωστήσες δεν μπορώ να γίνω μαργαριτάρι. Είσαι ένα μαργαριτάρι που ποτέ δεν αρρωσταίνει και γι 'αυτό πάντα μένει στρείδι. Θα'θελα να σουν έφηβος, να μένεις στο απέναντι μπαλκόνι, να σβήνεις τα φώτα και να με βλέπεις να κυκλοφορώ μισόγυμνη μέσα στο σπίτι, να καβλώνεις και να χύνεις εκατόντριαντατέσσερις φορές για μένα όσες και οι μέρες που με κυριεύεις. Θέλω να σου δώσω εκατοντριαντατέσσερα φιλιά τώρα, να σε γλείψω εκατόντριαντατέσσερις φορές, να σου πω εκατοντριαντατέσσεριςχιλιάδεςεκατομμύριαχίλαδισεκατομμύριαχιλιάδες πως σε λατρέυω και λιώνομαι για τον αναπτήρα σου που δεν ανάβει, να σε παρατήσω εκατόντριαντατέσσερις νύχτες, να σε πονέσω εκατόντριαντατέσσερις πόνους, να σου πω εκατοντριαντατέσσερις μιλιές πως ο έρωτας είναι αβίαστος σαν μια κλανιά αα αυτό το ξαναείπα. Είμαι το μπαλόνι των ανθρώπων. Με φουσκώνουν και με ξεφουσκώνουν όποτε θέλουν. Άλλες φορές με αφήνουν σιγά σιγά να κάνω εκείνο τον ηλίθιο θόρυβο σσσσσσσσσσσσσ του ξεφουσκώματος κι άλλες φορες με σκάνε μπαμ κι είναι και φορές που εκεί που με κρατάνε με τον κόμπο (αφαλό) τον αφήνουν ξαφνικά και πετάγομαι φφφφρρρρρρρρρρρ και κάνω σαν τρελό στον αέρα. Τώρα όμως που έχω γεμίσει τόσα σάλια από τα φουσκωμένα λόγια θα μπορέσω να ξαναφουσκώσω; Είναι ωραία να φουσκώνεις αλλά επικίνδυνο. Βλακεία μου που ξαναφούσκωσα λέω, αλλά πάλι ποτέ δεν μετανιώνω τίποτα. Γυρνάω στη φωλιά μου στον μόνο εκείνο ποιητή που ποτέ δε θα με προδώσει. Θέλω να σκάσω στα γέλια κι ύστερα να κλάψω για πάντα.Ασφυξία ολικής. ΔΗΛΩΝΩ ΥΠΕΥΘΥΝΑ: οι ερωτευμένοι είναι πιο ηλίθιοι κι απ'τους βλάκες.</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);">Σαγαπαω, αλλά πάρα πολύ (καθόλου) εντελώς</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);">Από:<span style="color: rgb(51, 102, 255);">Φ...Φ</span></span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);">Στάλθηκε 20:57</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);">07/07/2009</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8491556534068172237?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-23842774128568300752009-07-30T12:13:00.003+12:002009-07-30T12:19:06.279+12:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SnDmP98R0WI/AAAAAAAABNQ/0xaE-kZzvgE/s1600-h/mariposa.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364040318198075746" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SnDmP98R0WI/AAAAAAAABNQ/0xaE-kZzvgE/s400/mariposa.jpg" /></a><span style="font-family:courier new;color:#996633;"> <span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong>Κ</strong></span>ανείς δε σε έχει (ξε)ερωτευτεί όπως εγώ</span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#996633;">Από:<span style="color:#3366ff;"> Φ...Φ<br /></span></span><span style="font-family:courier new;color:#996633;">Στάλθηκε 18:58</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#996633;">24/06/2009</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2384277412856830075?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-13463660086815284112009-07-24T15:25:00.003+12:002009-07-24T16:09:48.635+12:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SmkuCUcS9MI/AAAAAAAABNI/t_Pm6pzSZ2s/s1600-h/6898231-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 253px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SmkuCUcS9MI/AAAAAAAABNI/t_Pm6pzSZ2s/s400/6898231-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361867448743294146" border="0" /></a><span style="font-family: arial; color: rgb(102, 102, 204);font-size:180%;" >Η</span><span style="font-family: courier new;"><span style="color: rgb(102, 102, 204);"> μοναξιά χαρίζει τόση ομορφιά στους ανθρώπους, όσο πόνο χαρίζουν τα ψέμματα. Ο εγωισμός είναι ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που ποτέ δε νιώθει σίγουρο για τον εαυτό του κι όταν έχει λίγη εξουσία στα βρωμόχερά του ξεσπαθώνει και κάνει το μάγκα. Κοιμάσαι πίσω μου κι έχεις το χέρι τεντωμένο <span style="color: rgb(51, 153, 153);">προ</span></span><span style="color: rgb(51, 153, 153);">ς το μέρος μου. Με ψάχνει ο ύπνος σου; Πάντα αγαπούσα τη Σίνδο με έναν ανώμαλο τρόπο. Τώρα μαζί σου ομαλοποιήθηκε. Δε δίνω σημασία στο χέρι σου, η κοιλιά σου μου τραβαει όλη την προσοχή. Είναι η πιο γόνιμη κοιλιά που χω καταπιεί. Έχω το πιο τεράστιο τραύμα του κόσμου στο πόδι μου αλλά δε με νοιάζει γιατί αύριο θα έχουμε δύο ελικόπτερα, ένα γαλάζιο κι ένα κόκκινο. Είσαι όλες οι χώρες <span style="color: rgb(102, 102, 204);">του κό</span></span><span style="color: rgb(102, 102, 204);">σμου όταν κοιμάσαι και σήμερα σε φοβήθηκα πιο λίγο απο χτες. Κάθε δευτερόλεπτο είμαι έτοιμη να γίνω γίγαντας γιατί κάθε δευτερόλεπτο είμαι έτοιμη να σε χάσω. Κοιμάσαι πίσω μου και πριν δύο ώρες σε ρουφούσα. Το σπέρμα σου θα μπορούσε να είναι το πιο ακριβό ποτό στο πιο ακριβό μπαρ του κόσμου να 'χει μια εξωτική ονομασία που να αποτελείται</span><span style="color: rgb(51, 153, 153);"> απο χίλιαεφτακόσσιασαρανταέξιδυοεκατομμύριαχιλιάδες γράμματα και κανείς να μην μπορεί να το προφέρει εκτός από μένα. Η αυτοπεποίθηση είναι σαν τους αναπτήρες μέσα στο σπίτι. Άλλες φορές έχεις χίλιους και δεν ξέρεις τί να τους κάνεις κι άλλες φορές ανεξήγητα ψάχνεις έστω έναν να ανάψεις ένα τσιγάρο και δεν υπάρχει κανένας. Με απωθούσαν παντοτε εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν έναν αναπτήρα για πολύ καιρό. Είναι υποκριτές και η αλήθεια είναι γι' αυτ</span><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ούς σαν τη διάρροια. Σε πλένω και σε φροντίζω πιο πολύ από μένα. Νομίζω λέγεται δίνω. Νομίζω λέγεται αγάπη. Έλα σήκω από τον καναπέ. Πάμε μαζί στο κρεβάτι μας να κοιμηθούμε. Μισό λεπτό αγάπη μου. Σκοτώνω τους γότθους και τους μοθάραβες και φύγαμε...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1346366008681528411?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-73257971940890984152009-07-24T15:00:00.006+12:002009-07-24T15:25:26.163+12:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SmknrftGiPI/AAAAAAAABNA/wdoVz32HoTY/s1600-h/8663518-lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 396px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SmknrftGiPI/AAAAAAAABNA/wdoVz32HoTY/s400/8663518-lg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361860459559815410" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 153, 153); font-family: courier new; font-weight: bold;font-size:180%;" ><span>Ά</span></span><span style="color: rgb(153, 153, 153); font-family: courier new; font-weight: bold;">λλα<span style="font-size:180%;">Θ</span>υμάμαι<span style="font-size:180%;">Ε</span>γώ<span style="font-size:180%;">Α</span>π'<span style="font-size:180%;">Τ</span>ον<span style="font-size:180%;">Ε</span>αυτό<span style="font-size:180%;">Μ</span>ου<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:180%;" >Κ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ι</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:180%;" >Ά</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">λλα</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:180%;" >ΟΕ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">αυτός</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:180%;" >Μ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ου</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:180%;" >Α</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">πο'</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:180%;" >Μ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ένα</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: courier new; font-weight: bold;">...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7325797194089098415?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-49888649894572251852009-07-16T06:29:00.003+12:002009-07-16T09:29:19.141+12:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sl4_qylUGQI/AAAAAAAABM4/KITIGq9V_mA/s1600-h/8406574-md.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 303px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358790610982803714" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sl4_qylUGQI/AAAAAAAABM4/KITIGq9V_mA/s400/8406574-md.jpg" /></a><span style="color:#663300;"> </span><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#663300;"><strong><span style="font-family:arial;font-size:180%;">Μ</span></strong>ια ψάθα με λαμπάκια ανάμεσά μας και πάλι τρομάζω. Μακάρι να είχα την αυτοπεποίθηση αυτής που ζει στην πλάτη μου. Από τότε που γεννήθηκε εκείνη εγώ άρχισα να φοβάμαι πιο πολύ. Λες και της χάρισα όλη τη σιγουριά μου. Φρόντισέ με, φρόντισέ με...Θυμάμαι όλα τα βράδυα πριν έρθεις. Όλα ληγμένα ήταν. Ληγμένη κι εγώ. Δε με έψαχνα μα ήξερα πως μέσα μου γράφει "ανάλωση πριν απο..." Ίσα -ίσα με πρόλαβες και μακάρι να μπορούσα να σου δώσω άλλες απαντήσεις, να σου πω άλλες ιστορίες. Η κοιλιά μου πονάει γιατί παλιά κατάπινα ξυραφάκια. Ακουμπάς τον λαιμό μου κι εκείνος σπαράζει. Ποτέ δεν είχα μπαλκόνι με άνθρωπο απέναντι. Γειτόνισσες που σιδέρωναν μόνο μέσα από τα παράθυρα την ώρα που εγώ αυνανιζόμουν. Τίποτα δεν υπάρχει πριν...Ένα χέρι θυμάμαι και μερικά λόγια που παραλίγο να με ζωντανέψουν μα δεν έδωσα καμία σημασία λες και ήξερα πως θα 'ρθεις. Αντικαταθλιπτικά εισητήρια δεν αγόρασα ποτέ και να πίνω μόνη μου δεν έχει πολλή πλάκα. Δεν έχεις καταλάβει πως ψάχνω απεγνωσμένα να βρω μια καλοκαιρινή τουαλέτα να φοράω, να την ξέρεις μόνο εσύ, να τη βάζω όταν κάνω επίσκεψη στον εαυτό σου, σε κείνον τον εαυτό που ξέρω. Για τον άλλο που δε γνώρισα δε με νοιάζει, δεν ήσουν εσύ. Έχω σπαράξει για 'κείνον τότε που δεν σε είχα και τώρα μου έχουν μείνει μόνο γέλια και φαντασία αλλά δεν ξέρω αν σου αρκεί. Μου κάνεις το Μιριγκόγκο και ξεκαρδίζομαι κι ύστερα σου φωνάζω ουίτ μαμά μου σε άλλη γλώσσα. Είμαι ευτυχισμένος μου γράφεις κάθε φορά με άλλη ορθογραφία λές κι εννοείς κάτι άλλο. Όταν το γράφεις με -η νιώθω πιο σίγουρη. Με -υ με αγχώνει λίγο. Σε παρακαλώ στο καινούργιο αλφάβητο που φτιάχνουμε να μη βάλουμε βήτα και σίγμα. Στις καινούργιες λέξεις που μαθαίνουμε να μη βάλουμε τη γκρίνια και το φόβο και πιο πολύ τώρα που μαθαίνουμε να μετράμε από την αρχή πες μου οτι το 13 δεν είναι κανενός παρά μόνο δικό μας. Ασφυκτιώ μέσα στη σκέψη μου και δεν ξέρω να γράψω όπως εσύ. Λέξεις δεν ξέρω που να κάνουν εντύπωση και με λίγα λόγια ένα πράγμα θέλω να πω τόση ώρα. Είμαι τόσο ερωτευμένη που ζηλεύω ακόμη κι εμένα που σε έχω...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4988864989457225185?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-35487029781147293722009-07-10T07:49:00.002+12:002009-07-10T07:59:12.825+12:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SlZLep29B6I/AAAAAAAABMw/75WrzhjONDM/s1600-h/5909253-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 269px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SlZLep29B6I/AAAAAAAABMw/75WrzhjONDM/s400/5909253-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356551796808288162" border="0" /></a><span style="font-family: courier new;"><span style="font-family: arial; color: rgb(153, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Ε</span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">τ</span>σ<span style="color: rgb(255, 204, 0);">ιΕί</span><span style="color: rgb(102, 102, 204);">μαιΜ</span>έ<span style="color: rgb(204, 153, 51);">σαΜο</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">υΘαΣ</span><span style="color: rgb(255, 204, 153);">τείλει</span><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ςΤίπο</span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">ταΕπιτέ</span><span style="color: rgb(255, 255, 0);">λους;;;</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-3548702978114729372?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-30495460517498670852009-07-04T15:35:00.006+12:002009-07-04T16:47:35.555+12:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sk7QDvcl7RI/AAAAAAAABMo/hBd6a_Sv3fg/s1600-h/6287905-lg.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 277px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354445769684675858" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sk7QDvcl7RI/AAAAAAAABMo/hBd6a_Sv3fg/s400/6287905-lg.jpg" /></a> <span style="font-family:Segoe Script, sans-serif;"><span style="color:#336666;"><span style="font-size:180%;"><strong>Γ</strong></span>ια κάθε λέξη που δε σου ' χω πει υπάρχει ένας τρόπος να σε κοιτάζω. Φοβάμαι γιατί δε θέλω να αρρωστήσει η ζωή μου απο τη συχνή γρίπη "δενπειράζει". Αναρωτιέμαι πάλι για μερικά νοήματα. Ψάχνω με τα νύχια να βρω τι σημαίνει σεχρειάζομαι. Θυμάμαι πως δεν έχω ξεστομίσει ΠΟΤΕ αυτές τις δυο λέξεις μαζί. Οι άνθρωποι που ερωτεύονται τόπους μπορούν να ερωτευτούν και ανθρώπους; Μην αναρωτιέσαι μαμά</span> <span style="color:#996633;">γιατί τελείωσε τόσο γρήγορα η απόψυξη, οι καύλες μας εδω μέσα τα καίνε όλα. Χαίρομαι που δεν έχω ανάγκη να πάω πουθενά. Η θάλασσα και το βουνό κι οι πόλεις και τα νησιά και τ' αεροπλάνα μέσα στο σπίτι μας όλα. Σεξ το μεσημέρι κι όλοι οι άνθρωποι που τραβάνε όμορφες φωτογραφίες έχουν όμορφα μάτια κι οι δύσκολοι άνθρωποι</span><span style="color:#336666;"> δυσκολεύονται πιο πολύ απ' όλους. Τελευταία δυσκολεύομαι κι εγώ να ζήσω ανάμεσα στον κόσμο, άν έζησα ποτέ. Κάνουμε βόλτες και να εδώ πόνεσα, εδώ είδα έναν ποντικό, εδώ έφτυσα ένα κουκούτσι κι εδώ κατάπια ένα άλλο που δεν πρόλαβα να το φτύσω. Βάζω και βγάζω μαλλιά κι υποσχέσου μου πως δεν θα σου αρέσει ποτέ η λέξη</span> <span style="color:#996633;">"αυτονόητο". Είναι η πιο αυτοΑνόητη λέξη που ξέρω. Θέλω να σου ξεβιδώσω τον δεξιό ώμο να σου βιδώσω καινούργιο χωρίς μάρκα παπουτσιών επάνω. Ύστερα τον φιλάω και αρχίζει να μου μοιάζει και δε θα γινόταν αλλιώς και καλά που έχω μικρά πόδια και χωράνε μαζί με τα δικά σου στην κίτρινη λεκάνη. Η ύπαρξή σου μου</span> <span style="color:#336666;">αφαιρέι τη σκοτεινιά μου όπως η χλωρίνη τους λεκέδες στους τοίχους. Εξαφανίζονται αλλά αύτός που έζησε για χρόνια δίπλα στον τοίχο ξέρει πως ήταν εκεί κι ακόμη κι όταν δεν υπάρχει εξακολουθεί να τον βλέπει. Έτσι κι εγώ ξέρω τον φόβο, έχει ποτίσει μέσα μου. Πίνω τον καφέ που μου έφτιαξες πριν τέσσερις ώρες. Σκέφτομαι αστείες λέξεις αλλά δεν θα τις θυμάμαι όταν ξυπνήσεις. Μου 'ρθε τώρα να πω τί κρίμα μα δεν το λέω. Κοιτάζω τις παλιές σου φωτογραφίες και ναι είμαι σίγουρη είχες άλλα χέρια, ε πες μου για μένα άλλαξες; Πήρες καινούργια; Απο πού; Έχει και</span> <span style="color:#996633;">πόδια; Θέλεις να πάμε να πάρουμε για μένα; Και κείνο το βογγητό την πρώτη στιγμή που μου τον χώνεις πώς το κάνεις πάντα ίδιο και πάντα είναι διαφορετικό από τα επόμενα; Πρέπει να φύγω να τρέξω λίγο τις ώρες που θα αποχωριστούμε. Να φέρω τη νύχτα με το ζόρι να κάτσουμε σε ορθή γωνία να σκεφτούμε τί δεν έχουμε μάθει ακόμα να κάνουμε μαζί. Ευτυχώς που δε σου μοιάζω στο περπάτημα</span><span style="color:#336666;">. Θα πήγαινα όπου πας...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-3049546051749867085?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-17433772405254871342009-06-25T01:03:00.004+12:002009-06-25T01:29:15.234+12:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SkIkUPMq-XI/AAAAAAAABMA/WWridvo8CUo/s1600-h/7377979-md.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350879237365234034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SkIkUPMq-XI/AAAAAAAABMA/WWridvo8CUo/s400/7377979-md.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"> <span style="color:#663300;"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong>Τ</strong></span>ο μόνο ψέμα που μπορώ να σου πω είναι πως δεν έβαλα κολοκύθι στα μπιφτέκια ενώ έβαλα για να μη μου μυρίζει το κρέας. Έχω δικαίωμα να νιώσω μόνη όταν είμαι μαζί σου; Μη θυμώνεις, δεν έχω συνηθίσει να μη νιώθω έτσι. Σιγά-σιγά ναι; Σκέφτομαι εκείνον τον πρώτο άνθρωπο που ένιωσε έρωτα</span><span style="color:#cc6600;"><span style="color:#ff6600;">. Πώς ήταν; Είχε να το μοιραστεί με κάποιον; Ήξερε πώς να το ονομάσει; Σίγουρα όχι. Η λέξη είμαι σίγουρη θα ανακαλύφθηκε πολύ μετά το συναίσθημα. Πώς το έλεγαν μέχρι τότε; Θέλω να μάθω εκείνη τη λέξη. Μήπως δεν το ονόμαζαν καθόλου; Μήπως ήταν μια κίνηση του χεριού; Του ματιού; Των χειλιών; Πες μου σε παρακαλώ. Πες μου έχεις ξαναγράψει ερωτικά λόγια σαν αυτά που μου γράφεις; Ξαναυπήρξες τόσο ποιητής; Έχεις</span></span><span style="color:#993300;"> χαρίσει ποτέ ξανά ροκανίδια; Σου'χουν πει ψέματα πως τα μπιφτέκια έχουν σκέτο κρέας; Ξέρεις οτι σε διακόσιακάτιλεπτά θα ταξιδευόυμε μαζί για κει που θα με μάθεις; Θα με δεις για πρώτη φορά στον φυσικό μου χώρο, δίπλα σε ό,τι αγάπησα πιο πολύ; Έλα ας μιλήσουμε για κείνον που πρωτοερωτεύτηκε, που έγραψε λόγια αγάπης. Και το συναίσθημα; Ο έρωτας πώς ένιωσε που κάποιος τον ανακάλυψε; Γιατί ο έρωτας είναι γένους αρσενικού και η αγάπη γένους θηλυκού; Όλα τα </span><span style="color:#663300;">ρήματα που δηλώνουν λαχτάρα θα 'πρεπε να είναι παθητικά, γιατί δεν είναι; Πόσο λάθος μπορεί να είναι η γραμματική; Το γαμήσι γιατί είναι ουδέτερο και το χύνω γιατί είναι ενεργητικό; Έλα ας κάνουμε πως είσαι εσύ εκείνος που για πρώτη φορά ένιωσε έρωτα χωρίς να ξέρει πως λέγεται έτσι; Τί θα κανες; Θα κλεινόσουν όλη μέρα στο σπίτι και θα έψαχνες όνομα; Πώς θα το ονόμαζες; Μήπως θα'βγαινες στους δρόμους να </span><span style="color:#ff6600;">βρεις κάτι που ταιριάζει στο πώς ανατριχιάζεις; Όταν σου είπα το όνομά μου γιατί δεν έκλαψες; Όταν με φίλησες γιατί δεν ανατιναχτήκαμε; Όταν με γαμάς γιατί δεν σβήνει ο ήλιος; Γιατί δεν καταστρέφεται</span> <span style="color:#993300;">ο πλανήτης; Μεγάλωσα και ξέρω πιό καλά από ποτέ πως το γήινο είναι το πιο μεταφυσικό και μαγικό απ'ολα τα παραμύθια. Γάμησε όλες τις ερωτήσεις. Απάντησε μόνο σε μια ερώτηση. Γιατί δεν είσαι εδώ τώρα;;;</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1743377240525487134?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-11218871408069483702009-06-25T00:54:00.002+12:002009-06-25T01:03:30.008+12:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SkIil1hXxKI/AAAAAAAABL4/EIy9vI1OThw/s1600-h/3624940-lg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350877340687123618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 181px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SkIil1hXxKI/AAAAAAAABL4/EIy9vI1OThw/s400/3624940-lg.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong> <span style="color:#666600;">Διορθώνεται</span><span style="color:#cc9933;">;Μπαλώνεται</span><span style="color:#663300;">;ΜεΣυγχωρείς</span><span style="color:#990000;">;Σεσ</span><span style="color:#99ff99;">υγχωρώ;</span></strong></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1121887140806948370?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-19107133291438802542009-06-22T23:32:00.005+12:002009-06-23T01:22:19.271+12:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sj9sEiXC4aI/AAAAAAAABLw/YpnCJk9GxtI/s1600-h/7723921-md.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350113707538178466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 365px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sj9sEiXC4aI/AAAAAAAABLw/YpnCJk9GxtI/s400/7723921-md.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:180%;"> <span style="font-family:arial;color:#993300;"><strong>Κ</strong></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color:#666666;">οιτάζω έναν καθρέφτη και με βλέπω σε κομμάτια. Αντί για μύτη βλέπω ένα κομμάτι από το ασπρόμαυρο φουστάνι κι αντί για στόμα το άδειο κουτί με τα depon κι αντί για φρύδια ένα χάρτη, και παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα κολλημένα χαρτάκια κι αντικείμενα είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ και είχες δίκιο με το καινούργιο φάρμακο</span><span style="color:#996633;"> </span><span style="color:#993300;">ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Οι πόνοι εναλλάσσονται, νεφρό, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, κεφάλι, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν προχτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- νεφρό και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να τους δώσω σημασία. Η Ζαΐρα τρέμει στα πόδια μου κάθε που αστράφτει λες και ξέρει τί θα επακολουθήσει. Γαβγίζει απ' τη χαρά της όταν έρχεσαι και ζηλεύω που δεν ξέρω με ποιό τρόπο να δείξω κι</span> <span style="color:#666666;">εγώ τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην κορομηλιά θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα όλα μεταξύ τους θα καταλάβαινες καλύτερα; Σε θέλω τόσο πολύ που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω</span><span style="color:#993300;">. Όπως όταν πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται που στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δικιά σου που θα μπορούσα</span> <span style="color:#666666;">να πληρώσω το πιο ακριβό εισητήριο να σε δω να στρίβεις τσιγάρο. Σου'χω πει είναι η αγαπημένη μου παράσταση. Σε πενηντατρία λεπτά θα γυρνάς το κλειδί κι εγώ φοβάμαι μη δεν προλάβω να κρεμάσω το σπίτι, μη δεν προλάβω να συμμαζέψω τη λαχτάρα μου να σε δω και ξεχειλίσει και φρακάρει η πόρτα και δεν μπορείς να μπεις. Σκέφτομαι όλους εκείνους που σε αγάπησαν πριν από μένα. Δεν μπορώ να καταλήξω αν τους αγαπώ ή αν τους μισώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που τυχαία</span><span style="color:#993300;"> σε αγγίζουν στο δρόμο και τους μισώ. Σκέφτομαι εκείνους που αγαπάς και τους αγαπώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που αγαπώ και θέλω ν'αγαπήσεις κι εσύ. Λατρέυω την εκ των προτέρων αγάπη. Αγαπώ κάποιον γιατί τον αγαπάς. Σ'αγαπάει κάποιος που αγαπάω γιατί σ'αγαπάω. Εκείνους που σε πλήγωσαν τους ευχαριστώ που σε προετοίμασαν για μένα. Μας χωρίζουν εννέα μήνες. Με κυοφόρησες χωρίς να το ξέρεις. Ποτέ δεν είχα ζήσει σε τόσο φως αλήθειας. Δεν τα 'χα καταφέρει πριν απο σένα. Κι όταν σε χύνω κι επανέρχομαι στην πραγματικότητα είναι σα να'χω πέσει από τον ανεμιστήρα και σπάω το κεφάλι μου να κα</span><span style="color:#666666;">ταλάβει. Μα είμαι σίγουρη πως πάνω στον ανεμιστήρα με γάμησες. Κι ο αφυγραντήρας γεμίζει κάθε μέρα πιό πολύ νερό κι είναι σα να γεμίζει απο την υγρασία μας. Το σπίτι έχει υγρασία απο μας. Όσο μονωτικό και να βάλουμε η ζημιά γίνεται απο μέσα. Η μαμά βγάζει κάτι φωτογραφίες της κακιάς ώρας. Από τη βιασύνη της κόβει</span><span style="color:#993300;"> κεφάλια, χέρια. Κάνει τέχνη καμιά φορά χωρίς να το ξέρει. Άλλες φορές κάνει εκτρώματα αλλά έτσι πρέπει να'ναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες. Του ύψους και του βάθους. Ή μόνο του βάθους. Το σίγουρο είναι πως δεν είναι μόνο του ύψους. Για τη μαμά αγάπη είναι σου σιδερώνω τα ρούχα, η μάμά ποτέ δεν εκφράζει την αγάπη με λόγια. Δεν ξέρει και δεν τη νοιάζει κι όσοι αγαπάνε μάλλον δεν ξέρουν να συλλαβίζουν αγάπες. Θα 'θελα να σβήσω ο,τι δε μ'αρέσει με μια γόμα κι ύστερα να φυσήξω τ'απομεινάρια και να τινάξω το χαρτί όπως έκανα παλιά όταν έκανα ορθογραφικό λάθος. Την ένταση και την κούραση της μαμάς,</span><span style="color:#666666;"> τους πόνους και την κατάθλιψη του μπαμπά. Κι ύστερα ένα φουυυυυυυ και τέλος. Ύστερα μόνο να τους βλέπω να πετάνε. Να σηκώνονται με το ελικοφόρο απο το διάδρομο κι απλά να ξέρω πως είναι εκεί μέσα και πάνε στο ωραία και στο ήσυχα και στο περνάμε καλά. Σε τριανταπέντε λεπτά θα μου λείπες λιγότερο. Είμαι χαρούμεν</span><span style="color:#993300;">η και μόνο που ξέρω πως το βράδυ θα'ναι πάλι δικό μας και θα σου λέω ιστορίες για τον αδερφό μου τον πιλότο, θα σου κάνω πώς μιλάει η αδερφή μου όταν είναι άρρωστη, θα κάνουμε τις γνωστές διαδρομές στο σπίτι σα να γυρίζουμε τον κόσμο. Και να σου πω..Το πρωί πώς έφυγες χωρίς να σου φτιάξω τα μαλλιά; Πόσο όμορφος θα γυρίσεις; Τρίβω όλη μέρα την κοιλιά μου να μοιάζει πιο αναγεννησιακή όταν έρθεις. Την κοκκίνησα έλα να δεις. Ωχ μείνανε εικοσιεννιά λεπτά. Πάω να μεταμορφωθώ σε "τικαλαπουπερασεγρηγοραηωρακαιηρθεςκαιθασεφιλησωεπιτελους" και να βγάλω το κλειδί από μέσα. Σήμερα θά κάνω πως δεν κοιμάμαι...</span></span></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993300;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993300;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#666666;">Ωχ ψέμματα, μόλις βρήκα μια κατσαρίδα...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1910713329143880254?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-34443403074093949522009-05-04T12:38:00.003+12:002009-05-05T10:59:59.110+12:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sf45byAEMdI/AAAAAAAABLg/VbqnG5-r9wY/s1600-h/AsG3KEkdB2j88t9ph0nGim40_400.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 381px; height: 341px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sf45byAEMdI/AAAAAAAABLg/VbqnG5-r9wY/s400/AsG3KEkdB2j88t9ph0nGim40_400.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331762158294544850" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);"> </span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;font-family:arial;" >Μ</span></span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">' αρέσουν τα τσιγάρα που το φίλτρο είναι άσπρο κι όχι καφέ. Μ'αρέσει που ο έρωτας είναι τόσο καθαρός που θολώνει όλα τα γύρω-γύρω. </span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);">Μ' αρέσει η λέξη συγυρίζω και απο σήμερα θα τη χρησιμοποιώ πιο πολύ. Εκείνη αγαπούσε και μισούσε τις λέξεις και δεν ήξερε που ακριβώς ταιριάζει η καθεμία. Εκείνος ποιητής ολικής αλέσεως. Είναι ερωτευ</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">μένοι κι εκείνη ανακατεύει μουστάρδα και κέτσαπ με τα χέρια. Κατουράει πίσω από την πλάτη του πάνω από μια θάλασσα κι ακούγεται σσσσσσσσσσ κι εκείνος κατουράει λίγο μετά πάνω στα χόρτα αθόρυβα όπως αθόρυβα την αγαπάει κι εκείνη δε θέλει φασαρίες και λόγια και ποιός τα γαμάει τα λόγια αφού τα λόγια είναι για κείνους που δεν αντέχουν να νιώσουν. Κάνουν βραδυνές βόλτες και σβήνουν τα φώτα με χαρτόνια</span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">. Χωράνε σε μια άβολη καρέκλα για ώρες και θέλουν να γαμηθούν εκεί πάνω αλλα ποτέ δεν το κάνουν, τα κρεβάτια κερδίζουν. Της κολλάει αυτοκόλλητα αγάπης πάνω στο πορτατίφ ( καλή λέξη κι αυτή θα τη λέω που και που). Κι εγώ; Εγώ είχα πάντα πόρτες ανοιχτές για ανθρώπους που δε φοβούνται. Υπομονή δεν έχω όμως και η ζωή μου είναι πολύ πιο φαντασία απο των παραμυθιών. Θυμάμαι ένα σάββατο απόγευμα να έχω του</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ς δυο πιο αγαπημένους μου ανθρώπους σε εναν καναπέ. Να θέλω να τους πιάσω και να τους φιλήσω. Τους ρώτησα αν με αγαπάνε και με κοροϊδεύανε. Η μαμά ήρθε να φτιάξουμε τις ντουλάπες και τα συρτάρια. Με αγαπάει όταν πετάω και συγυρίζω ( ααα την χρησιμοποίησα τη λέξη). Μαμά, μαμάκα μου είσαι χαρούμενη που πετάξαμε μια τεράστια σακούλα; Αγαπάω εναν άνθρωπο σημαίνει οτι βγάζω ένα σπυρί εκεί που έχει κι αυτός; Εκείνη αγοραζει κόκκινα τσιγάρα κι εκείνος άσπρα. Τα καπνίζουν και τα δύο και σε μερικές μέρες εκείνος θα τροχίσει το κλειδί του πάνω στην πόρτα της. Φοράει μια μπλε πυτζάμα μέσα στο σπίτι κι εκείνη μια μαύρη τουαλέτα. Πίνουν δυο κουβαδάκια καφέ την ημέρα και τρώνε μαρμελάδα βατόμουρο. Φτιάχνουν χρώματα Νο15 και μετα 20 και μετα 21. Το βράδυ όταν επιστρέφουν προσέχουν μη πατήσουν τους γυμνοσάλιαγκες της αυλης. Του υπόσχεται πως για κείνον και μόνο θα φοράει τη μάλλινη ζακέτα όλο τον Αύγουστο κι εκείνος πως δεν θα κουρέψει τα μαλλιά του. Το βράδυ του ξεβιδώνει προσεκτικά το μπροστινό του δόντι αυτό που της κόβει τα χείλια κι εκείνος στέλνει σπόρους στις ρίζες των μαλλιών της με το ροχαλητό του. Της λέει πως ζηλεύει τον Σπύρο και κείνη ζηλέυει τη Ματίνα, τη Γιάννα και την αδερφή του </span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">Πίνη. Όταν τους τελειώνουν τα κεριά ανάβουν τα μήλα και τις μπανάνες. Ααα μια φορά άναψαν ένα μικρό ξινόμηλο. Τον στέλνει στην αποθήκη να της φέρει κρεμμύδια να μαγειρέψει κορν-φλέικς. Σχεδιάζουν καλοκαιρινά ταξίδια που θα πραγματοποιήσουν το χειμώνα. Γράφουν σ' αγαπάω με το αριστερό χέρι κι αγοράζουν λαχεία του '62. Αν κερδίσουν θα αγοράσουν πεντεχιλιαδεςδυοδισσεκατομμύριατριακόσσι</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ασαρανταεξιχίλια ζευγαρια κάλτσες που κάνουν 14 ευρώ το ένα. Αν δεν κερδίσουν θα έχουν ήδη κερδίσει βόλτες ξυπόλητοι με έκζεμα (βλακεία λέξη) στις πατούσες. Αν υποψιαστώ πως η ζωή που περιγράφω είναι δική μου, τότε πάω να φέρω ένα καλαμάκι γιατί δίψασα. Σήμερα λέω να πιω όλους τους ωκεανούς. Αν ξυπνήσω και σιγουρευτώ μετά θ'αρχίσω να τρώω ηφαίστεια.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-3444340307409394952?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-89703085401287656002009-04-29T00:56:00.002+12:002009-05-01T00:29:43.987+12:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SfcAZGFkAcI/AAAAAAAABLY/iOI6wJ8X5jU/s1600-h/3487498-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 356px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SfcAZGFkAcI/AAAAAAAABLY/iOI6wJ8X5jU/s400/3487498-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329729115146944962" border="0" /></a><span style="font-family: courier new;"><span style="font-family: arial; color: rgb(204, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Φ</span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">οβάμαι μην έρθει μια τεράστια κουβέρτα και με σκεπάσει και δεν καταλάβω οτι πέρασε το καλοκαίρι χωρίς να ζεσταθώ. Φοβαμαι μην λιώσουν τα χιόνια εκεί που κατούρησες και φυτρώσει δέντρο. Φοβάμαι μήπως τις Παρασκευές 12 και 12.05 πάψουν οι δυο πτήσεις που μας φέρνουν πιο κοντά. Φοβάμαι μήπως τώρα που άλλαξα το λάμδα αλλάξω κι εγώ. Φοβάμαι</span><span style="color: rgb(204, 255, 255);"> μην αρχίσω να αφήνω τα μαλλιά μου κάτω. Φοβάμαι μην αρχίσω να χορεύω και σου μάθω και σένα. Φοβάμαι μην ο ποιητής κουραστεί να βγάζει χαρτάκια μέσα από το μυαλό του που μοιάζει με καπέλο. Φοβάμαι μήπως οι άνθρωποι αντίγραφα μας κατασπαράξουν. Φοβάμαι όλους εκείνους που δεν έγιναν ποτέ μια γλώσσα να γλείψουν μέχρι να καούν. Φοβάμαι μην ο Χοσέ σταματήσει να μου κάνει μασαζ με το φυσικό λιπαντικό που εκκρίνει το σώμα μου. Φοβάμαι μην η πεταλούδα αλλάξει γνώμ</span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">η για το γάμο και δε μας καλέσει. Φοβάμαι μη δε βρούμε τα ίδια παπούτσια με δέκα νούμερα διαφορά. Φοβάμαι μην η μαμά σταματήσει να σκέφτεται να αγοράσει σοκολατάκια με καρύδα, φοβάμαι μη δε μου πετύχει ο πρωινός καφές. Φοβάμαι μη σταματήσουν να σ' αρέσουν οι τουαλέτες μου. Φοβάμαι μη σταματήσω να φοβάμαι οταν το πρωί πλησιάζεις κοντά στο κ</span><span style="color: rgb(204, 255, 255);">εφάλι μου. Φοβάμαι μην αρχίσω να χύνω αθόρυβα ,με τσιγγουνιά. Φοβάμαι μην τελειώσουν οι γκρι κάρτες του μπαμπά μου, και μην ξεφουσκώσει η κοιλιά σου. Φοβάμαι μη σταματήσω να φοβάμαι και πιο πολύ φοβάμαι μη φερθώ ποτέ σα φοβισμένη.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8970308540128765600?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-90659015397625902162009-04-09T11:50:00.003+12:002009-04-09T11:52:15.804+12:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sd04YfxMF9I/AAAAAAAABLM/2ollnywc7Ls/s1600-h/5873577-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 294px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sd04YfxMF9I/AAAAAAAABLM/2ollnywc7Ls/s400/5873577-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322472328117622738" border="0" /></a><span style="font-family: courier new;"><span style="font-family: arial; color: rgb(51, 102, 102);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Π</span></span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">ιοΠολύΦοβάμαιΜηΣταματήσει</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">ςΝαΚάνειςορθογραφικάΛάθη.</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-9065901539762590216?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-74980936649121401742009-04-09T11:23:00.003+12:002009-04-09T11:28:36.604+12:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sd0ySEVGuRI/AAAAAAAABLE/RafS8Ds6AVU/s1600-h/7647352-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sd0ySEVGuRI/AAAAAAAABLE/RafS8Ds6AVU/s400/7647352-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322465620603091218" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-family: arial; font-weight: bold;">Ν</span></span>αΣουΠωΕγώΤίΦοβάμαι;ΟτιΜιαΝύχτα ΘαΜπορείςΝαΚοιμηθείςΧωρίςΝαΑκούσειςΤηΦωνήΜου.</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(255, 255, 255);">ΈκλεψαΕνανΜωβΑναπτήραΝαΤονΈχουμεΤηνΠαρασκευή.</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(255, 255, 255);">ΦοβάμαιΜηνΠονέσουνΤαΔάχτυλαΤουSatie</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(255, 255, 255);">ΚαιΔενΜπορείΝαΠαίζειΕνώΚοιμόμαστε.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ΦοβάμαιΜηνΗΠεταλούδαΔενΒρειΝυφικόΝαΠαντρευτεί</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(255, 255, 255);">ΦοβάμαιΜηνΚανέναΣάββατοΑπόγευμαΔεΝυστάζω...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7498093664912140174?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-20029120003758695122009-04-07T07:08:00.005+12:002010-02-26T09:56:58.321+13:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SdpTM8zpMfI/AAAAAAAABK8/30wc7K_iXeY/s1600-h/55cd4ec2ff5a6e53.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321657391637934578" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SdpTM8zpMfI/AAAAAAAABK8/30wc7K_iXeY/s400/55cd4ec2ff5a6e53.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 263px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><span style="font-family: courier new;"><span style="color: #999900; font-size: 180%;"><span style="font-family: arial; font-weight: bold;">Τ</span></span><span style="color: #999900;">ην Παρασκευή βγήκε να πάρει ψωμί και γάλα. Τελικά πήρε και μια μερέντα γιατί η παλιά τελείωνε. Κάθε φορά που φεύγει οι τοίχοι γεμίζουν μικρά χαρτάκια. Δεν είναι άνθρωπος. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Ξεφύτρωσε από ένα παραμύθι με μαγικά πλάσματα. Δεν ξέρει να χαϊδεύει. Όταν μ'ακουμπάει μου αλλάζει το δέρμα. Δεν ξέρει να φιλάει. Αποκλείεται να είναι φιλί αυτό<span style="color: #cc6600;"> </span></span><span style="color: #cc6600;">που κάνουμε. Δεν έχει μάτια. Έχει δυο φωλιές που με χωράνε. Δεν έχει κοιλιά. Έχει μια υφήλιο από μαργαρίτες. Δεν έχει δέρμα. Έχει λιβάδια από χρωματιστές παπαρούνες. Φοράει το χέρι μου στο δάχτυλό του και το λαιμό μου στο χέρι του και όλο μου το σώμα στο λαιμό του. Υπάρχει στο σπίτι μου όπως το αλάτι στη θάλασσα. Ζούμε μαζί με χίλια άλλα μικροσκοπικά πλάσματα τεραστίων διαστάσεων. Στριφογυρίζει το κρασί <span style="color: #999900;">πά</span></span><span style="color: #999900;">νω στο χέρι του και πετάει το νερό στον ουρανό. Ύστερα το αφήνει να σκάσει στο έδαφος. Τρώει παγωτό την ώρα που βάζει το χέρι του μέσα στο παντελόνι μου. Χύνει πλανήτες στην κοιλιά μου και γαλαξίες στο πρόσωπό μου. Χύνω λάβα και μαγικό ζωμό μέσα του κι αμέσως τον βλέπω να φωσφορίζει. Κάθε Σάββατο μεσημέρι μεταφερόμαστε σε άλλο γαλ</span><span style="color: #cc6600;">αξία και κόβουμε φαγητά που φυτρώνουν εκεί. Γυρίζουμε στο σπίτι και τα μαγειρεύουμε. Εκείνος βάζει το λάδι, εγώ τον δένω σε μια καρέκλα που δεν μεταφέρεται. Είναι βιδωμένη στο πάτωμα. Αγαπάμε και μισούμε ένα στρογγυλό ασημένιο πλανήτη που μας έλκει και μας απωθεί. Νικήσαμε όλες τις μέρες της βδομάδας αλλά ξεχωριστά. Τώρα θα τις νικήσουμε όλες μαζί με τη σειρά. ΔευτέραΤρίτηΤετάρτηΠέμπτηΠα</span><span style="color: #999900;">ρασκαυήΣάββατοΚυριακήΔευτέραΤρίτη. Φιλάει ανάποδα κι εγώ το καταλαβαίνω. Πηγαίνουμε μαζί στο νηπιαγωγείο. Κάνουμε τις πρώτες ζωγραφιές μας. Ξηλώνουμε τις λέξεις από τα νοήματά τους και τις ράβουμε στα δικά μας. Γαμιόμαστε 4G και αγκαλιαζόμαστε USB. Γεννήθηκε την ώρα που η μαμά μου είχε οργασμό. Ο αγκώνας του φυτρώνει κάθε </span><span style="color: #cc6600;">διακόσσιαχιλιάδεςτρισσεκατομμύριασαραντατέσσεραχίλια χρόνια στο πιό σπάνιο μέρος που μάλλον δεν υπάρχει. Η φωνή του είναι αφροδισιακή κι ο τρόπος που καπνίζει σκοτώνει όλους τους καρκίνους. Είναι ημικύκλιος και τον ζηλεύει η ανατολή. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Εϊναι δικός μου. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Είμαι δική του. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Είμαστε πλανήτης. <span style="color: #999900;">Ό</span></span><span style="color: #999900;">ποιος δε με πιστεύει με κάνει χαρούμενη. Δεν έχω αλλα λόγ.......</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2002912000375869512?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-41057635478419648492009-04-01T00:34:00.003+13:002009-04-01T07:48:51.526+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SdIABbN-sHI/AAAAAAAABK0/2GVdBOHWwRk/s1600-h/4774282-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 298px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SdIABbN-sHI/AAAAAAAABK0/2GVdBOHWwRk/s400/4774282-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319314134364237938" border="0" /></a> <span style="font-family: courier new;"><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 204, 204);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> Κ</span></span><span style="color: rgb(0, 204, 204);">αμιά φορά σε σκέφτομαι τόσο πολύ που πονάει το κεφάλι μου και μετά είμαι εξαντλημένη αλλά δε με παίρνει ο ύπνος. Δεν καλοκαιμάμαι, δεν τρώω, δεν είμαι, δεν εγώ. Ξέρεις το σπίτι μου; ξέρεις που βάζω τις χαρτοπετσέτες; τα καλαμάκια; το σουρωτήρι για το χαμομήλι; Εκείνοι <span style="color: rgb(153, 102, 51);">π</span></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">ου έχουν στα κρεβάτια τους δυο μαξιλάρια είτε είναι πολύ μονοι, είτε πολύ ευτυχισμένοι, είτε πολύ συνειδητοποιημένοι. Έχω ένα καημό σου 'χω πει. Μια σοφίτα θέλω, μια τρίγωνη οροφή, να θυμίζει απ'ολα μα όχι ταβάνι. Ήθελα να σου αγοράσω κάτι μα δεν το βρήκα. Τσακώθηκα, φώναξα, έκανα τα πάντα μα δε μου το δίνουν. Και σιγά μωρέ, μια</span><span style="color: rgb(0, 204, 204);"> σαχάρα ήταν. Μια κακομοιριασμένη ιδιοκτήτρια με κοιτούσε καλά καλά. Αυτό δεσποινίς είναι μέρος της βιτρίνας, δεν μπορούμε να σας το πουλήσουμε, Μα καλά κυριούλα μου θα σου δώσω τα διπλά. Είμαι ερωτευμένη μαζί του όσο χίλιες σαχάρες και δεν μπορείς να μου πουλήσεις μία; Τελοσπάντων παλιοτσούλα, τιποτένια, κουκίδα, φεύγω τώρα</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> αλλά εσύ θα το μετανιώσεις, εγώ έτσι κι αλλιώς έχω και σπίτι μου μια σαχάρα. Κοιμάται κάτω από μια καμήλα που δεν καμπουριάζει και γεννάει μυστικά χαρτάκια με ερωτόλογα όταν εκείνος φεύγει. Το όνομά του αρχίζει απο όλη την αλφαβήτα. Το όνομά του είναι όλη η αλφαβήτα και η σαχ</span><span style="color: rgb(0, 204, 204);">άρα είναι ένα μικρό μέρος από το δέρμα του, κι ο ατλαντικός ένα μέρος από το σάλιο του, κι οι σεισμοί η στιγμή που ξεκινάει να με φιλήσει και η λάβα η στιγμή που χώνει το χέρι του μέσα στα πόδια μου και οι καταιγίδες η στιγμή που χύνω και χύνομαι και λιώνω και λιώνομαι και μεμαςτονεμεναμεμουσεμενα με χύνει και φωνάζει και με καίει μέσα έξω μαζί του με κάνει εγώ κι αυτός... Τόσο τεράστιος είναι. Και τόσο ξεφτιλισ</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">μένες οι προσωπικές αντωνυμίες. Κι απόσταση και τα χιλιόμετρα το εδώ το εκεί φουυυυυυ μια στιγμή όλα. Ξεφτιλισμένα και τα τοπικά επιρρήματα. Ξουτ και τα χρονικά. Τώρα, πριν, μετά. Του κάνω μαγικά με τις πιπεριές και τα κρεμμύδια. Τα κόβω αργά και μετά δε λέω άλλο</span><span style="color: rgb(0, 204, 204);">. Τις νύχτες μου δείχνει πώς κάνουν τα τρένα όταν δεν κοιμούνται, αφύλαχτη διάβαση ο ύπνος μου μαζί του. Το πρωί κόβει μικροσκοπικά ψωμιά που μοιάζουν με εφτά φέτες και στην πόρτα του κοιμάται ο κύριος Πίκος. Ο καρπός του τώρα που μεγάλωσε είναι δικός του αλλά όταν γεννήθηκε είναι δικός μου. Τις νύχτες που είναι μακρυά μου, ξηλώνω το λαιμό μου, και πλέκω τις φωνητικές μου χορδές αστροβελονιά. Το πρωί<span style="color: rgb(153, 102, 51);"> έχ</span></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">ω δυο καινούργιες φωνές για ν'ακούσει. Προσπαθώ να τον μπερδέψω μα ξέρει όλες τις φωνές μου και βρίσκει τις καινούργιες με την πρώτη! Του λέω λέξεις με -κ και -ρ και -θ και το -ρ μου δεν είναι γράμμα. Είναι μια νότα πάνω σ'ένα πεντάγραμμο κι εκείνος κάνει ορθογραφικά και νομίζει πως είναι λάθη μα δεν είναι του λέω, φταίει που ότα</span><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ν γράφεις λέξεις είναι μουσική αγάπη μου. Λέξεις μαζί με νότες είναι, καινούργια σύμβολα. Έχω κι άλλα κι άλλα κι άλλα μανταμ ιδιοκτήτρια να σου πω. Μήπως τώρα με όλα αυτά συγκινήθηκες και θα μου πουλήσεις τη σαχάρα της βιτρίνας; Όχι ε; Στ' αρχίδια μου.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4105763547841964849?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-537873003008224872009-03-20T23:57:00.004+13:002009-03-21T00:21:25.993+13:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/ScN28Kt4S2I/AAAAAAAABKs/-G2TfGsdhFQ/s1600-h/1234.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 395px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/ScN28Kt4S2I/AAAAAAAABKs/-G2TfGsdhFQ/s400/1234.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315222761268333410" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;font-family:arial;" >Ρ</span></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >εΦατεΤαΣκατάΜουΛογιστέςΤηςΖωήςΛογαριάστεΛογαριάστε</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΚλέψτεΖωέςΆλλωνΖήστεΜέσαΤουςΚλέψτεΤηΣΚέψηΤους</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΤηΓραφήΤουςΤουςΠόνουςΤουςΝα'χετεΚαιΣειςΝαΠονατε</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΚλέψτεΑισθητικήΜιμηθείτεΜιμηθέιτεΠολύΜεΤρόπο</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΚιΎστεραΔικαιολογηθείτεΚάντεΤοΈντεχναΝαΜηΣαςΚαταλάβουν</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΖήστεΤρώγονταςΣκουλήκιαΠιείτεΖεστόΤσάιΚαιΜιαΚουβέρτα.</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΟληΗΖωήΣαςΑυτά.ΓέροιΤηςΆνοιξης.ΕίστεΛογιστές.ΣαςΣιχαίνομαι<br />ΜεΕξοργίζετε</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΘυμώνομαιΔεκαπεντεδισσεκατομμυριαχιλιατριαιμαλάιαΝεύρα.</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΕίστεΕναΣκατόΠουΔενΘαΤοΠατήσειΠοτέΚανείςΖήστεΓιαΝαΣαςΒλέπουν</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΓαμηθείτεΓιαΝαΧετεΝαΤοΛέτεΣτουςΧειροτέρουςΣαςΦάτεΠλαστικά</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΚαιΠιείτεΚοκακόλεςΑντίΓιαΝερόΛυπηθείτεΤουςΑρρώστουςΤουςΆσχημους</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΤουςΑνάπηρουςΚαιΤουςΧοντρούς</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΛυπηθείτεΌσουςΕίναιΤόσοΌμορφοιΑπόΜέσαΔεΣαςΠαίζωΔεΣαςΠαίζω</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΕίστεΚουκίδεςΛογιστέςΑγαπώΤουςΦλογιστέςΘαΤουςΜαζέψωΌλους</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΣεΈναΒουνόΘαΧύσουμεΜιαΟμορφιάΣπέρμαΚαιΥγρήΖωήΚαιΘαΣαςΠνίξει.</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΚουράδεςΜέσαΣεΣπέρμαΕίστεΕίμαιΤόσοΕυτυχισμένηΤόσοΤόσο...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-53787300300822487?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-86676838306105031752009-03-13T02:09:00.005+13:002009-03-19T01:35:12.139+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SbkXUcrUnlI/AAAAAAAABKk/c-zsTwTp4oo/s1600-h/snip.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 374px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SbkXUcrUnlI/AAAAAAAABKk/c-zsTwTp4oo/s400/snip.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312302875522932306" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:courier new;" ><span style=";font-family:arial;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Ε</span></span>ίναι μεσημέρι και κάνω ακροβατικά μέσα στο σπίτι. Έχω κλειστεί μέσα σ' ένα κύβο που μοιάζει ασπρόμαυρος μα είναι χρωματιστός. Τα βράδυα ξυπνάει η κοιλιά μου και μου θυμίζει πως δεν είμαι αθάνατη. Μα δε θέλω να είμαι αθάνατη παλιοκοιλιά κι αν θέλεις να με φοβίσεις εγώ δεν το παίζω αυτό το παιχνίδι. Προτιμώ το αλλο με τα σοκολατάκια που μιλάνε και μετά πάνε για κατούρημα και μετά μπαίνουν στο κεφάλι του ποιητή μου και μετά κρεμιούνται στον τοίχο με τα σκουλαρίκια μου και μετά χώνονται κατω από τις πέτρες και μετά πίσω από το λεξικό και σε περίμενα να έρθεις. Σε περίμενα και το στομάχι μου έκανε καλλιτεχνικό πατινάζ και πάλι σε περιμένω και αυτή τη φορά θα κάνει και άλμα επί κοντώ. Ξύπνησα με μια μεγάλη πληγή από μαχαίρι στην παλάμη μου και δε θυμάμαι πού και πώς την έκανα. Το ραντεβού μας την επόμενη φορά θα είναι στον καναπέ μου ναι; Θα φοράω μια κουβέρτα που είναι μόνο για τους γάμους και τις δεξιώσεις και θα σου αλλάζω τις λέξεις για να με δαγκώνεις. Θα αλλάζω όσες απέμειναν γιατί μου τις έχεις απαγάγει όλες και δεν έχω άλλες να σου πω όλα αυτά που θέλω. Με φτώχεψες. Θα'ρθεις και θα λιώνομαι, θα χύνεις εκατόν εβδομήντα τέσσερα εκατομμύρια χιλιάδες διακόσσια ιμαλάια ποτάμια και μετά θα μένουμε να σπαρταράμε χωρίς ρυθμό, άχαρα σαν πλάσματα που ζουν μέσα στη φωτιά και ξαφνικά τα βάζουν με το ζόρι στο ψυγείο. Θα σκηνοθετήσω μια υπερπαραγωγή για σένα. Θα ανεβαίνω και θα κάνω ακροβατικά πάνω σε ένα ξύλινο λάμδα που έχει διάφανη πεταλούδα στον ώμο του. Και μετά και μετά την ώρα που θα περνάει εκείνο το αεροπλάνο από πάνω μας θα πηδήξω ψηλά και θα ακουμπήσω με τα δάχτυλά μου τη σκονισμένη κοιλιά του και θα σώσουμε αυτή τη σκόνη που προσγειώνεται ναι; Όσο σε θέλλω τόσο θυμώνω με τους άλλους που ζουν σ'αυτόν τον πλανήτη που σε λίγο καιρό δεν θα'χει πράσινο χρώμα. Ο δικός μας έχει πολύ πράσινο αλλά δεν είναι δέντρα. Έχει πράσινο ουρανό, κόκκινες κουβέρτες, ριγωτά σεντόνια κι ένα μόνο δέντρο. Ένα στολισμένο με χίλια δυο πράγματα που χρειαζόμουν η δε χρειαζόμουν. Γιατί γράφω; γιατί δε σε φιλάω κατευθείαν αφού όλες οι λέξεις μου εκεί θέλω να καταλήξουν; Θέλω εκείνη τη στιγμή που δε μας βολεύει ο καναπές και πηγαίνουμε στο μέσα δωμάτιο που είναι τετράγωνο όταν είσαι όρθιος κι όταν ξαπλώνεις γίνεται στρογγυλό, εκείνο που ξέρει να ηχομονώνεται μόνο του μη τυχόν και χάσει μισό βογγητό σου. Εκείνο που κρατάει τα μαξιλάρια κοντά κι έρχεται η μαμά και ρωτάει πώς το κάνεις έτσι το κρεβάτι πουλάκι μου; παλεύεις το βράδυ; Όχι μαμά δεν παλέυω. Απλά χύνω και θέλω να πάει παντού όλο το υγρό τέρας που ζει μέσα μου. Ξεκανόνισε τις δουλειές της Δευτέρας χωρίς να μου κάνεις έκπληξη. Πρόσθεση για να δω πόσες ώρες έμειναν μέχρι να'ρθεις, αφαίρεση για να δω τί έχασα μέχρι να σε συναντήσω, διαίρεση για να μοιραστώ μαζί σου τις γιορτές που θα κάνουμε με ζεστά κάστανα και πολλαπλασιασμός για να μετράω πόσο πιό πολύ μπορώ να σε θέλλω. Θα ξεκοκκαλίσουμε όλο το αλκοόλ του σπιτιού και θα φάμε ζεστό παγωτό. Θα σου μαγειρέψω μια τρικυμία και θα πιούμε φρέσκο χώμα. Θα με χύνεις στο πρόσωπο και θα τσούζει το μάτι μου για δυο ώρες μετά. Γι αυτό το σπέρμα σου πετάγεται εκεί. Γιατί θέλει να με κάνει να δω όπως βλέπεις κι εσύ. Τα μυστήρια πλάσματα που ζουν στο σπίτι μου , σου μίλησαν όλα με την πρώτη, δε χρειάστηκε να σας συστήσω, ήξερες τη γλώσσα τους και σε αναγνώρισαν. Έχω δυο διαφορετικούς τρόπους να υπολογίζω τη ζωή μου και δε βαριέμαι ποτέ να παίζω παιχνίδια με τα δόντια. βαριέμαι εκείνους τους άφαντους ανθρώπους που δε χαλαλίζουν λίγο σάλιο για να γλείψουν μα το'χουν μόνο για να καταπίνουν τις υποχρεώσεις τους. Με θυμάμαι μικρή με τέσσερις τσίχλες στο στόμα να πονάει το σαγόνι μου και να μπουκώνομαι κι όταν φεύγει η γέυση της φράουλας να την πετάω έξω και μετά πάλι άλλες τέσσερις κι η μαμά να ξελαρυγγιάζεται, φτάνει πιά με τις τσίχλες. Ναι φτάνει μαμά, όχι επειδή μεγάλωσα αλλά γιατί βρήκα καινούργιες γεύσεις να με συνεπαίρνουν. Κάθομαι στον καναπέ σε κείνη τη γωνία που χτίζουμε το σπίτι μας και μόνο που με κοιτάς τσούζουν οι ρώγες μου και τις αγαπώ που έχουν αυτά τα μικροσκοπικά σημάδια πάνω, τις μικρές γραμμές κι έχουν το δικό τους χρώμα και ποτέ δεν τους ένοιαξε που δεν έχουν το ίδιο με το υπόλοιπο σώμα και μ'αρέσει που συναγωνίζονται καμιά φορά και ζηλεύει η μία την άλλη κι όταν τις τρως και τις δυο τότε γίνονται παλί φίλες και οι τοίχοι στο σπίτι κοντεύουν να γίνουν στίχοι και το πάτωμα ξεπάτωμα κι εγώ χίλιες κι εσύ ένα εκατομμύριο.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8667683830610503175?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-3753274770273989862009-03-10T02:31:00.005+13:002009-03-10T03:49:03.849+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SbUaWzzuC1I/AAAAAAAABKc/PfDVqn2Zexw/s1600-h/3509397-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 301px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SbUaWzzuC1I/AAAAAAAABKc/PfDVqn2Zexw/s400/3509397-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311180314719947602" border="0" /></a> <span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);font-family:arial;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Π</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">όσες αλήθειες είπατε σήμερα; Ονειρεύτηκα έναν ουρανό με διακόσσια χίλια φωτάκια κι έναν αέρα τριάντατρία κόμμα τρία τρία τρία τρία ανυποφώρ μέσα σε έναν ύπνο είκοσι λεπτών. Δεν κοιμάμαι πολύ κι όλα μου τα όνειρα τα κάνω ξύπνια. Το ονειροπίστολο είναι σφαλισμένο καλά μέσα στον εγκέφαλό μου πια κι αλλοίμονο έχω αρχίσει να μοιάζω σ'αυτό που ήθελα κάποτε να είμαι. Λείπουν κάποια βασικά συστατικά μα τέλειωσαν οι</span> <span style="color: rgb(204, 153, 51);">εκπτώσεις και δεν πρόλαβα πάλι ν'αγοράσω ό,τι χρειαζόμουνα. Δυσκολεύομαι όταν πρέπει να τα βγάλω πέρα με 'κεινα τα πλάσματα που αρχίζουν απο -α που λεν πως θρώσκουν. Αρχίδια. Στερητικό είναι το -α μπροστά ή στην καλύτερη υποθετικό το -αν. Ναι, με όλους αυ</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">τούς δυσκολεύομαι. Ξεσηκώθηκα χτες για ένα ταξίδι που δε θα γίνει γιατί τώρα που το σκέφτομαι πότε μου 'κατσε κάτι όταν το ήθελα; Σεργιανούσα χτες ξυπόλητη στο σπίτι και τα ξημερώματα φόρεσα κάλτσες με ένα χέρι. Με πήρε ο ύπνος για λίγο και τις έβγαλα μισοκοιμισμένη χωρίς</span><span style="color: rgb(255, 204, 102);"> χέρια. Τρίβοντας τα πόδια μονο μεταξύ τους. Ξύπνησα χωρίς να χορτάσω ύπνο και τον πήρα μαζί μου έξω. Τον φορούσα όλο το πρωί. Ακόμα εδώ μαζί μου είναι. Η Δευτέρα αρχίζει με μία άρνηση απο μόνη της. Το -δε που χει μπροστά τη δυσκολεύει να ξεδιπλώσει τί σκέφτεται για μένα μα και γω δεν τη ζορίζω. Δε ρωτάω ποτέ. Εχει πλάκα να έχεις πολλές δουλειές να κάνεις. Δεν έχεις χρόνο να σε σκεφτείς κα</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ι σε ξεχνάς λίγο. Μ'αρέσει να με ξεχνάω μέσα στη μέρα κι ύστερα να περνάω από ένα καθρέφτη και να φαίνεται η κούραση παντού στο δέρμα. Δεν την κρατάει πολύ ο οργανισμός μου. Την αποβάλλει μόνος του. Βάλε βγάλε την έχω.Γιατρέ γιατί κουράζομαι τόσο έυκολα; Και γιατί ξεκουράζομαι πιό έυκολα; Η μαμά είναι απο'κείνους τους ανθρώπους που τους ζη</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">τάς ένα αστέρι και σου φέρνουν ένα σύμπαν. Εσύ τί είσαι; Άν σου ζητήσω ένα ποτήρι νερό θα το γεμίσεις μέχρι πάνω; Θα το ξεχειλίσεις τόσο που να στάζει πάνω μου; Τη νύχτα του πυρετού ονειρεύτηκα πως έβρεξες μια μικρή πετσέτα κι ήρθες και τη στράγγιζες πάνω μου <span style="font-weight: bold;">λίγο- </span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">λίγο</span>. Γιατί οι γλώσσες έχουν τόσο ζεστή κι όμορφη υφή; Γιατί όταν ακουμπάνε μεταξύ τους ξεχειλίζει η λάβα από τα ηφαίστεια που ζουν μές στα πόδια μας; Γιατί όταν πλένω τα ρούχα μου νιώθω σα να σβήνω την ιστορία μιας καθημερινής μέρας από ένα τετράδιο; Γιατί το βραχιο</span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">λάκι του Μάρτη είναι άσπρο με κόκκινο; Ποιός το σκέφτηκε; Γιατί δεν έχουν όλοι οι μήνες απο ένα; Γιατί μόνο ο Μάρτης; Κανείς δεν μπορεί να δώσει απάντηση κι έτσι δίνω αυτή που θέλω. Είναι ο μήνας που γεννήθηκα και μ' αρέσουν τα βραχιόλια. Είναι υπεραρκετό αυτό για μένα.<span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Η κοιλιά μου πεινάει. Θέλω να'ρθεις να μου μαγειρέψεις ένα φαγητό με διπλά γράμματα, τελείες, λέξεις καθαρές και ποτέ διφορούμενες και σάλιο απο φιλιά. Άσε με ανάσκελα για μισή μέρα να πάρω το σχήμα του κρεβατιού σου. Να μάθει το σώμα μου να βολεύεται εκεί. Είναι δύσκολο να βολευτεί ένα σώμα σε ένα ξένο κρεβάτι. Το ενοχλούν τα σχήματα των προηγούμενων σωμάτων που έχουν ξαπλώσει. Άσε με μισή μέρα. Θα βρω μια στάση τέτοια που ουτε εκείνα θα πονάνε , ούτε'γω. Εσύ να πηγα</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">ινοέρχεσαι μόνο να μου χαϊδεύεις την κοιλιά, να κάνεις μια βουτιά με τη γλώσσα σου στον αφαλό μου και να φεύγεις. Τότε θα νιώθω τα άλλα σώματα απο κάτω να δυσανασχετούν μα θα κάνω πως δεν υπάρχουν. Δεν θα υπάρχουν, δεν θα υπάρχουν μέχρι που δεν θα υπάρχουν. Πρέπει να φύγω, κλείδωσε πριν βγεις. Εσύ μείνε λίγο ακόμα κι άφησε μου λίγη μυρωδιά σου πάνω στα ξύλα. Θα γυρίσω να τρίψω την πλάτη μου το βράδυ.<span style="color: rgb(204, 153, 51);"> Κοίτα</span></span><span style="color: rgb(204, 153, 51);"> να'σαι κάπου κοντά γιατί όταν πρωτομπαίνω σπίτι τρομάζω λίγο με την ησυχία του τίποτα που ζει μέσα. Μετα τη συνηθίζω...μετά τη συνήθισα. </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-375327477027398986?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-52411187036938608832009-03-10T02:22:00.003+13:002009-03-10T02:31:25.778+13:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SbUZKPtWf4I/AAAAAAAABKU/9VPRSl-F32U/s1600-h/8537435-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 255px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SbUZKPtWf4I/AAAAAAAABKU/9VPRSl-F32U/s400/8537435-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311178999359504258" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">Η</span></span>ΕγκατάλειψηΕίναιΜήτηρΚάθεΠαθήσεως</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-5241118703693860883?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-7793860798979554982009-03-05T11:33:00.005+13:002009-03-07T03:49:53.689+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sa8CnA5TjOI/AAAAAAAABKM/lGstJOwcUCU/s1600-h/l_6c4ac4b58f354bb8f7d049fea578c563.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 382px; height: 336px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sa8CnA5TjOI/AAAAAAAABKM/lGstJOwcUCU/s400/l_6c4ac4b58f354bb8f7d049fea578c563.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309465354971614434" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:courier new;" ><span style="font-family: arial;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Φ</span></span>εύγει ο πυρετός κι εγώ νιώθω τη θλίψη του αποχωρισμού. Τόσο άθλια συναισθηματική γίνομαι καμιά φορά. Η καρδιά μου κάνει ντουπ νταπ κάθε φορά που περιμένει οτι μπορεί να σε περιμένει. Δεν τελείωσα με το πορτοκάλι ακόμα. Μόνο μια βδομάδα πέρασε. Με κοιτάς ακόμα; Το αριστερό μου γόνατο δεν περπατάει. Γιατρέ να περπατάω με το δεξί; Ο αιώνιος αιμάτινος<span style="color: rgb(153, 153, 0);"> </span></span><a style="font-family: courier new; color: rgb(153, 153, 0);" href="http://nahamesnakanamoko.blogspot.com/">αδερφός μου</a><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="color: rgb(153, 153, 0);"> </span>χτες με εκανε να κλαίω για πάντα αλλά δεν του το είπα. Αα και μου 'μαθε για κείνα τα αγκαθάκια που έχουν τα καινούργια αεροπλάνα. Δε θυμάμαι πώς τα λένε μη φωνάζεις. Βρέχει με θόρυβο. <span style="color: rgb(153, 153, 0);">Χ</span></span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ύνουν τα σύννεφα κι οι βροντές είναι τα βογγητά τους κι οι αστραπές εκείνοι οι σπασμοί του οργασμού. Ακούω κάθε μέρα αυτή τη μουσική που έχει ένα τρόπο να μας δένει και να μας στριμώχνει και να χωράμε. Τη μουσική με τα 8 γράμματα. Μη χώνεσαι ρε μαμά. Ούτε ν' αγχώνεσαι. Πυ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ρετός είναι. Τρέχει η μαμά, σούπες, χυμούς, χαρτομάντηλα, κουβέρτες, να σου αλλάξω σεντόνια παιδί μου αφού ίδρωσες, ναι μαμά. Η μαμά δε βαριέται ποτέ να πατάει τη ζωή της για μένα. Δε βαριέται να εξαφανίζει τον ελέυθερο τής χρόνο για μένα. Η χαρά της μάμάς να αρρωσταίνω και να την έχω ανάγκη. Μαμά; Γράψε με στ'αρχίδια σου σε <span style="color: rgb(153, 153, 0);">π</span></span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">αρακαλώ. Θέλω μια φορά να έρθω σπίτι να σε δω αραχτή, να'χεις βάψει τα νύχια σου, να βλέπεις στην τηλεόραση σάχλες, να' χεις τον καφέ σου και τα άθλια μαμαδίστικα τσιγάρα σου και να φυσάς τον καπνό, να τα'χεις όλα γραμμένα ρε μαμά. Να'σαι ξεκούραστη, να μη βιάζεσαι</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">. Να μαγειρέψεις ένα αυγό για όλους. Αλλά η μαμά τρέχει και μαγειρέυει διακόσια χίλια φαγητά,αα τον μπαμπα σου τον πειράζει το ρύζι, και συ μικρή δεν τρως κρέας, μόνο η μεγάλη τρώει τα πάντα, ευτυχώς μαμά η μεγάλη σου η κόρη τρώει τα πάντα και να κάνεις κι ένα γλυκό για τον γαμπρό σου μαμά κι αν δεν πετύχει να κάνεις κι άλλο μαμά. Εσύ μ</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">αμά μη ζεις ναι; Εσύ μαμά νομίζεις οτι άμα ζήσεις θα πεθάνουμε οι άλλοι. Ψέμματα κυρία μου, ψέμματα. Εγώ άμα σε δω μια μέρα να ζεις όπως γουστάρεις μόνο για σένα θα σε πιάσω να χορέψουμε. Ναι ναι, ξέρω οτι σ'ευχαριστεί αλλά ρε μαμά δεν έχεις δοκιμάσει και το άλλο. Άσε με να στο δείξω λίγο. Σαν εκείνη τη μέρα που σε πήγα ταξίδι σε κείνο το</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> χωριό θυμάσαι; Και φώναζες κι έλεγες που με πας βρε ανισσόροπο. Όμως μείναμε μέχρι το βράδυ εκεί και προς το τελος είχες αρχίσει να αγχώνεσαι και να ο μπαμπας τί θα φάει; και να το σκυλάκι άραγε το τάισε ο μπαμπάς; αντε καλά πάμε πίσω τώρα. Για πρώτη φορά καλή ήσουν. Είμαι </span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ανάσκελα ξαπλωμένη και το αριστερό χέρι είναι πάνω από το κεφάλι μου. Σε λίγο θα αρχίσει να μουδιάζει. Έλα να γαμηθούμε και γω την ώρα που θα χύνω θα χύσω και λίγο απο τον ιό μου μέσα σου κι αμέσως θ'ανεβάσεις πυρετό για λίγο, μόνο για λίγο. Κι ύστερα την ώρα που θα με χύνεις θα μου δώσεις πάλι όλο τον πυρετο πίσω. Θα τον καταπιώ, θα τον κατουρήσω και θα περάσει. Νευριάζομαι να είσαι το χάπι για όλα. Νευριάζομαι να δέχομαι όλα κείνα που δε θα δεχόμουν ποτέ. Να μπορούσα να σου λέω καληνύχτες τουλάχιστον. Αλλά ξέχασα. Η καληνύ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">χτα έχει λάμδα κι εμείς δεν το λέμε αυτό το γράμμα. Φτάνουν οι σούπες Ξαρρωσταίνω <span style="font-weight: bold;">σιγά- σιγά.</span> Η μαμά ξέρει. Έφερε σπανακόρυζο σήμερα, είσαι στην ανάρρωση ακόμα. Τη φαντάζομαι άυριο με κάνενα μπιφτέκι απο'δω μέχρι το χάος να προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα με το</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);"> κλειδί της κι εγώ να χω το κλειδί από μέσα. Κι ύστερα να χτυπάει τικ τικ τικ τικ ηττημένη. Δε θέλω μπιφτέκια ρε μαμά. Ένα μεγάλο πορτοκάλι φέρε, να το ξεφλουδίζω βδομάδες κι εκείνος να κοιτάει. Ουυυυυφφφφφφφφφφ ασφυξία ουλαλούμ.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-779386079897955498?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-83827572233612218262009-03-04T00:14:00.004+13:002009-03-04T00:29:58.961+13:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sa0RsLWLPUI/AAAAAAAABKE/20rgV5LJwZ4/s1600-h/moto_0285.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 270px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sa0RsLWLPUI/AAAAAAAABKE/20rgV5LJwZ4/s400/moto_0285.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308918986397400386" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:courier new;" ><span style=";font-family:arial;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Η</span></span>ΜονάδαΜέτρησηςΤουΟργασμούΕίναιΤαΒολτ</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:courier new;" >ΗΜονάδαΜέτρησηςΤου"σκεσκέφτομαι"ΕίναιΤαΜπουμ</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:courier new;" >ΚιΕγώΣήμεραΈχωΑγκάθια</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-8382757223361221826?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-31637689229059817392009-03-03T04:26:00.002+13:002009-03-03T04:30:34.007+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sav65_hSojI/AAAAAAAABJ0/7w1te3oKgc4/s1600-h/Buttlerfly_Catterpillar_200its.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 317px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/Sav65_hSojI/AAAAAAAABJ0/7w1te3oKgc4/s400/Buttlerfly_Catterpillar_200its.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308612459996815922" border="0" /></a><span style="font-family: arial; color: rgb(153, 153, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">K</span></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0pt 5.4pt 0pt 5.4pt; mso-para-margin:0pt; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;;"><span style="color: rgb(153, 153, 0);">αι τώρα; Η άνοιξη θα κοιμάται έξω από το παράθυρό μου κάθε βράδυ; Δε θέλω. Ο άερας πού πήγε; Ο χειμώνας πού θα κοιμάται; Πάω κι έρχομαι και στριφογυρίζομαι πάνω σου. Ανάβω κεριά και περιμένω να μακρύνουν τα μαλλλιά μου. Οι φράουλες πότε βγαίνουν; Αγόρασε μου είκοσι. Η θάλασσα ήταν κρύα σήμερα και η Κυριακή ντρέπεται που δεν είναι η τελευταία μέρα τ</span><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ου καθισιού. Κάθε χρόνο είναι ο καημός της. Αυτή τη Δευτέρα με τους χαρταετούς ευχαρίστως την έπνιγε. Το μυρμήγκι μου δε βγήκε σήμερα μα δεν ανησυχώ. Ίσως να 'χει πάει εκδρομή. Έκοψα ένα μικροσκοπικό κομφετί σε σχήμα χαρταετού, το'δεσα με μια τρίχα μου και το άφησα πάνω στο πληκτρολόγιο. Ελπίζω να το δει και να χαρεί. Κι όπως βλέπεις να, αποφεύγω να γράψω για σένα γιατί πάλι δε θα'χω σταμα</span><span style="color: rgb(0, 0, 102);">τημό. Και τώρα που με κυριάρχησες; Τί να κάνω που κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ σε παίρνω και πετάμε; Έλα να με πάρεις. Δε μ'αρέσουν οι άνθρωποι. Δεν τους καταλαβαίνω, έλα να με πάρεις. Θέλω να σου γράψω όλο τον κόσμο, χρειάζομαι τρία σύμπαντα χαρτί για να το κάνω και πάλι τίποτα δε θα'χω πει. Έλα να με πάρεις. Θα μπαίνουμε στα λούνα παρκ με περισσότερη σοβαρότητα απ' αυτή που έχουν οι άνθρωποι οταν μπαίνουν στις τράπεζες. Έλα να καταργήσουμε τη βιασύνη. Θα σου τραγουδήσω σάχλες, θα φορέσω όλα τα ρούχα μου </span><b style="color: rgb(153, 153, 0);">ένα-ένα</b><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> και θα με βλέπεις. Ξυ<span style="color: rgb(255, 255, 0);">π</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 0);">νάω και είσαι μέσα στο αυτί μου. Ψιθυρίζεις, μου μιλάς για σπίρτα και τσεκούρια και φωτιές και μπουμ και μπουμ κι εγώ. Κοιμάμαι και αυνανίζω το μυαλό μου πάνω σου. Χύνω δυνατές σκέψεις με όλα αυτά που θέλω να σου πω, να σου κάνω.Όταν ανατριχιάζουμε το δέρμα μας έχει οργασμό; Να σου πω ένα μυστικό; Εκείνη τη νύχτα που στριμωχτήκ</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">αμε στα σκοτεινά και μου ψιθύριζες θυμάσαι; Το δέρμα μου έχυσε χίλιες φορές. Σαν παράλυση με απογείωση μαζί. Το σπίρτο δεν το φοβάμαι , θα το φορέσω σκουλαρίκι κι όταν δεν θα μπορώ να σε ακούω να μου ψιθυρίζεις θα το ανάβω. Θα καίω το αυτί μου να μην ακούει τίποτα. Κι αν δεν είχε τόσο σκοτάδι και σ' έβλεπα θα έχυναν κι οι βλεφαρίδες μου. Έχω μικρά μάτια. Φταίει η καταγωγή μου. Κατάγομαι από μικρόκοσμο.</span> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">Πήγα στη θάλασσα. Είχα ραντεβού με έναν αχινό. Μου μιλάνε όλα τα πλάσματα κι εσύ με πιστεύεις έτσι δεν είναι; Ευτυχώς που τελειώνουν οι απόκριες γιατί φοβάμαι μη σε πιάσει καμιά βλακεία και ντυθείς άνθρωπος και τότε θα καταπιώ το σπίρτο-σκουλαρίκι. Γύρισα το απόγευμα από τη θάλασσα. Ρε μαμά πάλι ήρθες σπίτι και το καθάρισες;<span style="color: rgb(153, 153, 0);"> Είσαι η πιό μαμά του κόσμου ρε μαμά. Το ονοματεπώνυμό σου είναι Μαμά Μα</span></span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">μά κι επάγγελμα μαμά και ύψος μαμά και θρήσκευμα μαμά. Δε σε αντέχω και δεν αντέχω και τον εαυτό μου να σε λατρεύει τόσο. Τρομάζω που η θερμοκρασία μου εξαρτάται από το μικρό κουμπάκι του θερμοστάτη στον τοίχο. Ήθελα να εξαρτάται απο σένα. Απο το δάχτυλό σου. Να το ακουμπάς στον αφαλό μου σα να είναι ο θερμοστάτης μου και να ζεσ</span><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ταίνομαι. Κρυώνω τώρα και θέλω να με κατασπαράξει η ζέστη σου. Το νεφρό ξυπνάει φοβάμαι. Πόσο κοντά μου είσαι; Με πόσα λάμδα θα με φωνάξεις αν με δεις; Η πεταλούδα μου δε σαλεύει σήμερα. Αυτοκτόνησε. Ποιός ήταν στο τηλέφωνο μαμά; με ζήτησε μαρία; είπες οτι δεν είμαι εδώ; αφού δε με λένε μαρία ρε μαμά, αει φτιάξε μου μια σούπα τώρα και σώπα γιατί και σήμερα με ασφυξία θα τη βγάλω μου φαίνεται.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-3163768922905981739?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-11419216159065873272009-03-03T04:12:00.001+13:002009-03-03T04:14:31.872+13:00<div style="text-align: center;"><object width="340" height="285"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lVYlBlv3tVY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lVYlBlv3tVY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="340" height="285"></embed></object><br /><object width="445" height="284"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XjHUbp7-ey8&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XjHUbp7-ey8&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="284"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1141921615906587327?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-943700484475983862009-02-28T00:04:00.003+13:002009-02-28T01:09:23.554+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SafOvipq35I/AAAAAAAABI8/q_OoDz2mUXk/s1600-h/5465625-lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 273px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SafOvipq35I/AAAAAAAABI8/q_OoDz2mUXk/s400/5465625-lg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307438002030174098" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:arial;font-size:180%;" >Ά</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">σε με να κουρνιάσω εδώ. Έμβρυο χιλιάδων εβδομάδων με λιγοστά μάτια, αόματη κι εγώ. Με αυτιά στο τέρμα όμως κι αναπνοή μεσόκοπη και εικοσιέξι δόντια μέσα στο στόμα. Μου σπας τα κόκκαλα κι άναψε μου το τσιγάρο </span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">μ'αυτό το πιστόλι. Φτιάξε της μικρής μια ζακετούλα ρε μάνα σε κανένα άλλο χρωματάκι, δεν μπορώ να το βλέπω άλλο αυτο το παιδί με τα μαύρα. Και να η γιαγιά ξεκίνησε με τα μαγικά της δάχτυλα τα πλεξίματα και τα κοψίματα και τα ραψίματα και τα μετρήματα "ελα να σε μετρήσω, ωχ να χαρώ εγώ μια πριγκήπισσα" και να σου να μου δίνει μια στον κώλο και να με τσιμπάει. Κι η ζακετούλα δεν άργησε να τελειώσει. Κι ήταν σαν μπεζ και ροζ κι ασημί και τσιμπάει το μαλλί και δεν θα τη φορέσω ρε γιαγιά κι η μαμά να φωνάζει "παλιογαϊδούρα τόσες μέρες την έπ</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">λεκε η γιαγιά, δε λυπάσαι τον κόπο της;". Κι η γιαγιά που αγαπούσε το Θρασύβουλο και του βαζε μουσικές τις νύχτες τσιμπιόταν που δεν τη φορούσα μα τσιμουδιά δεν έβγαζε. Τώρα η γιαγιά έχει πάει στο διάστη</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">μα, η μεγάλη άρκτος έγινε η γιαγιά μου κι εγώ ξέθαψα τη ζακέτα, ήταν σε κείνο το μπαούλο κάτω από το ντιβάνι που ξάπλωνε μαζί με τις φλοκάτες και την προίκα μου και δεν τη βγάζω από πάνω μου. Γιαγιά εγώ όταν πεθάνω θα γίνω η μικρή άρκτος ναι; Η μαμά έρχεται και κάνει <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ε</span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ικαστικές παρεμβάσεις στο σπίτι όταν λείπω. Κρεμάει κάδρα, με κρεμάει. Με κρεμάει να χαμογελάω λες και δεν θα το ξαναδεί ποτέ. Η μαμά δεν ξέρει απο φωτογραφίες. Αγαπάει εκείνες που στέκομαι σα βλαμμένη και γελάω. Αχ τί γλυκιά που είσαι εδώ. Την αφήνω, τα φήνω όλα όπως <span style="color: rgb(153, 102, 51);">τ</span></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">α κάνει. Νομίζει οτι μ'αρέσει. Δε μ'αρέσει μαμά αλλά μ'αρέσει να σε αφήνω να νομίζεις οτι μ'αρέσει γι αυτό δεν τα πειράζω τα κιτς πράματα που μου κουβαλάς. Όλα τα έπιπλά μου στον κύριο επιπλί να μου τα γυαλίσει. Και το παιδικό κρεβάτι με τα κάγκελα και το τόξο για π</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">όδια στον κύριο επιπλί. Θέλω να με φιλήσεις με όλο το στόμα ανοιχτό σα να ήθελες να με καταπιείς. Να με κυλίσεις μαζί με τις μύξες μου στο ζυμάρι. Μια βδομάδα θα καθαρίζω ένα πορτοκάλι και θα με κοιτάς. Δέκα μέρες θα προσπαθώ να ανάψω ένα τσιγάρο και θα με κοιτάς. Είναι που θέλω να τα δεις όλα να λειτουργούν μέσα μου. Αν σε φιλήσω θα 'ναι αιμοδοσία. Ξελογιασμένος δεν είναι αυτός που του πήραν το λογικό. Όχι δεν είναι. Είναι αυτός που δεν έχει λόγια. Από μένα θέλω να θυμάσαι μόνο τον τρόπο που κρατάω το τσιγάρο και το πώς μετράω από μέσα μου. Αυτά μόνο. Ααα και λίγο να θυμάσαι πώς ανασαίνω όταν δε φοβάμαι. Εγώ θα μας σκέφτομαι σε ένα δωμάτιο μόνους. Θα</span></span><span style="font-family:courier new;"> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">είναι</span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:courier new;" > το δωμάτιο σύμπαν. Θα είμαι ξαπλωμένη πάνω σου και θα σ</span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ου ψιθυρίσω <span style="font-weight: bold;">σιγά-σιγά</span> "πάω μέσα να πεθάνω λίγο και θα ξανάρθω". Όχι , όχι δεν μπορώ εδώ. Πάω εκεί που μπορώ να σου ουρλιάξω ο,τι θέλω χωρί</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">ς λάμδα. Άκου με. η πιό ωραία λέξη στον κόσμο είναι το κακάο. Άλλα εκείνο το ρήμα με -ω. Το κακάω. Θα σου δείξω τί κάνει αυτό το ρήμα. Δεν υπάρχουν λέξεις να σου πω τί σημαίνει. Πρεπει να με ακουμπάς για να δεις. Κι όταν το δεις θα το ξεχάσεις και θα με ξαναρωτάς.</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> Πες στα μάτια σου να μου πουν ο,τι δεν θα μου λέει το στόμα σου σε παρακαλώ. Ωχ δεν μπορώ εδω μέσα. Ασφυξία ουλαλούμ.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-94370048447598386?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-13161595706288231302009-02-26T11:55:00.002+13:002009-02-26T12:38:57.285+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SaXQfU6LsDI/AAAAAAAABI0/Q2PXU3Wa2jU/s1600-h/6058755-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 263px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SaXQfU6LsDI/AAAAAAAABI0/Q2PXU3Wa2jU/s400/6058755-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306876972533264434" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 102, 51); font-family: courier new;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">Σ</span></span>ήμερα φόρεσα τα μάτια μου ανάποδα. Το μάυρο από μέσα το άσπρο από έξω. Δεν είμαι μόνη μου. Απλά μοιάζω μόνη μου. Φου και μπουμ. Δέρμα και ησυχία. Προσπαθώ να θυμηθώ τους ήχους που κάνει ο θόρυβός σου για να μην κοιμηθώ. Καταλήγω να ακούω πάλι ένα νεφρό να τραγουδάει "I can't believe that you're not here with me..." Του λέω να σκάσει αλλά συνεχίζει. Η μαμά μου αγόρασε σεντόνια. Ωραία είναι μαμά αλλά δεν θα'ρθει ο γαμπρός που περιμένεις. Δεν θα'ρθει μαμά. Κι αν έρθει αυτός που θα με αποτελειώσει μαμά για όλη μου τη ζωή, δε χρειαζόμαστε σεντόνια. Λίγο μπισκοτάκι να μας τρίψεις και φτάνει. Θα φορέσω ένα φωτάκι , θα ξαπλώσω ανάσκελα, θα βάλω ένα κρασί με κομματάκια απορίας μέσα και θ' αρχίσω να πίνω μέχρι να εξημερώσει. Πονάω, πονάω, πονάω. Δεν περνάει. Δεν υπάρχει φάρμακο. Κράτα μου το πόδι σε παρακαλώ. Φίλα με και κόβε μου κομμάτια σιγά-σιγά. Αυτή την εγχείρηση θέλω. Ναι!!! Το βρήκα. Θα με φιλάς και θα αφαιρείς τα όργανα που πονάνε. Θα 'μαι τόσο ναρκωμένη από τα φιλιά που δεν θα καταλάβω. Φίλα με ανάποδα, ίσια, μικρά, στριμωγμένα, λειψά, κουτσά, μυστικά, φωναχτά, καπνισμένα, λερωμένα, κλαμένα, ήσυχα, φίλα με <span style="font-weight: bold;">γύρω-γύρω</span>, <span style="font-weight: bold;">κάτω-κάτω</span>, <span style="font-weight: bold;">πάνω-πάνω</span>, <span style="font-weight: bold;">ίσα-ίσα</span>, <span style="font-weight: bold;">λίγο-λίγο</span>, <span style="font-weight: bold;">πολύ-πολύ</span>. Φίλα με οχτώ επί οχτώ. Άσε με να ανέβω στην πλάτη σου. Κι ύστερα να κάτσουμε <span style="font-weight: bold;">πλάι-πλάι</span>. Να μετράμε μποφώρ. Να μετράμε νύχτες που αντέχεις. Να μιλάμε για φαντάσματα. Είμαι μάγισσα; Έλα να σου μαγειρέψω έναν αναπτήρα. Έλα να μιλάμε στους ανθρώπους όπως δεν θα καταλάβουν. Όχι δεν μπορώ εδω μέσα. Έχει τόσο κόσμο. Τόσα μάτια. Τόσα αυτιά. Πνίγομαι και φεύγω.Πάω σε ένα μαύρο χωράφι. Έσπειρα διπλές λέξεις χωρίς λάμδα και περιμένω να φυτρώσει μια λαμδιά. Είναι ένα δέντρο που ζει μέσα σε μυαλά εκείνων που δε θα γίνουν ποτέ άνθρωποι. Εϊναι ένα όμορφο δέντρο. κρέμονται λάμδα και μπορείς να τα κόψεις και να τα βάλεις σε όποια λέξη θέλεις. Ακόμα και στο "χύνω". Πάρε εκατον δεκα χίλια σαραντα τέσσερα άπειρα κοντέινερς με φιλιά και πάμε να φύγουμε απο'δω. Έλα εκεί που είμαστε μόνοι. Που χωράμε ακριβώς γιατί δε θα χωρέσουμε ποτέ. Έλλλλλλλα, έλλλλα, έλλλλλλλλα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1316159570628823130?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-40248835714613521872009-02-26T03:20:00.005+13:002009-02-26T03:32:00.773+13:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SaVVpXuleJI/AAAAAAAABIs/xO_VTGgT3Mw/s1600-h/4464360-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 399px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SaVVpXuleJI/AAAAAAAABIs/xO_VTGgT3Mw/s400/4464360-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306741905158404242" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 153, 153); font-family: courier new;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">Α</span></span>ποΠίσωΚοιμάταιΤοΝεφρόΑπόπίσωΚοιμάταιΤοΝεφρό</span> <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-family: courier new;">ΑποΠίσωΚοιμάταιΤοΝεφρόΑπόπίσωΚοιμάταιΤοΝεφρό</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: courier new;">ΜηΜ'ΑφήσειςΝαΚοιμηθώΜηΜ'ΑφήσειςΝαΚοιμηθώ</span> <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-family: courier new;">ΑποΠίσωΚοιμάταιΤοΝεφρόΑπόπίσωΚοιμάταιΤοΝεφρό</span> <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-family: courier new;">ΑποΠίσωΚοιμάταιΤοΝεφρόΑπόπίσωΚοιμάταιΤοΝεφρό</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4024883571461352187?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-72972944810750557042009-02-24T02:24:00.004+13:002009-02-24T03:43:09.246+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SaKk1rH34mI/AAAAAAAABIQ/IkB4Ll-wM5I/s1600-h/2883507-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SaKk1rH34mI/AAAAAAAABIQ/IkB4Ll-wM5I/s400/2883507-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305984553011634786" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(51, 102, 102);font-family:times new roman;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Σ</span></span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">ου είπα. Πονάει το δεξί λακάκι στη μέση. Όχι το αριστερό. Το αριστερό όλο τη γλιτώνει. Μη με κάνεις να λέω τα ίδια και τα ίδια. Να σου πω; Αυτά τα λακάκια είναι το στόμα των νεφρών; Ε τότε το δεξί φωνάζει. Ταξίδεψα στην πόλη -6 βαθμοί και κρύο χωρίς μπουφάν. Πόσο μ' αγαπάς που το 'κανα αυτό;<span style="color: rgb(153, 153, 0);"> </span></span><span style="color: rgb(153, 153, 0);"> Όλους τους βαριέμαι. Πώς βρωμάει έτσι ο κόσμος; Πόσο πεθαμένοι είναι όλοι; Η μαμά ρωτάει δύσπιστα και κρυφοκοιτάει τις γωνιές του σπιτιού να βρει ίχνη από άντρες. Ναι μαμά, γεμάτο ήταν το σπίτι αλλά</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> κανείς δεν αφήνει ίχνη γιατί δε θέλω μαμά. Μη βλέπεις τον εαυτό σου που είσαι ολόκληρη το ίχνος του μπαμπά. Αγάπα τον κι άσε με. Λίγο να ανοίξω το παράθυρο κι όλες οι μυρωδιές ανθρώπων εξαφανίζονται. Λίγο νερό να ρίξω πάνω μου κι όλα τα κύτταρα από τα δέρματα που ακούμπησα ξεπλένονται. Καλά για σένα δε μιλάω το ξέρεις. Εσύ ακόμη κι αν</span> <span style="color: rgb(204, 153, 51);">ξεφλουδιστώ εδώ θα'σαι μέσα και θα μυρίζεις τόσο που θα ξεχνάω τη δική μου μυρωδιά. Είναι ένα μυρμήγκι στο πλκτρολόγιό μου. Εμφανίζεται κάθε νύχτα γύρω στις 3. Νομίζω ζει εκει μέσα. Εϊμαι σίγουρη <span style="color: rgb(153, 0, 0);">π</span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ως καταλαβαίνει τί γράφω. Μπορεί να τρώει τα ψίχουλα που πέφτουν μέσα οταν τρώω ψωμί και κουλούρι. Σκέφτομαι πως τα πλήκτρα θα του φαίνονται σαν μεγάλα κτίρια κι όταν γράφει γράμματα στους φ</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ίλους τους θα τους λέει πως ζει σε μια μεγάλη πόλη. Κάνει πάντα την ίδια διαδρομη, και την ημέρα όταν το ψάχνω δεν το βρίσκω πουθενά. Τη νύχτα μόνο εμφανίζεται. Όταν αρχίζω κι εγώ να μεταμορφώνομαι σε "μόνημου". Μη μου ζητάς να μιμηθώ τον ευτυχισμένο εαυτό μου. Δεν μπ</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">ορώ, δεν αντέχεται αυτό. Δεν είμαι άλλο ευτυχισμένη και φταις εσύ. Σε ακούω και τρέμουν τα γόνατά μου. Αλλά δε θέλω άλλο. Δεν υπάρχεις παρά μόνο όταν θέλω να υπάρχεις. Ο λατρεμένος μου πιλότος, ο παντοτινός μου αδερφός θυμώνει όταν ακούει για πεθαμένους. Όμως κι εκείνο</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">ς παραλίγο να πέσει μέσα σε έναν τάφο. Ευτυχώς εκείνος γλίτωσε! Του λέω να βρει εισητήριο για άλλες χώρες. Αντε εσυ τα καταφέρνεις στα εισητήρια. Βρες αγάπη μου εισητήριο να φύγουμε. Θα πάμε μαζί να ψάξουμε. Κάπου θα υπάρχουν ζωντανοί. Πάμε να τους μυρίσουμε. Μην απογ</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">οητεύεσαι σου λέω κάπου θα υπάρχουν. Μέχρι τότε θα θυμώνω. Θέλω η τρύπα του όζοντος να είναι ένα τεράστιο μουνί. Τεράστιο. Υγρό και ζεστό. Να τους καταπιεί όλους αυτούς. Να τους πεθάνει κι άλλο, κι άλλο. Πεθαμένοι όλου του κόσμου ένα μεγάλο μουνί θα σας εξαφανίσει. Κι εκεί</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> μέσα στην αλήθεια του και στη ζεστασιά του θα υποφέρετε. Θα θέλετε να βγειτε μετανιωμένοι. Μόλις νιώσετε τη ζεστασιά του μπορεί να καταλάβετε την αλήθεια. Όμως δεν έχει πάλι έξω. Είχατε τόσες ευκαιρίες. Τώρα τέλος. Τώρα εσείς εκεί κι εγώ μέσα στο δικό μου μουνί να βάζω μ</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">όνο ζωντανούς. Δεν θέλω κανέναν. Αγαπώ τα μακαρόνια πιό πολύ από τους ανθρώπους. Βάζω τόνους στις μονοσύλλαβες λέξεις γιατί όλοι αξίζουν κάτι απο πάνω τους. Ακόμη και μια μικρούλα μονοσύλλαβη λέξη. Ενωνω τη μια παλάμη με την άλλη, τις χώνω μαζί μέσα στα μπούτια μου να ζε</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">σταθούν. Τις βγάζω και τις βάζω σταυρωτά στη μασχάλη μου. Την αριστερή στη δεξιά μασχάλη και τ'ανάποδο. Δε ζεστένονται τα ρημάδια. Θα επαναλαμβανω από μέσα μου μέχρι να κοιμηθώ: </span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:courier new;font-size:180%;" >ΘέλωΝαΖήσω</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);font-family:courier new;font-size:130%;" >ΘέλωΝαΖήσω</span><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ΘέλωΝαΖήσω</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);font-size:85%;" >Θέλω</span></span><span style="color: rgb(204, 153, 51);font-family:courier new;font-size:85%;" >ΝαΖήσω</span><span style="color: rgb(153, 153, 0);font-family:courier new;font-size:78%;" >ΘέλωΝαΖήσωΘέλωΝαΖζζζζζζζζζ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-7297294481075055704?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-34083391946403755012009-02-17T14:36:00.003+13:002009-02-17T14:42:13.274+13:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZoVkqNSGmI/AAAAAAAABIA/FBFcgSKrI9I/s1600-h/5339987-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 285px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZoVkqNSGmI/AAAAAAAABIA/FBFcgSKrI9I/s400/5339987-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303575230731655778" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ΟΜπαμάςΚιΗΜαμάΈχουνΕπέτειοΕγώΈχωΚαύλες</span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ΧρονιαΠολλάΜπαμπάΚαιΜαμά,ΝαΑγαπιόσαστεΚαιΝαΓαμιόσαστε</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-3408339194640375501?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-46002412167328206502009-02-17T03:10:00.003+13:002009-02-17T03:15:16.202+13:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZl0bbKbjGI/AAAAAAAABH4/cliyC2o_qWo/s1600-h/moto_0225.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 152px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZl0bbKbjGI/AAAAAAAABH4/cliyC2o_qWo/s400/moto_0225.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303398050702265442" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 51, 0);">ΟΜπαμάςΚιΗΜαμά</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 51, 0);">ΈχουνΕπέτειο</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 51, 0);">ΚιΕγώΈχωΣημάδια</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(102, 51, 0);">ΣτοΛαιμόΚαιΠαντού</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-4600241216732820650?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-12461663191661157382009-02-17T02:14:00.005+13:002009-02-17T03:07:49.983+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZlqP0GkcXI/AAAAAAAABHo/1zN-A1-swX8/s1600-h/5820983-md.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZlqP0GkcXI/AAAAAAAABHo/1zN-A1-swX8/s400/5820983-md.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303386856122249586" border="0" /></a><span style="font-family: times new roman; color: rgb(153, 102, 51);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Γ</span></span><span style="font-family: courier new;"><span style="color: rgb(153, 102, 51);">ιατρέ μπορώ να φάω χίλια μήλα; Να βάψω τα νύχια μου μωβ; Δεν ντρέπεται ο καιρός να έχει τόσο κρύο; Πέρασα μια νύχτα σε ένα χωριό που το όνομά του είναι στον πληθυντικό. Πλάκα έχει. Είναι σα να είσαι σε πολλά μέρη μαζί. Μοιράσαμε τα χιλιόμετρα για να μοιραστούμε τη νύχτα μας. Καμιά φορά τα βλέπεις όλα σε μια νύχτα. Με ανάγκασες να πιω λευκό </span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">κρασί και θα στο χρωστάω μια ζωή. Η μαμά μου είδε τα σημάδια. Τί είναι αυτά πουλάκι μου; Σημάδια ρε μαμά. Νύχια. Πάλι με κιθαρίστα πήγες πουτανάκι; Έτυχε ρε μαμά. Φυσάει πολύ ρε μαμά , ο αέρας με κουνάει. Εσύ ήσουν όμορφος. Γιατί με κοιτούσες έτσι; Σου είπα όλες τις </span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">βλακείες του κόσμου και γελούσες. Θέλεις να σου πώ πάλι; Η διακόρευση βγαίνει από την κόρη του ματιού. Εϊναι επειδή ο άλλος σου πετάει τα μάτια έξω. Τώρα πες μου εσύ μία. Α ξέχασα. Εσύ δε λές βλακεέις μόνο με κοιτάς και γελάς με τις δικές μου. Όχι δε θέλω μπανάνα. Δεν κάνει, κάτσε να ρωτήσω; Γιατρέ μπορώ να φάω μπανάνα; Ντάξει δε θα φάω. Αυτή η βόλτα που κάναμε μέσα στα ρημάδια τα σπιτάκια θυμάσαι</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">; Το πιό αστείο τουριστικό γραφείο του κόσμου καιη διαφήμιση με την κακή εκτύπωση με την καρδιά; "Με τον Βαλεντίνο μου, στο Τορίνο μου μόνο με 340 ευρώ". Έπεσα κάτω απο τα γέλια γιατί έκανα ισορροπία πάνω στο κάγκελο. Με πόση τρυφεράδα με σήκωσες! Πώς το κατάφερες;<span style="color: rgb(153, 102, 51);"> </span></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">Με σήκωσες και μου σκούπισες τη σκόνη του δρόμου. Σε ρώτησα γιατί πάντα στα ξενοδοχεία βάζουν μια καρέκλα μέσα; Μου φαίνεται γελοίο. Ποιός θα κάτσει σε μια καρέκλα μέσα στο δωμάτιο; Το πρωί που ξυπνήσαμε καθόσουν μια ώρα εκεί. Μου είπες την βάλανε για να καθήσεις και να με κοιτάς. Πάω στο μπάνιο, θέλω να πάρω τα φάρμακά μου. Όχι εδώ μπροστά μου όλα. Τρυπάμε τα σώματά μας μαζί όπως οι υπόλοιποι εραστ</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">ές βουρτσίζουν τα δόντια τους. Πρώτη φορά. Και τελευταία. Μη μου φιλάς τα χέρια, χτες όλη μέρα κρατούσα ένα γαλλικό κι έσφιγγα το καζανάκι του κυρ Ηλία που όλο το σφιγγα κι όλο έτρεχε. Επίτηδες το'κανα. Φασίστα βρωμόγερε. Δεν διορθώνεται κυρ Ηλία μου, πρέπει να αγοράσεις καινούργιο. Ο βλάκας δεν έιδε οτι δεν είχα βάλει φλάντζες μέσα. Εϊναι κάτι μικροσκοπικά πραματάκια που έκανες και τ'αγάπησα μα δε στο εί</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">πα. Θυμάσαι που μας πλησίασε ο μυστήριος τύπος μέσα στα σκοτεινά; Φιλαράκι μήπως έχεις ένα ευρώ να πάρω εισητήριο για Αθήνα; Θυμάσαι πως μέ έσφιξες ασυναίσθητα για να μη φοβάμαι; Τί τεράστιο έγινε το χέρι σου εκείνη την ώρα; Με εξαφάνισε. Δε φοβήθηκα όμως. Περ</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">πατήσαμε πολύ, πονάνε τα πόδια μου και πονούσα πολύ και το καταλάβαινες και έκοβες ταχύτητα χωρίς κι εσύ να πεις τίποτα. Κι ύστερα πλησίασες τον κύριο με το πούρο που βρωμούσε κολώνιες και φρου φρου και δεν ήξερα τί θέλεις να του πεις και του πες, κύριε συγνώμη μήπως έχετε 2 εκατομμύρια ευρώ να πάρω εισητήριο να πάω το κορίτσι στο διάστημα; Πόσο γέλασα. Πόσο σε φίλησα! Πόσα μήλα φάγαμε; <span style="color: rgb(153, 102, 51);">Τα μέτρη</span></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);">σες; Εμένα μ'αφήνει ο γιατρός, εσένα σ'αφήνει; Θέλεις να φιληθούμε ανάποδα; Μα πόσο κρύο έχει; Είναι μεσημέρι. Το βράδυ θα μείνω σπίτι να με παρατηρήσω να μεταμορφώνομαι σε "μόνη μου". Να δω όλη τη διαδικασία επιτέλους από την αρχή. Να δω πόσος χρόνος χρειάζεται. Τη νύχτα που μεταμορφώθηκα σε "μαζίσου" μου πήρε μερικά </span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">λεπτά. Έτσι γίνεται όταν είσαι αληθινός. Ούτε υποσχέσεις θέλω, ούτε λόγια που δε χωράνε στο στόμα. Θέλω να σε φιλήσω και να πούμε γεια. Να στρίψεις εσύ αριστερά κι εγώ να συνεχίσω ευθεία, να 'μαι χαμογελαστή σε όλη την επιστροφή και να 'σαι κι εσύ. Να κοιτάμε την ίδια αμυγδαλιά απο άλλη γωνία και να μας φτάνει. Τελικά η κάλτσα πού ήταν;</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1246166319166115738?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-21730324539276423692009-02-12T10:49:00.003+13:002009-02-12T12:03:05.927+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZNMiFlNoAI/AAAAAAAABHI/tWMCoRRWI4c/s1600-h/moto_0234.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZNMiFlNoAI/AAAAAAAABHI/tWMCoRRWI4c/s400/moto_0234.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301665334842728450" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">Ε</span></span>ίμαι υπεύθυνη για ό,τι συμβαίνει. Το χέρι σου θα είναι φτιαγμένο από μεταξένιες κορδέλες γι'αυτό δεν μπορώ να πάψω να το ονειρεύομαι. Η υπομονή μου με τρομάζει συνέχεια. Και δεν ξέρω αν είναι πραγματική υπομονή ή κάτι δανεικό που πρέπει σύντομα να επιστρέψω. Φοβάσαι; Με φοβάσαι; Αγαπώ τα ποτήρια του κρασιού. Κι όμως όταν πρωτοδοκίμασα κρασί δε μ' άρεσε. Αγαπώ κι εκείνα τα εστιατόρια που το νερό σου το σερβίρουν σε τέτοιο ποτήρι. Λύσε μου απορίες. Οι γραμμές στο λαιμό μας είναι σαν τα δαχτυλίδια στους κορμούς των δέντρων; Φανερώνουν τα χρόνια μας; Άν ήταν καλά ή κακά; Αν ναι, τότε σε λίγο θα εμφανιστεί μια βαθειά γραμμή γύρω από το λαιμό μου για τους τελευταίους μήνες που ζήσαμε ε; Θα τρέχει αίμα. 'Ελεγα σε κάποιον που θέλω ν'ακουμπήσω πως ο αφαλός είναι μια μικρή τρύπα στη μέση του πουθενά κι εκείνος μου είπε πως είναι σαν το στόμιο από ένα μπαλόνι. Έτρεξα σήμερα κι αγόρασα μπαλόνια. Τα φούσκωσα, τα έδεσα και κοίταγα τους αφαλούς τους. Τα έβαζα δίπλα στο δικό μου. Θυμήθηκα τον δικό σου. Θυμήθηκα τα δόντια σου να δαγκώνουν τον ώμο μου. Νιώθω τόσο τιποτένια καμιά φορά. Ένα τιποτένιο σκατό που αψηφά τα όσα συμβαίνουν τριγύρω. Μέσα στο κουκούλι μου, εγώ κι η χαζοδυστυχία μου κι η αδιάφορη για όλους μοναξιά μου. Όμως ξέρω πως δεν είναι έτσι. Κουβάλησα 400 κιλά τσιμέντο σήμερα. Είκοσι σακιά επί είκοσι κιλά επί τρία μεγάλα σκαλιά. Κάνε την πράξη. Άκουσα το νεφρό μου να κλείνει αεροπορική θέση για τα σκουπίδια και τη μέση μου να κανονίζει ραντεβού με τον πόνο. Κάθε φορά που με βγάζεις από το ψυγείο τί περιμένεις να δεις; ΣΟυ λέω μέσα στα μούτρα πως είμαι φτιαγμένη απο υλικά που λιώνουν, που γυαλίζουν μόνο αν τα συντηρήσεις. Την εμμονή σου με το ψυγείο δεν την κατάλαβα. Τί περιμένεις; Τί θα αλλάξει; Εγώ όχι σίγουρα. Πώς να σου αποδείξω οτι δεν είμαι ελέφαντας; Κάνω λίστα με αυτά που χρειάζομαι κάθε μέρα.</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">Εσύ</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);"> goldfrapp</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">κρασί που όλο δε θυμάμαι το όνομα</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">τσιγάρα για σένα και για μένα</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">το κόκκινο φουστανάκι που δένει στο λαιμό</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ο αφαλός σου</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">το σεντόνι που αγαπάς</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">το πάτωμα</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">τα τρία βιβλία</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ένα βερνίκι για τα νύχια μου</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">το Les triplettes de belleville</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">τα γυαλιά μας</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">δυο εφημερίδες</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">η καφέ φούστα</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">μια μπλούζα που να φωσφορίζει όταν με κοιτάς</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ο αστράγαλός μου</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">οι Tindersticks</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">δυο δεκαψήφιοι</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ο Καρούζος</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ο Caruso</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ο Pessoa που αλλάζει χρώματα</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ένα τετράμετρο κασκόλ να το φοράμε μαζί</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ένα αλφάδι να κάτσουμε ακριβώς απέναντι να με ακούς κι από τα δύο αυτιά</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ένα γερμανοπολύγωνο να με ξεσφίγγεις όταν πονάω και να με σφίγγεις όταν σε ζητάω</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ένα φλωτέρ βαρεως τύπου να σταματάς τα υγρά μου όταν ξεχειλίζουν</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">ένα ρακορ σύνδεσης να ενώνουμε τα δάχτυλά μας όταν κοιμόμαστε</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">τα ψέμματά σου...</span><br /><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);">Μου πήρε χρόνια να φτιάξω τη λίστα. Δεν έμαθα τίποτα. Πες μου πόσο ακόμα να περιμένω γιατί φοβάμαι πως αν βγω έξω να ψωνίσω μόνη, θα τα βρω όλα όσα χρειάζομαι. Ίσως μόνο να μη βρω τα ψέμματά σου...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-2173032453927642369?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-16189115920183348442009-02-10T14:17:00.001+13:002009-02-10T14:17:40.834+13:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Pn5XnM5Fg9E&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Pn5XnM5Fg9E&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-1618911592018334844?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-66313759824757112662009-02-10T09:38:00.001+13:002009-02-10T09:38:58.383+13:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cWatMJ6orbo&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cWatMJ6orbo&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23100965-6631375982475711266?l=oulaloum.blogspot.com' alt='' /></div>Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία)http://www.blogger.com/profile/18410905689261579089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-23100965.post-69830825797255342782009-02-10T08:27:00.004+13:002009-02-10T09:06:22.709+13:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CLJsgwO4WRg/SZCFxKiGa0I/AAAAAAAABHA/p6Lwg2uMbNQ/s1600-h/f175bc7f62681786.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; c