28

Βγάλτε Την Κυτταρίτιδα Από Τα Κεφάλια Σας Και Βάλτε Την Στον Κώλο Σας.

Κεφάλι Με Κυτταρίτιδα Δε Γαμιέται.

Κώλος Με Κυτταρίτιδα Γαμιέται Μια Χαρά Και Φχαριστιέται.

Αει Σιχτήρ

473

Όλα αλλάζουν. Όλα χρωματίζονται και ξεβάφουν κι όλα γυαλίζουν αν τα δεις με γυαλιστερά μάτια. Είναι πρωί, δεν κοιμήθηκα. Άφησα την Κυριακή να μου προσφέρει το μοναδικό που έχει να προσφέρει. Τον πρωινό ύπνο. Μην κατεβάζεις τα μούτρα σου, μονάχα αυτό διαθέτεις και δε σου λέω πως είναι λίγο μα πώς να σ'αγαπήσω που είσαι καλή μέχρι το μεσημέρι; Ναι ξέρω δε φταις εσύ που είσαι τελευταία στη σειρά κι ώς ένα σημείο σε καταλαβαίνω γιατί κι εγώ όποτε κι όπως και να γεννήθηκα τελευταία ήμουν. Ξημερώνει. Σκόνταψα στο΄θέλω μου κι έπεσα με τα μούτρα στο χώμα. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου είχε βγει ο ήλιος και μου ψιθύρισε "τώρα που ξύπνησα εγώ μην κοιμηθείς σε παρακαλώ". Ήθελε παρέα κι εγώ δεν μπόρεσα να του χαλάσω το χατήρι, καταλαβαίνεις δεν σου ζητάει κάθε μέρα ο ήλιος την παρέα σου. Σκαρφάλωσα πάνω στα μάτια μου και κάθησα κοντά του. Του είπα για τα χρώματα. Του είπα πως το δέρμα μου τον λατρεύει και πως δεν θα μπορούσε να ζήσει μακρυά του. Δε μίλησε, μόνο όταν με είδε να νυστάζω πολύ μ' έστειλε στο κρεβάτι μου. Του είπα πως αφού λείπεις δεν έχω κρεβάτι μα δεν έδειξε να τον νοιάζει... Είμαι πιό μισή απ'ότι περίμενα και φοβάμαι να κοιμηθώ μην ξεχαστώ. Πιό πολύ φοβάμαι γιατί ξέρω τί θα ονειρευτώ. Θέλω να γράψω ένα ποίημα κι εγώ μια φορά στη ζωή μου. Ένα ποίημα για τα χρώματα. Μπορώ να καθήσω σε μια αποβάθρα και να κοιτάξω έναν χωρισμό χωρίς να κλάψω. Να ακούσω το "Βαλς των ματιών" χωρίς να κουνήσω τα βλέφαρά μου. Να παρακολουθήσω ατάραχη έναν άγριο βιασμό. Ο κόσμος είναι σκληρός. Πιό πολύ με ματώνουν τα βλέμματα στο δρόμο. Μάτια κοιτάνε άπό συνήθεια και δε διαστέλλονται στα χρώματα. Μονάχα όταν κάτι τους φανεί ασυνήθιστο. Μονάχα τότε στέκονται. Κοιτάνε αν σου λείπει ένα μάτι ή ένα χέρι μα κανείς δεν κοιτάζει αυτούς που τους λείπει ψυχή απλά και μόνο γιατί δε φαίνεται. Είναι αστείο. Άν σου λείπει μήτρα φαίνεται απ'έξω; Μπορώ ν'αγαπήσω όλο τον κόσμο μονάχα και μόνο γιατί αυτά που μου λείπουν δε φαίνονται. Πότε θα γράψω ένα ποίημα; Πότε οι άνθρωποι θα είναι έτσι όπως τους ονειρεύομαι; Πότε θα ετοιμάσω μια πετυχημένη βυσσινάδα; Ούτε πηχτή ούτε νεροζούμι. Πότε θα ξημερώσει αυτή η μέρα; Δεν αντέχω να ξημερώσω κι άλλη χειροκίνητα. Πότε θα ξεχάσω την ορθογραφία που έμαθα; Μα νομίζω αλλάζει η διάθεση μου. Εδώ που τα λέμε ίσως δω άλλο όνειρο σήμερα. ίσως δω πως κατάφερα επιτέλους να φτιάξω εκείνο το φιλί και να το κρεμάσω με κλωστή στο λαιμό μου για όταν εκραγεί το στόμα μου απο αυτά που δεν μπορεί να πει. Θα πιάνω την κλωστή απαλά και θα σέρνεται πάνω στο στέρνο μου, θα το βγάζω και θα το ακουμπάω στο κάτω χείλος σου. Μυρίζει χώμα, θα μου πεις. Αφού έπεσα με τα μούτρα σου είπα, δε θυμάσαι; Μονάχα αυτό μπορώ να σου τραγουδήσω σήμερα...


Over my shoulder, running away,
Feels like I'm falling, losing my way.

Cold and dry,
Cold and dry.

Fog out my daylight, torture my night.
Feels like I'm falling, far out of sight.

Cold,
Drunk,
Tired,
Lost.

484

Ήξεραν όλοι μα κανείς δε μιλούσε. Ποτέ δεν πετυχαίνει το τσιγάρο. Τη μιά είναι σφιχτό με πολύ καπνό μέσα και την άλλη σχεδόν άδειο. Τη μιά γεμάτο σάλιο και την άλλη το χαρτάκι χορεύει. Θα μου πεις είναι θέμα συνήθειας. Θα σου πω θέμα διάθεσης. Μονάχα που δεν ξέρω πότε αφήνω το σάλιο μου εκεί πάνω στο χαρτί και πότε το φυλάω για τα φιλιά μας. Ο Στεφαν από το Μοντενέγρο με χαρά κατέβηκε τα σκαλιά του τραίνου. Δεν τον περίμενε κανείς συγγενής στην αποβάθρα αλλά η ζωή η ίδια. Χαμογελαστή και με τις βαλίτσες γεμάτες φωσφορίζοντα σχέδια. Γι'αυτόν ταξίδι είναι η αμαξοστοιχία 504 από Αθήνα για Θεσσαλονίκη. Θα γίνει ηθοποιός. Εγώ λέω πως ταξίδι είναι ένα πολύχρωμο λεωφορείο που κουδουνίζει και διασχίζει την Κολομβία κι εκεί από λάθος δικό του ή του κόσμου προσγειώνεται στο Περού ενώ όταν γεννήθηκε είχε ξεκινήσει για τη Βενεζουέλα. Πάντα το "κατά λάθος" είναι πιό σοφό απο το σωστό. Ζέστη και μωρά που τρώνε σάπιες μπανάνες. Θέλω να τα βάλω να κατουρήσουν όλα μαζί, να σβήσουν τις φωτιές. Κι ύστερα πέφτει ένα αστέρι κι εγώ πρόλαβα κι ευχήθηκα να (έχω φίλους μέχρι να) μη γεράσω. Μπερδεύω τους χρόνους μεταξύ τους. Λέω πως ο αόριστος χώνεται εκεί που ενεστώτας χασμουριέται. Τον παρακείμενο τον κρατάω πάντα σε απόσταση γιατί τον έχω φοβηθεί και γιατί παντα με μπέρδευε. Ο πιό λατρεμένος μου ο παρατατικός γιατί χωράει παντού κι έχει μεγάλα μάτια. Τον μέλλοντα τον κοροιδεύω πλέον γιατί κάποτε με κορόιδεψε με τον χειρότερο τρόπο. Ο υπερσυντέλικος κρατάει αποστάσεις από μόνος του. Ξέρει πότε να εμφανιστεί. Δεν μ'αφήνει να τον μπερδέψω. Τον σέβομαι νομίζω χωρίς να ξέρω γιατί. Βιάστηκα να διαλέξω μορφή όταν γεννήθηκα. Κι απο λάθος πληροφορία μπορώ και ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που μου μοιάζουν. Μ'αρέσει να κυκλωνω με κόκκινο μαρκαδόρο τις αγαπημένες μου πόλεις στο χάρτη, μ'αρέσει να γεμίζω τη μπανιέρα κι ύστερα να βαριέμαι να μπω μέσα. Μ'αρέσει που σ'ονειρεύομαι να με μυρίζεις ανάμεσα στα πόδια την ώρα που κοιμάμαι. Μ'αρέσει να με ρωτάνε στο δρόμο τί ώρα είναι κι εγώ ν'αργώ να βρω το ρολόι μου. Μ'αρέσει να πίνω καφέ με τη μαμά μου νωρίς το πρωί. Μ'αρέσει να φοράω συνέχεια τα ίδια ρούχα μέχρι να ξεσκιστούν. Να τα πλένω στο χέρι. Να τ'απλώνω και να στάζει το νερό γιατί δεν βρήκα πολλή δύναμη να τα σταγγίξω. Μ'αρέσει να επιμένω να θυμάμαι τί μ'αρέσει γιατί φοβάμαι πως μονάχα αυτό με κρατάει ζωντανή. Αν το ξεχάσω θα με ξεχάσει. Θα'ρθει η άσχημη μεριά της βδομάδας και θα με πλακώσει πριν το καταλάβω. Κι αν μια βδομάδα σε πλακώσει ύστερα χρωστάς στην επόμενη και δε μ'αρέσει να χρωστάω άσχετα που μου χρωστάω μια όμορφη χωρίς πόνους ζωή. Μου την έταξα πριν 6 ή 7 ή 8 χρόνια. Τώρα με τους τόκους θα πρέπει να έχει γίνει μια πολύ όμορφη χρωματιστή ζωή. Συγνώμη που καθυστέρησα. Ψάχνω δανεικά ακόμη. Την άλλη βδομάδα μάλλον θα τα καταφέρω να σε πληρώσω...Κάνε λίγη υπομονή...

Take This Waltz

Now in Vienna there's ten pretty women

There's a shoulder where death comes to cry.

There's a lobby with nine hundred windows.

There's a tree where the doves go to die.

There's a piece that was torn from the morning,

and it hangs in the Gallery of Frost

Ay, ay, ay, ay Take this waltz,

take this waltz, take this waltz

with the clamp on its jaws.

I want you, I want you, I want you

on a chair with a dead magazine.

In the cave at the tip of the lily,

in some hallway where love's never been.

On a bed where the moon has been sweating,

in a cry filled with footsteps and sand

Ay, ay, ay, ay

Take this waltz,

take this waltz,

take its broken waist in your hand.

This waltz, this waltz,

this waltz, this waltz

with its very own breath

of brandy and death, d

ragging its tail in the sea.

There's a concert hall in Vienna

where your mouth had a thousand reviews.

There's a bar where the boys have stopped talking,

they've been sentenced to death by the blues.

Ah, but who is it climbs to your picture

with a garland of freshly cut tears?

Ay, ay, ay, ay

Take this waltz,

take this waltz,

take this waltz,

it's been dying for years.

There's an attic where children are playing,

where I've got to lie down with you soon,

in a dream of Hungarian lanterns,

in the mist of some sweet afternoon.

And I'll see what you've chained to your sorrow,

all your sheep and your lilies of snow

Ay, ay, ay, ay

Take this waltz,

take this waltz,

with its "I'll never forget you, you know!"

And I'll dance with you in Vienna,

I'll be wearing a river's disguise.

The hyacinth wild on my shoulder,

my mouth on the dew of your thighs.

And I'll bury my soul in a scrapbook,

with the photographs there, and the moss.

And I'll yield to the flood of your beauty,

my cheap violin and my cross.

And you'll carry me down on your dancing

to the pools that you lift on your wrist

O my love,

O my love

Take this waltz,

take this waltz,

it's yours now.

It's all that there is...

2642303,9

Μερικές βαλίτσες τσιρίζουν "όχι μη μας γεμίζεις", ένα ταξίδι τρίβει τα χέρια του ευχαριστημένο που θα αυτοπραγματοποιηθεί, μια καρέκλα με ρόδες παίρνει φόρα και χτυπάει στο τραπεζάκι που κοιμάται πίσω της, μια χορδή που τη λένε ΡΕ, ξυπνάει, τεντώνεται και σπάει και πάλι δεν μπορώ να σου παίξω εκείνο το τραγούδι που αγαπάω και σιγά να μην το 'χω πει ποτέ σωστά. Ένας άνθρωπος βγαίνει να περπατήσει και συναντάει όλα εκείνα που κάποτε άφησε πίσω. Μετανιώνει, κλαίει κι ύστερα ξαναγίνεται ανθρωπάκος. Ποτέ δε θα μάθουμε πόσο άνθρωπος ήταν. Ένα ελικόπτερο σηκώνεται και γαργαλάει τα χόρτα που του φωνάζουν από κάτω " μας τσαλαπάτισες". Ένα παιδικό χεράκι μουτζουρώνει ένα χαρτί με μπογιές, μια γιαγιά δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί οι καλεσμένοι της δεν ήθελαν να τους κεράσει γλυκό βύσσινο. Ένας παπαγάλος γελάει σαν άνθρωπος. Ένα πλάσμα που δεν ξέρω αν με ξέρει κι αν θα μ'αγαπήσει ποτέ όπως μου αξίζει μετράει τον πόνο του με αριθμούς. Και τη χαρά του ακόμη. Στο 3,9 πονάει πολύ. Στο 264 νευριάζει και στο 230 νιώθει πως η ζωή μπορεί να είναι και μάταιη. Μετράει τον καιρό με τον τρόπο του και να τώρα θα το πω, αυτό το πλάσμα είναι γένους θηλυκού αλλά δεν ξέρω τί είναι τα γένη και μπερδεύομαι γιατί λένε πως είναι τρία κι εγώ μόνο δύο συνάντησα στην πραγματική ζωή. Κι αφήστε με να σας πω για κείνη. Μετράει τον καιρό αφαιρώντας τους μήνες που έχει πονέσει πιό πολύ. Πρώτα βγάζει τον Απρίλη κι όλες τις μέρες που'χουν τέσσερα. Είναι κι ο Ιούλης που την ενοχλεί μα είναι που μετράει και 15 μέρες χωρίς πόνους, μα να σήμερα πάλι κάτι ένιωσε. Τι παράδοξο, σα να χάρηκε. Γελοίο μάλλον. Χαζεύει ένα χέρι που δε γνωρίζει και σέρνει το δάχτυλό της στο κάτω χείλος μιας μικρής οθόνης. Ονειρεύεται πως το κεφάλι της έχει το σχήμα της Ισπανίας. Μαζεύει όλες τις παλιές φωτογραφίες τότε που αγαπούσε τον εαυτό της μέσα κι έξω. Κάνει πως το έξω δεν τη νοιάζει αλλά μεγαλώνει η μύτη της σαν του Πινόκιο που όταν σκέφτεται τ'ονομά του εδώ και λίγο καιρό, ξεκαρδίζεται στα γέλια. Όλα γίνονται μόνα τους ή όχι, οι καρδιές χτυπάνε ή δε χτυπάνε, ο Ιούλης είναι ζεστός κι όλο αυτό λέγεται ζωή. Μπορεί να είναι και η ζωή μου. Μπορεί και να τη ζω. Μπορεί και να με βλέπει από ψηλά. Ένα ποίημα με κάνει να κλαίω πιό πολύ απο άλλα. Έχω ένα ρυάκι μέσα στο στόμα και θέλω να το αφήσω να τρέξει στο δικό σου. Ένα Σάββατο μου απέδειξε πως μπορεί να είναι πολύ άσχημο. Μια Κυριακή πρωί με περιμένει να την κλάψω. Ένας μήνας χωρίζεται σε τρεις. Μια αγκαλιά λογίζεται για χίλιες. Μια καληνύχτα θυμωμένη που την έχουν κάνει σούπα οι άνθρωποι γυρίζει την πλάτη της σε όλους. Και σε μένα...Και σιγά μην αυτό λέγεται ζωή. Κι αλλοίμονο αν είναι η ζωή μου. Κι αν τη ζω θέλω να πάψω. Κι αν με βλέπει από ψηλά να πάει να γαμηθεί.

4137

2436+1

Θ'αρχίσω να είμαι ευτυχισμένη όταν τρίψω τη μία παλάμη μου με την άλλη κι ανατριχιάσω. Όταν θα μ'αγαπήσω τόσο που ό,τι αγγίζω θα βγάζει ήχους. Ξερκέμασα τ'αυτιά μου και τα έστειλα να ερευνήσουν τους ήχους που κάνεις όταν χύνεις. Δεν υπάρχει καλύτερος ήχος πουθενά. Τα έραψα πάλι προσεκτικά μα τα ράμματα με τρεβάνε κάθε φορά που γελάω. Εϊναι κάποιο άνθρωποι που γεννήθηκαν για να είναι πάντα όμορφοι. Που κάθε κίνησή τους προκαλεί μουδιάσματα στα άκρα. Τέτοιος είσαι. Ανοίγεις το ψυγείο κι εγώ χαζεύω. Μου φτιάχνεις καφέ και θέλω να κλάψω. Θέλω να κόψω όλο το σώμα μου σε κομμάτια. Να στα χαρίσω και να με φτιάξεις παζλ από την αρχή. Να βάλεις ό,τι θέλεις, ο,που θέλεις. Δε θα παραπονεθώ. Δε θα πω τίποτα. Ίσως να γελάω μόνο. Θα ελευθερώσω την πεταλούδα που κοιμάται στην πλάτη μου αφήνοντάς την να πετάξει κάτω από τον απορροφητήρα. Εκεί που αφήνω ο,τι με εμποδίζει να κοιμηθώ. Ίσως να υπάρχει και στο ανθρώπινο σώμα συσκευή που να ρουφάει τους λεκέδες μου αλλά μάλλον θα είναι χαλασμένη. Μερικά κομμάτια από το πίσω μέρος του σώματός σου αρρωσταίνουν τα μεσημέρια μου, τόσο που δεν καταλαβαίνω πότε νυχτώνει. Όλες οι μέρες είναι ένα ατελείωτο ζεστό μεσημέρι που κολυμπάει στον ιδρώτα μου. Θέλω να έρθεις να με βρεις στην κουζίνα, όρθια στον πάγκο τη στιγμή που ξεφλουδίζω ένα ροδάκινο. Να σταθείς πίσω μου χωρίς να με αγγίξεις και να μυρίσεις το λαιμό μου. Να το κάνεις έτσι που σχεδόν να μη σε καταλάβω. Να επιστρέψω στον καναπέ και να το φάω με τα ρουθούνια σου κολλημένα στο λαιμό μου. Να διαβάσω ένα βιβλίο και να είσαι μέσα. Να αλλάξεις το δρόμο που διάλεξα μονο και μόνο γιατί θα σε δω να περπατάς. Δεν μπορώ ν'αλλάξω αλλιώς. Κι ούτε θέλω. Ένα δίχτυ να προστατεύει τον κότσο στα μαλλιά μου, θυμάσαι; Να το βγάζεις απο 'κει και να το φοράς πάνω στο στήθος μου, να προσπαθείς να το χωρέσεις. Κι η ρώγα ατίθαση κι ανώριμη πάντα να βρίσκει μια τρύπα και να πετάγεται έξω. Το θυμάμαι εκείνο το άγγιγμα κι είμαι σίγουρη πως εσύ όχι. Δεν έχει νόημα λές να θυμόμαστε τα παλιά. Ναι, δεν έχει εκτός αν τα παλιά είναι ίδια με τα καινούργια. Και τώρα κοίτα με και πες μου. Εϊχαμε ποτέ εμείς τίποτα παλιό; Θα'χουμε ποτέ;