020808

Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να προδωθείς μία φορά στη ζωή σου; Πόσες να προδώσεις τον εαυτό σου; Πόσες να προδώσεις εκείνον που αγαπάς όσο τίποτα; Πόσες να μείνεις νηστικός από αλήθεια; Θα σου πω εγώ. Πολλές τελικά. Κι η εμπιστοσύνη είναι μια βλακεία που απαλύνει τον φόβο. Κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανένα. Στα μάτια μου η εμπιστοσύνη είναι ένα συννεφάκι που πετάει πάνω από τα κεφάλια μας και θολώνει τις άσχημες σκέψεις για το μετά. Τις κάνει να φαίνονται μακρινές κι έτσι δεν ασχολούμαστε μαζί τους. Όμως ποτέ δεν τις εξαφανίζει. Γι αυτό κι όταν κλονίζεται μια φορά δεν γυρνάει πίσω. Δεν είχα ποτέ τόσο μεγάλη ιδέα για την αλήθεια όσο τώρα. Όχι πως δεν την αγαπούσα, όχι πως δεν την υπηρετούσα, όχι πως δεν τη ζήλευα μερικές φορές. Μα ποτέ δεν ζούσε στο κουτί με τις αξίες μου. Τώρα ξέρω καλά: δεν υπάρχει ερωτισμός μέσα στο ψέμα. Γι' αυτό όλοι το μισούν. Γι'αυτό το μισώ κι εγώ. Είναι τόσο αλλόκοτο αυτό το καλοκαίρι. Κι εγώ έχω αφεθεί σε τούτη την αλλοκοτιά και κοπανιέμαι πάνω στα βράχια της. Χτυπάω το κεφάλι μου και λέω κάθε μέρα την αλφαβήτα από μέσα μου. Δεν μπορώ να πάω μακρύτερα από το Α. Εκεί αρχίζω και σταματώ. Λες και ξαφνικά αγάπησα αυτο το πρώτο γράμμα που ποτέ δεν είχα καταλάβει. Λες και τα σύμφωνα πονάνε τη γλώσσα μου. Ναι την πονάνε. Οι πληγές δεν έχουν κλείσει ακόμα, μα δε ρίχνω καυστικά υγρά επάνω τους πλέον. Δεν υπάρχει ιδανική απόσταση να σταθείς να παρατηρήσεις τη ζωή σου. Ή μακρυά θα σαι, ή κοντά. Ανάλογα πού θέλεις και μπορείς κάθε φορά. Εγώ ήμουν τόσο κοντά που έπαθα ασφυξία για πάντα. Και που αναπνέω πολύ μου είναι. Τώρα που απομακρύνομαι δεν είναι πως βλέπω τα πράγματα στις διαστάσεις τους, μα είναι που νιώθω τη δική μου διάσταση. Τα πράγματα παραμένουν ίδια. Όπως ήταν, γιατί τα γεγονότα είναι γεγονότα. Εγώ όμως έχω ψηλώσει. Την υπερβολή μου την έκλαψα. Την πέταξα από πάνω μου με δάκρυα. Τώρα ξεκινάω ένα ταξίδι. Μόνη μου. Με μια μικρή πορτοκαλί βαλίτσα. Πάω να βρω ποιά είμαι, τί φοβήθηκα και κυρίως να απαντήσω στην αγαπημένη μου ερώτηση. ΓΙΑΤΙ; Αν δε βρω απάντηση δεν θα γυρίσω. Όχι δεν ήταν δική μου δουλειά να απαντήσω. Κάποιος άλλος έπρεπε να το κάνει. Μα σαν δεν το'κανε με αναγκάζει να το κάνω. Έτσι αυτό το καλοκαίρι έχει απ'ολα...Ένας σκύλος ουρλιάζει. Κάποιος γυρίζει μεθυσμένος και θλιμμένος σπίτι του κι ανοίγει αμέσως την τηλεόραση. Κάποιος περιμένει τα αποτελέσματα των εξετάσεων στο ΙΚΑ με αγωνία. Μια γυναίκα κοιτάζεται στον καθρέφτη και σκέφτεται πόσο γέρασε. Πιάνει το στήθος της και το σηκώνει, προσπαθεί να σκεφτεί τον εαυτό της νεότερο. Ύστερα πλησιάζει και κοιτάζει απο κοντά. Δεν αντέχει το θέαμα και επιστρέφει στο σαλόνι. Ένα αγόρι αυνανίζεται κρυφα στο μπάνιο. Σκέφτεται τα βυζιά της θείας του και χύνει δυνατά. Ο περιπτεράς τακτοποιεί τις εφημερίδες. Στο γήπεδο ένα μάτσο παππούδες περπατάνε και κουτσομπολεύουν. Ένας γελοίος γιάπης σταματάει στο φανάρι και κοιτάζει την ξεπλυμένη διπλανή του με ύφος που δεν καυλώνει ούτε έφηβο. Μια 15χρονη ξεκινάει καλοκαιρινές διακοπές με την οικογένειά της και βαριέται θανατερά. Ανοίγει το κινητό της και δεν θα το κλείσει μέχρι να επιστρέψει. Η μαμά μου, μου ψωνίζει ρούχα που ελπίζει πως θα φορέσω κι ας ξέρει πως αυτό δε θα γίνει ποτέ. Πόσο την πονάει που δεν ειμαι σαν τις άλλες κοπέλες. Πόσο περήφανη νιώθει μέσα της που ειμαι εγώ. Πόσο δεν το ξέρει. Αν ποτέ γινόμουν αυτό που ονειρεύεται θα πάθαινε κατάθλιψη είμαι σίγουρη. Είναι εγωίστρια και δεν το παραδέχεται. Κι εγώ δεν παραδέχομαι τίποτα. Τα παραδέχτηκα όλα μια φορά κι από τότε ποτέ ξανά. Τίποτα δεν είναι ίδιο εκτός από μένα που είμαι πάντα αυτή. Πάντα αυτή και πάντα καμιά άλλη. Αγάπησα μερικούς στίχους, μια πόλη, και σε λίγο καιρό μπορεί να μάθω να αγαπώ και τα μπιφτέκια και τα σουβλάκια. Δεν είναι απίστευτο που μπορώ ακόμη να αγαπήσω; Να ρωτήσω τους γιατρούς; Εκείνοι θα ξέρουν.Τρώω κάθε βράδυ σταφύλια. Θέλεις μια ρώγα; Θέλω να σε καλέσω για πάντα εδώ; Ωχχχχ. Είπα για πάντα. Ποιός θα μου το συγχωρήσει αυτό; Ώρες και λεπτά είναι για πέταμα. Δεν θέλω τίποτα. Εσένα μόνο. Είσαι το Άλφα μου. Χωράς μέσα μου κι ας σε φοβάμαι. Δεν θα μου πεις ψέμματα έτσι δεν είναι; Δεν αντέχω άλλα ψέμματα. Μαζί σου είδα δυό φεγγάρια. Μαζί σου είδα δυο πύργους του Άιφελ σε δυό μέρη. Στο πιο άσχημο που μας χώρισε και στο πιό όμορφο και ζεστό που μας ένωσε για τα καλά. Πόσο όμοφα χαμογελάς όταν στεναχωριέσαι! Πόσο θέλω να σε φιλήσω τότε. Πόσο μοναδικά προφέρεις το όνομά μου... Τόσο που ξεχνάω πώς με λένε. Μένει να θυμάμαι πώς δε με λένε κι αυτό μου φτάνει. Για πέταμα κι αυτή η μέρα μακρυά σου. Για πέταμα κι όλες οι στιγμές μέχρι να 'ρθεις. Πότε θα 'ρθεις; Έλα να μαζέψουμε πακέτα από τσιγάρα; Να πιούμε καφέδες με πολύ αφρό, χωρίς παγάκια. Έλα να πιούμε γάλα και να κάνουμε σχέδια για τις μέρες μας που δεν θα τηρήσουμε ποτέ γιατί θα μείνουμε πάλι σπίτι, μόνοι στον κόσμο που φτιάξαμε, σε κείνον με τα δυό φεγγάρια. Σπίτι με κλειστά πατζούρια να μην ξέρουμε αν είναι νύχτα η μέρα. Να με γαμάς ασταμάτητα, να σε γαμάω κι εγώ, να κοιμόμαστε ατελείωτα, να κάνουμε βόλτες κι εγώ να μαζεύω αποδείξεις απο την πρωινή σου τυρόπιτα, και καρτελάκια από εκείνο το πουκάμισο που αγόρασες. Σου είπα πόσο σου πήγαινε; Όχι. Τιποτα δεν πρόλαβα να σου πω. Θα κεντήσω μερικές σελίδες από ποιήματα ερωτικά, θα τρυπήσω τα δάχτυλά μου. Κι αυτό για σένα, και το άλλο για σένα. Όλα για σένα. Με υπάρχεις αυτόν τον καιρό. Την υγρασία την αντέχεις; Το σπίτι μου είναι υγρό και τα μάτια μου τρέχουν συνέχεια. Το άλλο...που κοιμάται ανάμεσα στα πόδια μου ξέρεις πώς είναι. Δεν ξέρεις;