21.12.07

90,1



Κάθε χειμώνα αυτό θέλουν τ'αυτιά μου, μπορεί και να μην αντέχουν χωρίς αυτό, και τα μάτια μου σε συνεργασία με τη ζωή μου φτιάχνουν καινούργιες εικόνεςώρεσα ο,τι έzησα αυτό το χρόνο σε 5 λεπτά και εννιά δεύτερα.Ακούω τη φωνή που πιό πολύ αγάπησα (L.C). Βγάζω την καρδιά μου, τη βουτάω σε σάλτσα ανθρώπων και την κάνω δώρο στον αγαπημένο μου αδερφοξωτικολουκοαλμιράντε Otto... ετσι επειδή το λέγαμε χτες...

Its four in the morning, the end of december
Im writing you now just to see if youre better
New york is cold, but I like where Im living
Theres music on clinton street all through the evening.

I hear that youre building your little house deep in the desert
Youre living for nothing now, I hope youre keeping some kind of record.

Yes, and jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
Youd been to the station to meet every train
And you came home without lili marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobodys wife.

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see janes awake --

She sends her regards.
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
Im glad you stood in my way.

If you ever come by here, for jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

sincerely, l. cohen

14.12.07

05

























ΑυτόςΠουΔεΔίνειΣημασίαΣτουςΨίθυρουςΤηςΚοιλιάςΤουΕίναιΚαταδικασμένος

ΝαΜένειΝηστικόςΜέχριΝαΧορτάσειΌλοςοΚόσμος....
ΌλοςΟΚόσμοs

28110073120072

Το στόμα μου




προσπαθεί να πει λόγια που δε λέγονται. Να βρει γεύσεις που δεν πικρίζουν, να φιλήσει χείλια που δεν ξέρουν να φιλάνε, να κυνηγήσει ιδέες που δεν ξεθώριασαν, να ουρλιάξει αλήθειες που μοιάζουν με ψέμματα. Δεν μπορεί. Μπουκώνεται με αέρα πόλης άσχημης και γκρίζας και φτύνει κούραση πάνω σε στρώματα. Δεν μπορώ να μιλήσω. Σε είδα και σε άγγιξα. Σου 'δωσα ένα τσιγάρο. Το μοιραστήκαμε. Ήσουν ζεστός σαν άγαλμα. Με αποτύπωσα δίπλα σου αν, σε αποτύπωσα μέσα μου. Αυτός που επινόησε τον θάνατο πρέπει να ήταν πολύ βλάκας. Ύστερα σκέφτομαι πως είναι γένους θηλυκού και λέγεται φύση. Είναι η ίδια που επινόησε και τον οργασμό κι έτσι δεν της κρατάω κακία. Τα μπέρδεψε όμως. Βλαμμένη φύση, έπρεπε ο οργασμός να κρατάει για πάντα κι ο θάνατος μια μικρή στιγμή. Ανάποδα τα έγραψες. Οι τελευταίες νύχτες είναι κρύες. Όσο απομακρύνομαι απο κοντά σου η ατμόσφαιρα κρυώνει. Είσαι οξυγόνο και κλωτσάς τα καρκινοκύτταρά μου μακρυά. Φοβάμαι τη μέρα που θα λείψεις και θα βρουν πόρτες ανοιχτές ν'αρχίσουν το γλέντι. Θυμήθηκα δυο μελλοθάνατα παπούτσια να κολυμπάνε στον ατλαντικό, θύματα της μάχης "σβήνωτοπαρελθόνμου" που γίνεται χρόνια τώρα μέσα στο κεφάλι μου. Αυτόν που δεν μπόρεσε να γίνει αυτό που ήθελε τον συμπονώ. Αυτον που δεν είναι αυτό που μπορεί τον απεχθάνομαι. Έχω παγωμένα δάχτυλα κι αν τα μετρήσω δεν είναι πάνω απο εφτά. Τα δύο τα πριόνισα για να μη ζητάνε το δέρμα σου, το άλλο δε θυμάμαι που το έβαλα. Μπορεί να το άφησα να βουτήξει στο Κασκάις την ώρα που προσπαθούσα να στριμώξω ωκεανό σε ένα μπουκάλι. Είσαι φτιαγμένος από γύψο και σε κοιτάζω συνέχεια μήπως και ζωντανέψεις. Αλλάζω κάθε μέρα όνομα μέχρι να βρω αυτό που σου αρέσει. Το ταξίδι κοντά σου με αρρώστησε αλλά αυτό είναι το λιγότερο που με νοιάζει. Θα μπορούσα να παίρνω εκατό κιλά κορτιζόνη κάθε μέρα αν ήξερα πως θα μου γράψεις ένα γράμμα. Ονειρεύτηκα πως έτρωγα ένα έντονο πράσινο γλειφιτζούρι με γέυση "μαροκινόπαζάρι" και με κοιτούσες από την αρχή. Θέλω να σκέφτεσαι οτι είμαι όμορφη , οτι όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρείς πιό όμορφη. Θέλω να σε καβλώνω μέχρι το βουνό, να θέλεις να ζήσεις μαζί μου μέχρι να ανακαλυφθεί κι άλλος ήλιος. Απ'ολο το ταξίδι....μου έμεινε εκείνη η βραδυνή κατηφόρα. Από τη Rua Garrett μέχρι τη Rua do Arsenal. Εκεί που σου είπα μια αλήθεια που αποκλείεται να τη θυμάσαι γιατί ήταν απο'κείνες που αυτοκαταστρέφονται μόλις τις ξεστομίζεις. Αυτές που αγαπάω πιό πολύ. Τα χέρια μου άρχισαν πάλι να ξεφλουδίζονται. Μαζεύω τις φλούδες και σκεπάζω τα βλέφαρά σου να τα βαρύνω να μην ξυπνήσεις νωρίς το πρωί. Τίποτα δεν πετάω. Όλα στην ανακύκλωση. Τις βλεφαρίδες μου τις καρφώνω στο χώμα και περιμένω ν'ανθίσουν. Να βγάλουν μάτια. Γεμίζω καθημερινά χαρτάκια με σημειώσεις από σκέψεις κι απορίες. Απαντώ την επόμενη μέρα. Τα χαντακώνω σε τσάντες, τσέπες, πακέτα από τσιγάρα, στο τέλος πάντα τα χάνω. Είχα αποφασίσει να σου πω πιο πολλά απόψε. Τα δάχτυλά μου είναι παγωμένα και λειψά. Γι' αυτό συγχώρα με. Κατασπάραξε τη γλώσσα μου. Κόψε τα νεύρα που της έδωσαν για να μιλάει κι άφησε εκείνα που χρησιμοποιούμε στα φιλιά. Κόψε και πέτα όλες τις λέξεις. Άσε σάλιο μόνο. Πολύ σάλιο. Σάλιο για δέκα χρόνια και μπόλικες ζωές. Σάλιο για τώρα. Για μια στιγμή με πολύ κρύο. Ρώτα με αν κρυώνω...Ρώτα.Θα καθήσω εδώ στο παλιό παράθυρο του Varandras και θα περιμένω να ξημερώσει...μέχρι να κοιμηθείς.

free image hosting

free image hosting

Perdidos Gif Demons Halloween Images

Gif Demons Halloween Images