Tim Burton - Vincent

Add to My Profile | More Videos

31

Δε θυμάμαι πώς ξύπνησα..Μπορεί από τηλεφώνημα. Μπορεί από όνειρο, μπορεί και να μην ξύπνησα. Κάπνισα επίτηδες όλα τα τσιγάρα για να μην έχω μετά. Προσποιήθηκα αργότερα πως θέλω ν'ανάψω πάλι. Δε βρήκα και προσποιήθηκα πως θύμωσα. Ήθελα να βγω έξω κι ήξερα πως ο μοναδικός καλός λόγος ήταν αυτός. Θα βγω ν'αγοράσω τσιγάρα. -Καλημέρα, ένα Γκολουαζ κόκκινο, η μάλλον δύο (αύριο ίσως να μη θέλω να βγω). Είμαι στο δρόμο για το σπίτι και σκέφτομαι τί θα χρειαστώ. Ψάχνω στις τσέπες να βρω καμιά παλιά λίστα. Οι ανάγκες μου είναι ίδιες κάθε μέρα έτσι κι αλλιώς. Ένα χαρτάκι εμφανίζεται. Είναι προχειρογραμμενο : φτερά

κλουβί

φτερά

κλουβί

φτερά

κλουβί

Γύρισα σπίτι. Δεν έκανα τίποτα. Και φυσικά δεν πέταξα

30

Με θυμάσαι έτσι ασπρόμαυρη;

29

Σκαρφάλωσε πάνω του και χόρεψε. Ένιωθε τα χέρια της να πονάνε από την ένταση, ένιωθε τα δικά του να πονάνε από την επιθυμία να την αγγίξουν. Ένιωθε τα πόδια της να πονάνε απο τη σκουριά, ένιωθε τα πόδια του να πονάνε από την ανάγκη να την περπατήσουν. Ένιωθε το σώμα της να πονάει από το κλάμα, ένιωθε το σώμα του να πονάει από τη θέα της. Πόσα χρόνια είχε να τη δει να χορεύει; Την είχε δει ποτέ άραγε; Εκείνη το ξέρει; Το χέρι της δεν είναι όπως παλιά, δεν τη νοιάζει. Ούτε κι εκείνον. Νιώθουν να πονάνε από την καύλα. Γαμιούνται δυνατά , τόσο δυνατά που πονάνε παντού, που ο ένας μισεί τον άλλο. Τον μισεί που τη γαμάει έτσι, κι εκείνος τη μισεί που τον κάνει να χύνει έτσι. Σε μισώ μαλάκα. Σε λατρεύω αγάπη μου. Να πας να γαμηθείς μωρη μαλακισμένη, σε μισώ. Πόσο σ'γαπώ μικρή μου. Ρε δεν πάτε καλά λεω εγώ που τους ξέρω και τους δύο. Ούτε κι εσύ, μου λένε αυτοι που με ξέρουν και οι δύο.

28

ΣκοτείνιασεΜηνΚάνειςΟτιΔεΣεΝοιάζει...

27

Δεν ακούς καθαρά, βλέπεις θολά. Το τζάμι δεν καθαρίζει από μέσα. Αγαπάω εκείνες τις σταγόνες που πέφτουν τελευταίες πάνω στο γυαλί, νιώθουν άβολα. Είναι ξένες κι αμήχανες. Οι άλλες έχουν ήδη γνωριστεί. Ίσως να έχουν γίνει και φίλες. Έπεσαν ορμητικά εκείνες, και παρέσυραν άλλες που περίμεναν εκεί. Πώς να μην γίνουν ένα; Όμώς αυτές οι τελευταίες, οι μικρότερες... Πέφτουν μαλακά. Δε γλιστράνε σχεδόν καθόλου. Και οι άλλες γυρίζουν και τις κοιτάνε. Έτσι ένιωθα όταν έφτανα τελευταία στην πρόβα. Γύρισαν όλοι και με κοίταξαν. Ντρεπόμουν μάλλον αλλά δεν το 'δειξα. Η φωνή μου ήταν ακόμη ζεστή. Έτσι όπως κάθησα, έτσι στέγνωσα. Και πάλι όμως ξέρω πως κάθε φορά τελευταία θα πηγαίνω. Μπορεί να αγαπάω εκείνα τα βλέμματα. Μπορεί να μ'αγαπάνε κι εκείνα...

26

Όταν εχεις αποδιώξει εκείνο που σε πισωδέρνει



Όταν έχεις ξεφοβηθεί εκείνο που έτσι κι αλλιώς δε φοβόσουν


Όταν σκύβεις να μαζέψεις αυτό που έπεσε από τον μπροστινό σου

Όταν μπορείς να φιλήσεις κάποιον στο στόμα χωρίς να κρυφοανοίγεις τα μάτια σου

Όταν πονάει το χέρι σου και το μεταχειρίζεσαι σαν πόδι

Τότε είναι αστείο αλλά μάλλον δε φοβάσαι και τόσο πολύ ε;

25

Τι σχήμα έχω; Πόσο θα πονούσαν τα πόδια μου αν τους φερόμουν όπως τους φερόμουν κάποτε; Πόσο θα πονούσε το κεφάλι μας αν -αγάπη μου- σκεφτόμασταν όπως κάποτε; Παίρνει ένα χάπι και πρήζεται, παίρνει πολλά χάπια κι υποφέρει. Δεν ξέρω αν τη νοιάζουν τα σχήματα. Μάλλον δεν τη νοιάζουν. Ίσως τη νοιάζει που δεν ξέρει ποιά λέξη ταιριάζει πιό πολύ με τα πόδια της. Είμαι κύμα, είμαι κύμα, η μοναξιά μου είναι κύμα. Δε μ'αρέσει να μου ανήκει τίποτα. Ούτε καν εγώ. Κι αυτά τα καθίσματα είναι περτσινωμένα στραβά!

24

Gjdpeifiesjio opioi oihdsjfhs oiefuhewuf hudsflhs huefh poiefps hlskhf oiee poifhslk skfhf ;khfkjhdfhs kjhfjsi kjsefku ikuehu ieiooe hw fhjdks uejdu hfiejruf jdjdjhfu jueiwkbry jip djgf jdhfur jfhf ffofrf bgoig eryewo djhljs oier fv idsufopa dsoieryw pf fehwofiu oiuwefjshfjks hjkske hjskfh piuff phflksa puhfvhf louhf;lkshf lkhdf kdskfhf rufjufufjh jufjfiuf fjufjufiuf ujfifif fijfifj fifdif fjifif fifif sdflisj ieruw powr qpoe vofnjfuf apreur fivjd ifkepw vidiked ...

23

ΑλήθειαΕίπεςΟτιΤοΈκανεςΚαταλάθος;

22

Με υπηρέτησε μερικό καιρό. Όχι λίγο καιρό. Μερικές φορές κλείνω το παράθυρο για να το ανοίξω πάλι. Έτσι έκανα και με την πόρτα αλλά όταν την άνοιξα δε με περίμενε. Μπορώ να έχω οργασμό όταν μυρίζω σκουριά. Είναι αυτό που όλους μας συνεπαίρνει. Εγώ αυτό αγαπούσα πάντα. Και τα πλοία, τα πλοία...Στα βρεχάμενα τα κοιτάζω. Και μένω εκεί κολλημένη μέχρι ένα ζεστό σκουριασμένο χέρι να με απομακρύνει. Θυμάμαι εκείνη την πρωτοχρονιά μέσα στο αυτοκίνητο με το κρασί, στο λιμάνι. Έτρεξες να πιάσεις τον κάβο, νόμιζες οτι θα ναι εύκολο...ήταν βαρύς κι εγώ γελούσα. Εκεί άρχισε και τελείωσε κάθε όνειρό σου να γίνεις ναυτικός. Ξέρω οτι ήθελες να είσαι ναυτικός, το ξέρω γιατί κι εγώ θα'θελα κι ας μην αντέχω τις κατσαρίδες. Και φέτος την πρωτοχρονιά που δε θα'μαστε μαζί; Εσύ σταμάτα. Δε βιάζομαι, δεν είδες το χριστουγεννιάτικο δέντρο; Ή μήπως κάνεις πως ξεχνάς το πάθος μου για τα Χριστούγεννα; Υπάρχει Άγιος Βασίλης και θα μου φέρει ένα σκουριασμένο πλοίο. Του'χω γράψει το γράμμα απο πέρισυ. Θα του γράψω και φέτος να μου φέρεi μια πλάτη γιατί δε μ'αρέσει αυτή η μελανιασμένη. Κάποιος περπατάει δίπλα μου, να του μιλήσω;