72-293

Γράφω μέσα από το νάυλον που με συσκεύασες, δεν έχει αέρα εδώ αλλά ποιός γαμάει τις αναπνοές. Πάντα μετά το τίποτα έρχεται το όλα και πάντα μετά το όλα έρχεται το τίποτα. Πάντα μετά το ποτέ έρχεται το πάντα μα ποτέ δεν έρχεται το πάντα μετά το ποτέ. Τα καλοκαίρια όπως πάντα τον παίρνουν. Νόμιζα κι εγώ πως τούτο δω θα ναι αλλιώς αλλά κοίτα που πάει να προσπεράσει τα προηγούμενα και να βγει πρώτο στο θάνατο.Σιχαίνομαι τα ανοιχτά παράθυρα κι η πεταλούδα μου φοβάται τις πεταλούδες της νύχτας που μπαίνουν και κάνουν τακ-τακ πάνω στη λάμπα. Τις τραβηγμένες μπαλκονόπορτες και τις εναλλαγές του φωτός της τηλεόρασης -που είναι πιό γρήγορη από την ταχύτητα του φωτός , μεσα από τα δωμάτια. Μην ανοίγετε ρε ζόμπι την τιβί. Δεν τιτιβεί πάει και το'παμε απο παλιά. Τουλάχιστον ανάψτε κι άλλο φως μαζί. Είμαι ένα στρείδι που όσο κι αν με αρρωστήσες δεν μπορώ να γίνω μαργαριτάρι. Είσαι ένα μαργαριτάρι που ποτέ δεν αρρωσταίνει και γι 'αυτό πάντα μένει στρείδι. Θα'θελα να σουν έφηβος, να μένεις στο απέναντι μπαλκόνι, να σβήνεις τα φώτα και να με βλέπεις να κυκλοφορώ μισόγυμνη μέσα στο σπίτι, να καβλώνεις και να χύνεις εκατόντριαντατέσσερις φορές για μένα όσες και οι μέρες που με κυριεύεις. Θέλω να σου δώσω εκατοντριαντατέσσερα φιλιά τώρα, να σε γλείψω εκατόντριαντατέσσερις φορές, να σου πω εκατοντριαντατέσσεριςχιλιάδεςεκατομμύριαχίλαδισεκατομμύριαχιλιάδες πως σε λατρέυω και λιώνομαι για τον αναπτήρα σου που δεν ανάβει, να σε παρατήσω εκατόντριαντατέσσερις νύχτες, να σε πονέσω εκατόντριαντατέσσερις πόνους, να σου πω εκατοντριαντατέσσερις μιλιές πως ο έρωτας είναι αβίαστος σαν μια κλανιά αα αυτό το ξαναείπα. Είμαι το μπαλόνι των ανθρώπων. Με φουσκώνουν και με ξεφουσκώνουν όποτε θέλουν. Άλλες φορές με αφήνουν σιγά σιγά να κάνω εκείνο τον ηλίθιο θόρυβο σσσσσσσσσσσσσ του ξεφουσκώματος κι άλλες φορες με σκάνε μπαμ κι είναι και φορές που εκεί που με κρατάνε με τον κόμπο (αφαλό) τον αφήνουν ξαφνικά και πετάγομαι φφφφρρρρρρρρρρρ και κάνω σαν τρελό στον αέρα. Τώρα όμως που έχω γεμίσει τόσα σάλια από τα φουσκωμένα λόγια θα μπορέσω να ξαναφουσκώσω; Είναι ωραία να φουσκώνεις αλλά επικίνδυνο. Βλακεία μου που ξαναφούσκωσα λέω, αλλά πάλι ποτέ δεν μετανιώνω τίποτα. Γυρνάω στη φωλιά μου στον μόνο εκείνο ποιητή που ποτέ δε θα με προδώσει. Θέλω να σκάσω στα γέλια κι ύστερα να κλάψω για πάντα.Ασφυξία ολικής. ΔΗΛΩΝΩ ΥΠΕΥΘΥΝΑ: οι ερωτευμένοι είναι πιο ηλίθιοι κι απ'τους βλάκες.

Σαγαπαω, αλλά πάρα πολύ (καθόλου) εντελώς
Από:Φ...Φ
Στάλθηκε 20:57
07/07/2009

000

Κανείς δε σε έχει (ξε)ερωτευτεί όπως εγώ

Από: Φ...Φ
Στάλθηκε 18:58
24/06/2009

18-2-10-11

Η μοναξιά χαρίζει τόση ομορφιά στους ανθρώπους, όσο πόνο χαρίζουν τα ψέμματα. Ο εγωισμός είναι ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που ποτέ δε νιώθει σίγουρο για τον εαυτό του κι όταν έχει λίγη εξουσία στα βρωμόχερά του ξεσπαθώνει και κάνει το μάγκα. Κοιμάσαι πίσω μου κι έχεις το χέρι τεντωμένο προς το μέρος μου. Με ψάχνει ο ύπνος σου; Πάντα αγαπούσα τη Σίνδο με έναν ανώμαλο τρόπο. Τώρα μαζί σου ομαλοποιήθηκε. Δε δίνω σημασία στο χέρι σου, η κοιλιά σου μου τραβαει όλη την προσοχή. Είναι η πιο γόνιμη κοιλιά που χω καταπιεί. Έχω το πιο τεράστιο τραύμα του κόσμου στο πόδι μου αλλά δε με νοιάζει γιατί αύριο θα έχουμε δύο ελικόπτερα, ένα γαλάζιο κι ένα κόκκινο. Είσαι όλες οι χώρες του κόσμου όταν κοιμάσαι και σήμερα σε φοβήθηκα πιο λίγο απο χτες. Κάθε δευτερόλεπτο είμαι έτοιμη να γίνω γίγαντας γιατί κάθε δευτερόλεπτο είμαι έτοιμη να σε χάσω. Κοιμάσαι πίσω μου και πριν δύο ώρες σε ρουφούσα. Το σπέρμα σου θα μπορούσε να είναι το πιο ακριβό ποτό στο πιο ακριβό μπαρ του κόσμου να 'χει μια εξωτική ονομασία που να αποτελείται απο χίλιαεφτακόσσιασαρανταέξιδυοεκατομμύριαχιλιάδες γράμματα και κανείς να μην μπορεί να το προφέρει εκτός από μένα. Η αυτοπεποίθηση είναι σαν τους αναπτήρες μέσα στο σπίτι. Άλλες φορές έχεις χίλιους και δεν ξέρεις τί να τους κάνεις κι άλλες φορές ανεξήγητα ψάχνεις έστω έναν να ανάψεις ένα τσιγάρο και δεν υπάρχει κανένας. Με απωθούσαν παντοτε εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν έναν αναπτήρα για πολύ καιρό. Είναι υποκριτές και η αλήθεια είναι γι' αυτούς σαν τη διάρροια. Σε πλένω και σε φροντίζω πιο πολύ από μένα. Νομίζω λέγεται δίνω. Νομίζω λέγεται αγάπη. Έλα σήκω από τον καναπέ. Πάμε μαζί στο κρεβάτι μας να κοιμηθούμε. Μισό λεπτό αγάπη μου. Σκοτώνω τους γότθους και τους μοθάραβες και φύγαμε...

400

ΆλλαΘυμάμαιΕγώΑπ'ΤονΕαυτόΜουΚιΆλλαΟΕαυτόςΜουΑπο'Μένα...

13

Μια ψάθα με λαμπάκια ανάμεσά μας και πάλι τρομάζω. Μακάρι να είχα την αυτοπεποίθηση αυτής που ζει στην πλάτη μου. Από τότε που γεννήθηκε εκείνη εγώ άρχισα να φοβάμαι πιο πολύ. Λες και της χάρισα όλη τη σιγουριά μου. Φρόντισέ με, φρόντισέ με...Θυμάμαι όλα τα βράδυα πριν έρθεις. Όλα ληγμένα ήταν. Ληγμένη κι εγώ. Δε με έψαχνα μα ήξερα πως μέσα μου γράφει "ανάλωση πριν απο..." Ίσα -ίσα με πρόλαβες και μακάρι να μπορούσα να σου δώσω άλλες απαντήσεις, να σου πω άλλες ιστορίες. Η κοιλιά μου πονάει γιατί παλιά κατάπινα ξυραφάκια. Ακουμπάς τον λαιμό μου κι εκείνος σπαράζει. Ποτέ δεν είχα μπαλκόνι με άνθρωπο απέναντι. Γειτόνισσες που σιδέρωναν μόνο μέσα από τα παράθυρα την ώρα που εγώ αυνανιζόμουν. Τίποτα δεν υπάρχει πριν...Ένα χέρι θυμάμαι και μερικά λόγια που παραλίγο να με ζωντανέψουν μα δεν έδωσα καμία σημασία λες και ήξερα πως θα 'ρθεις. Αντικαταθλιπτικά εισητήρια δεν αγόρασα ποτέ και να πίνω μόνη μου δεν έχει πολλή πλάκα. Δεν έχεις καταλάβει πως ψάχνω απεγνωσμένα να βρω μια καλοκαιρινή τουαλέτα να φοράω, να την ξέρεις μόνο εσύ, να τη βάζω όταν κάνω επίσκεψη στον εαυτό σου, σε κείνον τον εαυτό που ξέρω. Για τον άλλο που δε γνώρισα δε με νοιάζει, δεν ήσουν εσύ. Έχω σπαράξει για 'κείνον τότε που δεν σε είχα και τώρα μου έχουν μείνει μόνο γέλια και φαντασία αλλά δεν ξέρω αν σου αρκεί. Μου κάνεις το Μιριγκόγκο και ξεκαρδίζομαι κι ύστερα σου φωνάζω ουίτ μαμά μου σε άλλη γλώσσα. Είμαι ευτυχισμένος μου γράφεις κάθε φορά με άλλη ορθογραφία λές κι εννοείς κάτι άλλο. Όταν το γράφεις με -η νιώθω πιο σίγουρη. Με -υ με αγχώνει λίγο. Σε παρακαλώ στο καινούργιο αλφάβητο που φτιάχνουμε να μη βάλουμε βήτα και σίγμα. Στις καινούργιες λέξεις που μαθαίνουμε να μη βάλουμε τη γκρίνια και το φόβο και πιο πολύ τώρα που μαθαίνουμε να μετράμε από την αρχή πες μου οτι το 13 δεν είναι κανενός παρά μόνο δικό μας. Ασφυκτιώ μέσα στη σκέψη μου και δεν ξέρω να γράψω όπως εσύ. Λέξεις δεν ξέρω που να κάνουν εντύπωση και με λίγα λόγια ένα πράγμα θέλω να πω τόση ώρα. Είμαι τόσο ερωτευμένη που ζηλεύω ακόμη κι εμένα που σε έχω...

000

ΕτσιΕίμαιΜέσαΜουΘαΣτείλειςΤίποταΕπιτέλους;;;

747

Για κάθε λέξη που δε σου ' χω πει υπάρχει ένας τρόπος να σε κοιτάζω. Φοβάμαι γιατί δε θέλω να αρρωστήσει η ζωή μου απο τη συχνή γρίπη "δενπειράζει". Αναρωτιέμαι πάλι για μερικά νοήματα. Ψάχνω με τα νύχια να βρω τι σημαίνει σεχρειάζομαι. Θυμάμαι πως δεν έχω ξεστομίσει ΠΟΤΕ αυτές τις δυο λέξεις μαζί. Οι άνθρωποι που ερωτεύονται τόπους μπορούν να ερωτευτούν και ανθρώπους; Μην αναρωτιέσαι μαμά γιατί τελείωσε τόσο γρήγορα η απόψυξη, οι καύλες μας εδω μέσα τα καίνε όλα. Χαίρομαι που δεν έχω ανάγκη να πάω πουθενά. Η θάλασσα και το βουνό κι οι πόλεις και τα νησιά και τ' αεροπλάνα μέσα στο σπίτι μας όλα. Σεξ το μεσημέρι κι όλοι οι άνθρωποι που τραβάνε όμορφες φωτογραφίες έχουν όμορφα μάτια κι οι δύσκολοι άνθρωποι δυσκολεύονται πιο πολύ απ' όλους. Τελευταία δυσκολεύομαι κι εγώ να ζήσω ανάμεσα στον κόσμο, άν έζησα ποτέ. Κάνουμε βόλτες και να εδώ πόνεσα, εδώ είδα έναν ποντικό, εδώ έφτυσα ένα κουκούτσι κι εδώ κατάπια ένα άλλο που δεν πρόλαβα να το φτύσω. Βάζω και βγάζω μαλλιά κι υποσχέσου μου πως δεν θα σου αρέσει ποτέ η λέξη "αυτονόητο". Είναι η πιο αυτοΑνόητη λέξη που ξέρω. Θέλω να σου ξεβιδώσω τον δεξιό ώμο να σου βιδώσω καινούργιο χωρίς μάρκα παπουτσιών επάνω. Ύστερα τον φιλάω και αρχίζει να μου μοιάζει και δε θα γινόταν αλλιώς και καλά που έχω μικρά πόδια και χωράνε μαζί με τα δικά σου στην κίτρινη λεκάνη. Η ύπαρξή σου μου αφαιρέι τη σκοτεινιά μου όπως η χλωρίνη τους λεκέδες στους τοίχους. Εξαφανίζονται αλλά αύτός που έζησε για χρόνια δίπλα στον τοίχο ξέρει πως ήταν εκεί κι ακόμη κι όταν δεν υπάρχει εξακολουθεί να τον βλέπει. Έτσι κι εγώ ξέρω τον φόβο, έχει ποτίσει μέσα μου. Πίνω τον καφέ που μου έφτιαξες πριν τέσσερις ώρες. Σκέφτομαι αστείες λέξεις αλλά δεν θα τις θυμάμαι όταν ξυπνήσεις. Μου 'ρθε τώρα να πω τί κρίμα μα δεν το λέω. Κοιτάζω τις παλιές σου φωτογραφίες και ναι είμαι σίγουρη είχες άλλα χέρια, ε πες μου για μένα άλλαξες; Πήρες καινούργια; Απο πού; Έχει και πόδια; Θέλεις να πάμε να πάρουμε για μένα; Και κείνο το βογγητό την πρώτη στιγμή που μου τον χώνεις πώς το κάνεις πάντα ίδιο και πάντα είναι διαφορετικό από τα επόμενα; Πρέπει να φύγω να τρέξω λίγο τις ώρες που θα αποχωριστούμε. Να φέρω τη νύχτα με το ζόρι να κάτσουμε σε ορθή γωνία να σκεφτούμε τί δεν έχουμε μάθει ακόμα να κάνουμε μαζί. Ευτυχώς που δε σου μοιάζω στο περπάτημα. Θα πήγαινα όπου πας...