15 x 40 = 19:30

Σε περιμένω. Σε περιμένω. Δε σε ξέρω καθόλου αλλά σε περιμένω. Ζω στο σπίτι σου και σε περιμένω. Ξυπνάω και σε περιμένω. Κοιμόμαστε μαζί και σε περιμένω. Δεν ξέρω τί ήσουν πριν με βρεις. Ούτε εσύ ξέρεις. Δεν ξέρω αν σε τρομάζω. Ήρθες την πιό δύσκολη και παράξενη ώρα. Τότε που όλος ο κόσμος ήταν άσχημος. Που δεν είχα διεξόδους. Όταν ήμουν μικρή κι ο κόσμος με φόβιζε ή με έκανε να τον βαριέμαι, ξάπλωνα και χάζευα την πόρτα της ντουλάπας. Έπλαθα ιστορίες. Σκεφτόμουν πως αυτή η πόρτα δεν είναι απλά μια πόρτα ντουλάπας. Έκλεινα τα μάτια και ξεκινούσε το ταξίδι. Σηκωνόμουν λέει και άνοιγα την πόρτα, που κάθε φορά με οδηγούσε εκεί που ήθελα να πάω. Σε μέρη της φαντασίας μου. Άλλοτε χιονισμένα, άλλοτε μακρινά κι άλλοτε μέρη κοντινά μου. Τοπία ζωγραφισμένα μέσα μου. Από τα χέρια του μυαλού μου. Τώρα που το σκέφτομαι ποτέ δεν είχε καλοκαίρι. Κι από άνοιξη....Ποτέ! Ποτέ για πάντα! Μπλιαχ η άνοιξη. Όλα τα σκοτώνει. Με τα χρόνια ξέμαθα να ανοίγω μαγικές πόρτες. Το φόβο και τη βαρεμάρα τα αντιμετώπιζα αλλιώς. Έγραφα, κοιμόμουνα, έκλαιγα, μαζευόμουν σε γωνιές. Κι εκείνη η ώρα που με βρήκες... ήταν η τελευταία προσπάθεια να ταξιδέψω. Μέσα μου δεν είχα πάψει να πιστεύω σε μαγικούς κόσμους πίσω απο πόρτες ντουλαπιών. Κι όμως δεν τολμούσα να ανοίξω τη ντουλάπα μου με κλειστά μάτια. Μόνο με ανοιχτά. Κι αντίκρυζα ρούχα κρεμασμένα... με τα καρτελάκια τους που έγραφαν -είμαι καινούργιο, φόρεσέ με- κι εγώ άπλωνα το χέρι σε κείνη τη φούστα που έχει καφέ χρώμα και δαντέλα και με παρακαλάει -όχι άλλο δεν αντέχω- κι εγώ την αγνοώ και τη φοράω πάλι και πάλι και πάλι και πάντα. Άκου το μυστικό μας: Μετά από πολύ καιρό τη φόρεσα πρώτη φορά μαζί σου εκείνη την ημέρα που το ιδιωτικό μου φλαμίνγκο αποφάσισε να μας αφήσει να περπατήσουμε.. Τη φόρεσα και περπατούσα δίπλα σου πρώτη φορά κι από τότε θέλω να την κολήσω πάνω μου. Μόνο εκείνη αγαπάω. Έτσι κάθε φορά που τη φοράω της μιλάω, της λέω να κάνει υπομονή, να μην ξεθωριάσει από τα πλυσίματα, να μη φθαρεί, να μη σκιστεί...Τελικά της αρέσει που την διαλέγω ανάμεσα σε ολοκαίνουργια ρούχα και κρατιέται με νύχια και με δόντια να μου αποδείξει πως μπορεί κι εκείνη να μοιάζει καινούργια. Αν ποτέ σκιστεί ια κλάψουμε μαζί. Όπως εκείνη τη φορά που ξυπνήσαμε στο σπίτι μου. Πες μου γιατί έκλαιγες; Θα κλάψουμε μαζί. Θα την κάνουμε κομμάτια. Θα αφήνουμε κάθε κομμάτι της σε μέρη που αγαπάμε. Ξεχάστηκα μέσα στη ντουλάπα. Μόνο ρούχα. Έτσι κι εγώ πήρα μια κιμωλία. Ζωγράφισα στο πάτωμα ένα μικρό πορτάκι ( σαν εκείνο που έχεις εσύ στη δική σου ντουλάπα). Όχι πως πίστευα πως θα ανοίξει μα, δεν πήρα τα μάτια μου από πάνω του. Και τότε έγινε κάτι που με τρόμαξε. Το πορτάκι άνοιξε. Κι ήσουν εσύ από πίσω. Έτσι με βρήκες. Γι' αυτό δεν μπορώ να πιστέψω πως υπάρχεις. Γι' αυτό σε ερωτεύτηκα τόσα εκατομμύρια βουνά. Γι'αυτό σου χαρίζω τις μπογιές μου και τις φωτογραφίες με το περιστέρι. Γιατί όλα ήταν νεκρά μέχρι να ΄ρθεις. Γιατί το αχτιδοβόλημα δεν είχε γεννηθεί ακόμα. Κι εσύ δεν είχες ανακαλύψει το αστραποβόλημα. Δεν μπορώ να ζήσω στον πραγματικό κόσμο και συγχώρεσέ με. Βλέπω μπροστά μου μόνο μάγους και νεράιδες και δάση μαγεμένα κι αχτιδοβολήματα. Ακούω στίχους να με κοιμίζουν. Ο πραγματικός κόσμος μου φέρνει αποστροφή, δε με καταλαβαίνει κι ούτε κι εγώ τον καταλαβαίνω. Εσύ με καταλαβαίνεις κι ας είσαι διαφορετικός. Ξέρω πως είσα διαφορετικός. Δεν ξέρω αν έχει σημασία. Αν το φοβάμαι; Ναι. Αν σε φοβάμαι; Ναι. Όμως μάλλον φταίει που φοβάμαι ό,τι μοιάζει με χαρά. Μ'αρέσει που σε κάνω να γελάς. Μ'αρέσει που με κάνεις να γελάω. Καθόμουν πάνω σε μια πληγή όταν με βρήκες. Δεν θα σου χορέψω ποτέ. Δεν έχω πόδια. Είδες πώς έχουν γίνει τα πόδια μου; Μπορώ μόνο να πετάξω για σένα. Ευτυχώς τα φτερά δεν είναι άχρηστά. Πετάνε. Θα στο δείξω το βράδυ που θα γυρίσεις, την ώρα που θα έχω κάνει βουτιά στο παντελόνι σου και θα δοκιμάζω πόσο καύλωσες για μένα. Σε περιμένω να γυρίσεις απο εκείνο το μέρος που είναι μπλιάχ. Κι εγώ πάω σε τέτοιο μέρος. Θυμάσαι δύο Σάββατα που με περίμενες εσύ; Σε περιμένω και ανοίγω μαγικές πόρτες και ταξιδεύω στην πόλη που αγαπάς. Θα'χεις φιλήσει άλλα χείλη εκεί. Είμαι σίγουρη. Δε με νοιάζει. Κι εγώ στην πόλη που λατρεύω έχω φιλήσει άλλα χείλη κι άλλα μάτια. Μα την ονειρεύομαι πάλι με σένα. Ολόιδια και εντελώς διαφορετική.Είμαι στο σπίτι σου και σου αφήνω σημειώματα παντού. Σου γράφω μέσα στο ασανσέρ, και χώνω μικρά χαρτάκια στα παντελόνια σου ή μέσα σε βιβλία που δεν ξέρω αν θα διαβάσεις. Ξέρεις τί αποφάσισα; Όταν θα φτιάξουμε το αχτιδοβόλημα θα πρέπει στο τέλος να κάνει μπαμ. Θα το αφήσουμε ελεύθερο έτσι δεν είναι; Για να μπορούμε μετά να φτιάξουμε άλλο. Σε περιμένω. Ανοίγω τη ντουλάπα σου χωρίς να φοβάμαι. Πάλι η καφέ φούστα πρώτη πρώτη να με κοιτάει. Τώρα ξαπλώνει δίπλα στα δικά σου ρούχα. Ανακατεύονται οι μυρωδιές. Αν οι γυναίκες έπλεναν ακόμα στο χέρι θα ανακαταυόταν το χέρι της μαμάς σου με ΄κείνο της δικιάς μου. Χωρίζω τις ώρες που μένουν και ξέρεις; Άλλα 12 έμειναν. Θα βγω μια βόλτα. Κι ύστερα θα γυρίσω κουρασμένη. θα αυνανιστώ στο κρεβάτι σου, θα φορέσω εκείνο το κόκκινο που εσύ το λες κομπινεζόν κι εγώ γελάω. Είναι ένα απλό φουστάνι mi ninho. Θα καθήσω στην πολυθρόνα που αγαπήσαμε και θα περιμένω να γυρίσεις. Σε περιμένω. Θα περιμένω. Μόνο κάνε μου μια χάρη. Αν ποτέ θελήσεις να γίνω σαν τους άλλους ανθρώπους ειδοποίησέ με έγκαιρα. Πες μου να μην περιμένω. Αν ποτέ θέλεις να αντικαταστήσω τις ξυλομπογιές μου με μπογιές γυναικών που δεν θέλουν να δείξουν τα μούτρα τους, αν ποτέ θελήσεις να βγάλω τις μπότες μου, κι αν ποτέ θέλεις να σβήσω τις ζωγραφιές από τα μάτια μου...Αν ποτέ θέλεις να ζήσουμε κι εμείς στον πραγματικό κόσμο πες το μου. Θα μαζέψω τα πράγματά μου και θα εξαφανιστώ. Άσε με μόνο μια φορά να ενώσω τις ελιές σου σαν εκείνο το παιχνίδι στα σταυρόλεξα με τις τελείες. Να δω τί σχήμα θα αποκαλυφθεί. Να δω αυτό και μετά θα φύγω... Σε περιμένω.. Θα σε περιμένω άλλα 12. Έλα...