2515

Φοβάμαι μην έρθει μια τεράστια κουβέρτα και με σκεπάσει και δεν καταλάβω οτι πέρασε το καλοκαίρι χωρίς να ζεσταθώ. Φοβαμαι μην λιώσουν τα χιόνια εκεί που κατούρησες και φυτρώσει δέντρο. Φοβάμαι μήπως τις Παρασκευές 12 και 12.05 πάψουν οι δυο πτήσεις που μας φέρνουν πιο κοντά. Φοβάμαι μήπως τώρα που άλλαξα το λάμδα αλλάξω κι εγώ. Φοβάμαι μην αρχίσω να αφήνω τα μαλλιά μου κάτω. Φοβάμαι μην αρχίσω να χορεύω και σου μάθω και σένα. Φοβάμαι μην ο ποιητής κουραστεί να βγάζει χαρτάκια μέσα από το μυαλό του που μοιάζει με καπέλο. Φοβάμαι μήπως οι άνθρωποι αντίγραφα μας κατασπαράξουν. Φοβάμαι όλους εκείνους που δεν έγιναν ποτέ μια γλώσσα να γλείψουν μέχρι να καούν. Φοβάμαι μην ο Χοσέ σταματήσει να μου κάνει μασαζ με το φυσικό λιπαντικό που εκκρίνει το σώμα μου. Φοβάμαι μην η πεταλούδα αλλάξει γνώμη για το γάμο και δε μας καλέσει. Φοβάμαι μη δε βρούμε τα ίδια παπούτσια με δέκα νούμερα διαφορά. Φοβάμαι μην η μαμά σταματήσει να σκέφτεται να αγοράσει σοκολατάκια με καρύδα, φοβάμαι μη δε μου πετύχει ο πρωινός καφές. Φοβάμαι μη σταματήσουν να σ' αρέσουν οι τουαλέτες μου. Φοβάμαι μη σταματήσω να φοβάμαι οταν το πρωί πλησιάζεις κοντά στο κεφάλι μου. Φοβάμαι μην αρχίσω να χύνω αθόρυβα ,με τσιγγουνιά. Φοβάμαι μην τελειώσουν οι γκρι κάρτες του μπαμπά μου, και μην ξεφουσκώσει η κοιλιά σου. Φοβάμαι μη σταματήσω να φοβάμαι και πιο πολύ φοβάμαι μη φερθώ ποτέ σα φοβισμένη.

2151

ΠιοΠολύΦοβάμαιΜηΣταματήσειςΝαΚάνειςορθογραφικάΛάθη.

5121

ΝαΣουΠωΕγώΤίΦοβάμαι;ΟτιΜιαΝύχτα ΘαΜπορείςΝαΚοιμηθείςΧωρίςΝαΑκούσειςΤηΦωνήΜου.
ΈκλεψαΕνανΜωβΑναπτήραΝαΤονΈχουμεΤηνΠαρασκευή.
ΦοβάμαιΜηνΠονέσουνΤαΔάχτυλαΤουSatie
ΚαιΔενΜπορείΝαΠαίζειΕνώΚοιμόμαστε.
ΦοβάμαιΜηνΗΠεταλούδαΔενΒρειΝυφικόΝαΠαντρευτεί
ΦοβάμαιΜηνΚανέναΣάββατοΑπόγευμαΔεΝυστάζω...

159624

Την Παρασκευή βγήκε να πάρει ψωμί και γάλα. Τελικά πήρε και μια μερέντα γιατί η παλιά τελείωνε. Κάθε φορά που φεύγει οι τοίχοι γεμίζουν μικρά χαρτάκια. Δεν είναι άνθρωπος. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Ξεφύτρωσε από ένα παραμύθι με μαγικά πλάσματα. Δεν ξέρει να χαϊδεύει. Όταν μ'ακουμπάει μου αλλάζει το δέρμα. Δεν ξέρει να φιλάει. Αποκλείεται να είναι φιλί αυτό που κάνουμε. Δεν έχει μάτια. Έχει δυο φωλιές που με χωράνε. Δεν έχει κοιλιά. Έχει μια υφήλιο από μαργαρίτες. Δεν έχει δέρμα. Έχει λιβάδια από χρωματιστές παπαρούνες. Φοράει το χέρι μου στο δάχτυλό του και το λαιμό μου στο χέρι του και όλο μου το σώμα στο λαιμό του. Υπάρχει στο σπίτι μου όπως το αλάτι στη θάλασσα. Ζούμε μαζί με χίλια άλλα μικροσκοπικά πλάσματα τεραστίων διαστάσεων. Στριφογυρίζει το κρασί πάνω στο χέρι του και πετάει το νερό στον ουρανό. Ύστερα το αφήνει να σκάσει στο έδαφος. Τρώει παγωτό την ώρα που βάζει το χέρι του μέσα στο παντελόνι μου. Χύνει πλανήτες στην κοιλιά μου και γαλαξίες στο πρόσωπό μου. Χύνω λάβα και μαγικό ζωμό μέσα του κι αμέσως τον βλέπω να φωσφορίζει. Κάθε Σάββατο μεσημέρι μεταφερόμαστε σε άλλο γαλαξία και κόβουμε φαγητά που φυτρώνουν εκεί. Γυρίζουμε στο σπίτι και τα μαγειρεύουμε. Εκείνος βάζει το λάδι, εγώ τον δένω σε μια καρέκλα που δεν μεταφέρεται. Είναι βιδωμένη στο πάτωμα. Αγαπάμε και μισούμε ένα στρογγυλό ασημένιο πλανήτη που μας έλκει και μας απωθεί. Νικήσαμε όλες τις μέρες της βδομάδας αλλά ξεχωριστά. Τώρα θα τις νικήσουμε όλες μαζί με τη σειρά. ΔευτέραΤρίτηΤετάρτηΠέμπτηΠαρασκαυήΣάββατοΚυριακήΔευτέραΤρίτη. Φιλάει ανάποδα κι εγώ το καταλαβαίνω. Πηγαίνουμε μαζί στο νηπιαγωγείο. Κάνουμε τις πρώτες ζωγραφιές μας. Ξηλώνουμε τις λέξεις από τα νοήματά τους και τις ράβουμε στα δικά μας. Γαμιόμαστε 4G και αγκαλιαζόμαστε USB. Γεννήθηκε την ώρα που η μαμά μου είχε οργασμό. Ο αγκώνας του φυτρώνει κάθε διακόσσιαχιλιάδεςτρισσεκατομμύριασαραντατέσσεραχίλια χρόνια στο πιό σπάνιο μέρος που μάλλον δεν υπάρχει. Η φωνή του είναι αφροδισιακή κι ο τρόπος που καπνίζει σκοτώνει όλους τους καρκίνους. Είναι ημικύκλιος και τον ζηλεύει η ανατολή. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Εϊναι δικός μου. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Είμαι δική του. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Είμαστε πλανήτης. Όποιος δε με πιστεύει με κάνει χαρούμενη. Δεν έχω αλλα λόγ.......

157506

Καμιά φορά σε σκέφτομαι τόσο πολύ που πονάει το κεφάλι μου και μετά είμαι εξαντλημένη αλλά δε με παίρνει ο ύπνος. Δεν καλοκαιμάμαι, δεν τρώω, δεν είμαι, δεν εγώ. Ξέρεις το σπίτι μου; ξέρεις που βάζω τις χαρτοπετσέτες; τα καλαμάκια; το σουρωτήρι για το χαμομήλι; Εκείνοι που έχουν στα κρεβάτια τους δυο μαξιλάρια είτε είναι πολύ μονοι, είτε πολύ ευτυχισμένοι, είτε πολύ συνειδητοποιημένοι. Έχω ένα καημό σου 'χω πει. Μια σοφίτα θέλω, μια τρίγωνη οροφή, να θυμίζει απ'ολα μα όχι ταβάνι. Ήθελα να σου αγοράσω κάτι μα δεν το βρήκα. Τσακώθηκα, φώναξα, έκανα τα πάντα μα δε μου το δίνουν. Και σιγά μωρέ, μια σαχάρα ήταν. Μια κακομοιριασμένη ιδιοκτήτρια με κοιτούσε καλά καλά. Αυτό δεσποινίς είναι μέρος της βιτρίνας, δεν μπορούμε να σας το πουλήσουμε, Μα καλά κυριούλα μου θα σου δώσω τα διπλά. Είμαι ερωτευμένη μαζί του όσο χίλιες σαχάρες και δεν μπορείς να μου πουλήσεις μία; Τελοσπάντων παλιοτσούλα, τιποτένια, κουκίδα, φεύγω τώρα αλλά εσύ θα το μετανιώσεις, εγώ έτσι κι αλλιώς έχω και σπίτι μου μια σαχάρα. Κοιμάται κάτω από μια καμήλα που δεν καμπουριάζει και γεννάει μυστικά χαρτάκια με ερωτόλογα όταν εκείνος φεύγει. Το όνομά του αρχίζει απο όλη την αλφαβήτα. Το όνομά του είναι όλη η αλφαβήτα και η σαχάρα είναι ένα μικρό μέρος από το δέρμα του, κι ο ατλαντικός ένα μέρος από το σάλιο του, κι οι σεισμοί η στιγμή που ξεκινάει να με φιλήσει και η λάβα η στιγμή που χώνει το χέρι του μέσα στα πόδια μου και οι καταιγίδες η στιγμή που χύνω και χύνομαι και λιώνω και λιώνομαι και μεμαςτονεμεναμεμουσεμενα με χύνει και φωνάζει και με καίει μέσα έξω μαζί του με κάνει εγώ κι αυτός... Τόσο τεράστιος είναι. Και τόσο ξεφτιλισμένες οι προσωπικές αντωνυμίες. Κι απόσταση και τα χιλιόμετρα το εδώ το εκεί φουυυυυυ μια στιγμή όλα. Ξεφτιλισμένα και τα τοπικά επιρρήματα. Ξουτ και τα χρονικά. Τώρα, πριν, μετά. Του κάνω μαγικά με τις πιπεριές και τα κρεμμύδια. Τα κόβω αργά και μετά δε λέω άλλο. Τις νύχτες μου δείχνει πώς κάνουν τα τρένα όταν δεν κοιμούνται, αφύλαχτη διάβαση ο ύπνος μου μαζί του. Το πρωί κόβει μικροσκοπικά ψωμιά που μοιάζουν με εφτά φέτες και στην πόρτα του κοιμάται ο κύριος Πίκος. Ο καρπός του τώρα που μεγάλωσε είναι δικός του αλλά όταν γεννήθηκε είναι δικός μου. Τις νύχτες που είναι μακρυά μου, ξηλώνω το λαιμό μου, και πλέκω τις φωνητικές μου χορδές αστροβελονιά. Το πρωί έχω δυο καινούργιες φωνές για ν'ακούσει. Προσπαθώ να τον μπερδέψω μα ξέρει όλες τις φωνές μου και βρίσκει τις καινούργιες με την πρώτη! Του λέω λέξεις με -κ και -ρ και -θ και το -ρ μου δεν είναι γράμμα. Είναι μια νότα πάνω σ'ένα πεντάγραμμο κι εκείνος κάνει ορθογραφικά και νομίζει πως είναι λάθη μα δεν είναι του λέω, φταίει που όταν γράφεις λέξεις είναι μουσική αγάπη μου. Λέξεις μαζί με νότες είναι, καινούργια σύμβολα. Έχω κι άλλα κι άλλα κι άλλα μανταμ ιδιοκτήτρια να σου πω. Μήπως τώρα με όλα αυτά συγκινήθηκες και θα μου πουλήσεις τη σαχάρα της βιτρίνας; Όχι ε; Στ' αρχίδια μου.