592

Δεν ξέρω να μετράω σωστά όταν περιμένω. Πόση ώρα θα κάνεις; Όχι μη μου λες αριθμούς. Πες μου, μέχρι να ωριμάσουν τα φρούτα που σου ετοιμάζω θα έχεις έρθει; Αν κοιμάμαι έλα κι ακούμπησε το στόμα σου στο πίσω μέρος του λαιμού μου. Φύσηξε μου λίγη φαντασία και θα ξυπνήσω αλλά θα κάνω πως κοιμάμαι. Θα κάνω πως τυχαία ξεσκεπάζομαι κι ύστερα θα περιμένω να ακούσω τα επόμενα βήματα της σκέψης σου πάνω στο σώμα μου. Θα καταλάβεις οτι ξύπνησα μόνο γιατί θα αρχίσω να ανασαίνω βαριά τόσο που θα θέλω να γυρίσω ανάσκελα να χαραμίσω όλο μου το στόμα πάνω σου. Βαρέθηκα το καλοκαίρι. Εκεί που είσαι μήπως έχει χειμώνα; Κρύψε λίγο πίσω απο το αυτί σου και φέρε μου. Άσε με να τον πάρω πάνω μου με την άκρη του δαχτύλου μου κι ύστερα κοίτα με την ώρα που θα βάζω το δάχτυλο στο στόμα. Δεν ξέρω να περιμένω. Δεν ξέρω να με προσέχω. Είσαι στο μυαλό μου μια χειμωνιάτικη κάμαρα. Έτσι σε φαντάζομαι. Σκοτεινή και ζεστή στη μέση όλου του χειμώνα. Έλα να ρίξουμε τη θερμοκρασία στο μηδέν και να κάνουμε πως κρυώνουμε. Περνάνε οι μέρες και δεν έχω νέα από τη στεναχώρια μου. Ελπίζω να έχασε το δρόμο και να μη με ξαναενοχλήσει. Έχω άλλα στο μυαλό μου τώρα. Σκάβω να ξεθάψω τη φαντασία μου. Με αντιγράφω γιατί πια ξέχασα να σκέφτομαι με λέξεις. Δεν υπάρχει τίποτα πιό θλιβερό απο το να ζηλεύει κάποιος τον εαυτό του κι εγώ με ζηλεύω θλιβερά τελευταία. Στρώνω τους δρόμους και σε περιμένω. Θέλω να σου γράψω και δεν έχω λεξιλόγιο. Η πεταλούδα μου σήμερα ταξιδεύει να κοιμηθεί αλλού. Δεν ξέρω πως θα είναι όταν γυρίσει. Αν έχει περάσει καλά θα μου κάνει την έξυπνη. Θα χαϊδέψω την κοιλιά μου κι εγώ να την κάνω να σκάσει. Δεν θα κοιμηθώ απόψε, όμως θα ονειρευτώ. Αυριο θα σου διηγηθώ το όνειρο με σπασμένη φωνή. Περίμενε θα στο πω τώρα. Είμαι ξαπλωμένη πάνω στα χρώματα που αγαπάς, κι εσύ σέρνεις ένα ροδάκινο πάνω στο σώμα μου τόσο απαλά που μόνο το χνούδι του με κυκλώνει. Το κάνεις τόσο όμορφα που δεν ξέρω ποιός καυλωνει πιό πολύ. Το ροδάκινο, εγώ ή εσύ; Όχι, όχι... άσε με δεν μπορώ να σου πω το όνειρό μου. Το ονειρεύομαι ακόμα, κι ύστερα, αφού είσαι κι εσύ εκεί πόσο νόημα έχει να σου πω με λέξεις όλα εκείνα που θέλουμε; Κλείνω τα μάτια μόνο για κείνη την ώρα που θα πω "πάρε με". Ύστερα τα ανοίγω να δω όλη τη διαδρομή του βλέματος μέχρι να αρχίσεις να χωράς μέσα στα καλώδιά μου. Με βραχυκυκλώνεις, δε λειτουργώ κι αυτό είναι τρομακτικό και το μόνο δοκιμαστικό που έχω είναι τα δάχτυλά σου και πόσο θέλω να τα κοιτάξω όταν θα μπαίνουν μέσα μου. Πες μου θα ανάψουν; Πες μου πόσο ρεύμα αντέχουν; Να σου δώσω όσο έχω; Δεν θέλω να τρομάξεις. Μπορεί να σε κάψω. Ψιθύρισέ μου ΘέλωΝαΚαώ. Θα σου ψιθυρίσω ΘαΜάθωΝαΣεΚαίω...Το πρωί να τινάξεις το δέρμα μου πάνω απο το δέρμα σου να μη μας καταλάβουν ναι;

8130

Κοιμάμαι με ενα μεγάλο μαξιλάρι περιμένοντας να ξυπνήσω. Δεν κοιμάμαι καλά και σιχαίνομαι τη λέξη επιτυχία. Ανεβοκατεβαίνουν άνθρωποι μέσα στο κεφάλι μου. Αγγίζω σώματα αγοριών, ζεστά και ιδρωμένα και κουρασμένα κι ακούραστα. Αφήνω τα χέρια τους να με αγγίζουν παντού κι είναι τόσο όμορφα να τους χαριζω σημεία του σώματός μου. Τα καλοκαίρια η καύλα είναι σαν τα τζιτζίκια. Τρυπώνει σαν ήχος απο τις γρίλιες των πατζουριών και μπαίνει στα αυτιά μου και δε με αφήνει να κοιμηθώ και με ξεσηκώνει και με αναποδογυρίζει και τότε θυμάμαι όλα τα μεσημέρια εκείνα που ένα σώμα που αγάπησα με διέλυε και με συναρμολογούσε πάλι. Αγαπώ τις αναμνήσεις. Με τρομάζει που αυτό το σώμα είναι μόνο σώμα. Δεν έχει άνθρωπο απο πάνω. Δεν θέλω να θυμάμαι τον άνθρωπο. Το σώμα του μόνο με ξυπνάει που και που. Μπερδεύεται με όλα τα καινούργια σώματα και να...είναι ένα τελευταία χωρίς κεφάλι κι αυτό, όμως έχω αρχίσει να το φοράω πολύ επάνω μου. Ταιριάζει με το δέρμα μου. Ταιριάζουν τα χρώματά μας κι η μυρωδιά μας.. Ξέρω τις ανάγκες μου όσο ποτέ. Τις έχω σημειώσει μέσα μου να μην τις ξεχάσω όπως οι νοικοκυρές σημειώνουν τα ψώνια του μπακάλη. Τα καλοκαίρια φταίνε κι αν ξεχνιέμαι. Κι ώσπου να χορτάσει το κεφάλι μου και να καταφέρει να γαμηθεί, τροφοδοτώ το σώμα μου. Του δίνω ο,τι χρειάζεται για να μη γεράσει. Και ναι αποφάσισα. Αυτό το καλοκαίρι είμαι η πιό έντιμη τσούλα του κόσμου. Γαμιέμαι συνέχεια τόσο αληθινά, χωρίς λόγια και προσχήματα. Τον παίρνω απο πίσω κι απο μπροστά και το αγαπώ αυτό γιατί είναι το αντίθετο απο αυτό που ήμουν. Πριν ήσουν μόνο εσύ εκεί. Κι η λέξη καύλα ήταν δικιά σου. Στην είχα χαρίσει απο τότε... Την πήρες και μου τη χάλασες. Έφτιαξα καινούργια, δεν την έχω τελειώσει ακόμα. Θα την έχω τελειώσει όταν ένα σώμα θα έχει κεφάλι απο πάνω κι εγώ θα αφήνω και τα δύο να με παίρνουν. Τότε... θα είναι απόγευμα, ναι το ξέρω, απόγευμα και χειμώνας . Θα ξυπνήσω απο μεσημεριανό ύπνο κι ένας ώμος θα ακουμπάει στον δικό μου. Θα του δώσω ένα φιλί και θα φύγω για τη δουλειά με τη σιγουριά οτι θα τον ξαναβρώ. Θα με χαστουκίζω κάθε φορά που θα περνάς απο το μυαλό μου να δεις τι κάνω. Θέλω ένα φιλί. Ένα μεγάλο ζεστό διαρκές φιλί με όλο το σάλιο του κόσμου μέσα. Να με λούσει, να με ξεπλύνει απο τα προηγούμενα φιλιά. Κι αυτός που θα μου το δώσει με τριγυρίζει και με τριγυρίζει κι όταν ζαλιστεί από τους κύκλους γύρω μου, θα σταματήσει να του δώσω ένα ποτήρι νερό. Δεν θα φύγω από την πόλη. Της μοιάζω αυτό το καλοκαίρι. Άδεια και μεγάλη αυτή, άδεια και μικρή εγώ... Εδώ...άδεια και μεγάλη θα με φιλοξενήσει...Θα μείνω εδώ να γεμίσω με όλα εκείνα που οι άλλοι αφήνουν πίσω. Χτες τη νύχτα πήγα σε μια θάλασσα, της άνοιξα τα πόδια κι εκείνη χώθηκε όλη μέσα μου. Την κατούρησα χωρίς να την εμουτζώσω κι εκείνη μου άφησε το αλάτι της για να με ευχαριστήσει. Είμαι όλα. Όλοι είναι όλα έλεγε μια γιαγιά ενός κοριτσιού που θυμάμαι που και που. Όλα κι εγώ. Όλα κι εσύ που θα'ρθεις. Θα'ρθεις; Έλα, θα είμαι μόνη το βράδυ...

323