`

Κόβω μιά φέτα αγκαλιά, στην προσφέρω, δεν έχω βούτυρο να αλλείψω, βάζω σάλιο, την τρως λαίμαργα, πριν προλάβεις να καταπιείς ζητάς κι άλλη στήνεις τη σκαλωσιά σου πάνω στον ώμο μου κι αρχίζεις τις εργασίες. Τσιμέντο, σιδέρωμα, καλούπωμα, τσιμέντο, σιδέρωμα, καλούπωμα, τσιμέντο, μας πιάνει η νύχτα...Το πρωί ξεκαλουπώνεις, αστεία τα σημάδια, πάρε όλα τα ξύλα από πάνω μου, σίγουρα μη φοβάσαι, έγινα μπετόν, μπορείς να φύγεις ήσυχος πως δε θα μετακινηθώ, δε θα νιώσω μέχρι να ξαναρθεις. Μην ξεχάσεις τα σύνεργά σου εεεεε που πας;; το σκεπάρνι!

`

-Να στα γράψω σε ένα χαρτάκι;
-Όχι
-Κάτσε όλο με φιλάς, εε μηη περίμενεε
-Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο όταν είσαι δίπλα μου
-Γιατί;
-Γιατί είσαι το φιλί μου
-Λοιπόν, να πάρεις πορτοκάλια να φτιάξουμε πορτοκαλόπιτα
-Μαρούλια να πάρω να σκεπαστούμε το βράδυ;
-Ναι να πάρεις, και καρότα να φτιάξουμε βραχιόλια..
-Έλα μαζί μου, ο δρόμος είναι βρεγμένος, θα γλιστράμε και θα είναι ωραία
-Όχι θέλω να σε κοιτάω απο το παράθυρο
-Θα ντρέπομαι
-Θα σε κοιτάω και θα μετράω τα βήματά σου μέχρι να ξανάρθεις να με φιλήσεις
-΄Τα έχω μετρήσει, 94 μέχρι τα πορτοκάλια κι άλλα 6 μέχρι τα μαρούλια, μετά 4 ως τα καρότα κι άλλα 104 μέχρι να έρθω πίσω..Σύνολο...208.
-Πολλά είναι , ξέρω να μετράω μόνο μέχρι το 100. Μείνε εδώ μαζί μου...

`

Μια βόλτα εκεί που έβρεξε μπισκότα με κάτι φτερά να πετάνε πάνω από το κεφάλι μου. Τα φορούσα στ'αυτιά, παίζαμε Ινδιάνους. Λατρεύω τα παράθυρα (στο είπα;) κι αν βρώ παγκάκι απέναντι από παράθυρο χοροπηδάω από τη χαρά μου. Να βλέπω φως, όχι άνθρωπο, όχι άνθρωπο. Όταν εμφανιστεί άνθρωπος φεύγω απογοητευμένη. Μια βόλτα εκεί που φύσηξε κύμα. Άφησα κάτι να πάς να το βρείς. Όχι εκεί, πιό πάνω, πιό πάνω, πιό πάνω. Τί ωραίο παιχνίδι!

Ausencia

Ausencia, ausencia

Si asa um tivesse

Pa voa na esse distancia

Si um gazela um fosse

Pa corrê sem nem um cansera

Anton ja na bo seio

Um tava ba manchê

E nunca mas ausencia

Ta ser nôs lema

Ma sô na pensamento

Um ta viajà sem medo

Nha liberdade um tê'l

E sô na nha sonho

Na nha sonho miéforte

Um tem bô proteçäo

Um tem sô bô carinho

E bô sorriso

Ai solidäo tô'me

Sima sol sozim na céu

Sô ta brilhà ma ta cegà

Na sê claräo

Sem sabe pa onde lumia

Pa ondê bai

Ai solidäo é um sina

Ausencia, ausencia

`

Άνοιξε απότομα την πόρτα του καλοκαιριού και βγήκε τρέχοντας σα να'θελε να σωθεί από κάτι. Σήκωσε το χέρι και άρπαξε όσο ήλιο μπορούσε, να'χει για το χειμώνα. Βούτηξε το κεφάλι και κράτησε στα μάτια της θαλασσινό νερό, να'χει για το χειμώνα. Άνοιξε το στόμα της και έφαγε όσο πιό πολύ άμμο μπόρεσε , να'χει για το χειμώνα. Ανέβηκε σ' ένα πλόιο, ταξίδεψε κι εκεί πρίν τα πρώτα νεκρά ψάρια από τα ψέμματα και τα λήμματα δεν άντεξε...Άνοιξε τη χούφτα της κι ελευθέρωσε τον ήλιο που κρατούσε, δεν του ταίριαζε η πόλη όχι δεν του ταίριαζε, άνοιξε τα μάτια της και άφησε τη θάλασσα να τρέξει, δεν της ταίριαζε το κλάμα της πόλης , δεν της ταίριαζε. Άνοιξε και το στόμα κι έφτυσε την άμμο που'χε φάει,δεν ήξερε τί ταιριζει πού, ήθελε όμως να φωνάξει. Έκλεισε το στόμα απότομα όπως είχε ανοίξει την πόρτα του καλοκαιριού. Δεν της ταίριαζε να φωνάζει, δεν της ταίριαζε. Άναψε ένα τσιγάρο κι έμεινε να κοιτάζει το χρώμα του δέρματός της, αλλάγμένο, αλατισμένο, νόστιμο. Του ψιθύρισε να κάνει υπομονή. Φίλησε τον αγκώνα της ...έμεινε με το στόμα εκεί κολλημένο. Όταν το ξεκολλησω, σκέφτηκε, θα'ναι πάλι αλλαγμένο. Ανάλατο, ανοιχτόχρωμο, πάντα νόστιμο, πάντα αγκώνας...ωραία ε;

`

Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη

όλα ξηλώθηκαν μείναμε μοναχοί

άνθρωποι σπίτια και φωνές

κάνουν κομμάτια το μυαλό μου

βουλιάζουν μέσα μου οι μορφές

που μόλις και διακρίνονται στο γύρω

Oλα περνούν σαν αστραπή

κι ο χρόνος μαύρο πέπλο στη σιωπή

μπερδεύτηκε το αύριο με το χθές

οτι κι αν λες το ίδιο θα συμβαίνει στη ζωή

Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη

δε βλέπεις πως μας στρίμωξαν για τα καλά

απ' το δικό μας χέρι τίποτε δεν περνά

Πάμε να φύγουμε

`

Κρίμα Ανάποδη Πάντα Κρίμα Απομικρή να κοιτάω πιό μακρυά πιό μακρυά απο κεί που δείχνω με το δάχτυλο Κρίμα να επιμένω να μιλάω με ό,τι υπάρχει να επιμένω να πιστέυω πως όλα είναι ζωντανά Ολα μου μιλάνε Και μια μέρα κατάφερα κι άκουσα μια φωνή. Άπλωνα τα ρούχα μου "όχι εδώ με καίει ο ήλιος" γύρισα ήταν το μανταλάκι που θα αγαπόυσα όσο τίποτα άλλο Κρίμα εκείνη η πρώτη μέρα που τα δάκρυά μου χρωματίστηκαν κύλησαν στο στόμα μου δεν με γέλασε η γλώσσα μου Φράουλα ήταν Οχι δε με γέλασε Κρίμα Να επιμένω με μανια να αγαπώ οσα ήταν αδιάφορα για τους άλλους Κρίμα κανείς να μην καταλαβαίνει Πλαστελίνη το αιδοίο μου το κατάλαβα την πρώτη φορά που έκλαψε για μένα από τότε μου ζητάει συχνά να το κάνω να κλάψει να το αποφορτίσω Εχει το δικό του μυαλό και σκέψη Το σέβομαι πάντα Ετσι κι εκείνο Κρίμα Όλοι οι οργασμοί γραμμένοι μέσα Να του αλλάζουν το σχήμα Όλοι οι φαλλοί μέσα κι αυτοί να του αλλάζουν κατεύθυνση Σα να θέλει ο καθένας να διορθώσει τον προηγούμενο Όλα τα σπέρματα εκεί να το γεμίζουν ζωή που δεν έγινε ζωή και χέρια και γλώσσες και σάλια Το πιό φροντισμένο μου το πιό αγαπημένο μου όργανο Το πιό αληθινό κρίμα Και γώ πως να μη λατρέψω που δεν μπορεί να πεί ψέμματα; Πάντα να προσπαθώ να δώ πιό μακρυά απο κεί που δείχνω με το δάχτυλο και πάντα να κοιτάω τις μικροσκοπικές ζάρες του΄Πάντα να βλέπω το δάχτυλο Μια φορά αποφάσισα να δω το δάχτυλο και Ήταν τότε που είδα πιό μακρυά Στην αγαπημένη μου στάση Μπρούμυτα στους αγκώνες ξαπλωμένη πάνω σε χόρτα μπορεί και να έτσουζαν Χωρίς ρούχα Με τα μαλλιά μου πιασμένα Παιδικά έτσι που πάντα αγαπάω Μια κοτσίδα Των Ινδιάνων πρόγονοι της αφής μου Της αγάπης μου Για τον ηλιο Μια εγώ Μια τώρα Μία μετά και Μία εγώ Φιλάω τα γόνατά μου Ανταποκρίνονται Αφελης Κι ο κόσμος να βράζει παιχνίδι το νόμισα Κι ο κόσμος να λέει ψέμματα Παιχνίδι κι αυτό Και όλοι και όλοι και όλοι Περίπλοκες οι σχέσεις των ανθρώπων Κρίμα οχι δεν το είδα ποτέ έτσι Πάντα απλό για μένα Μ'αγαπά δε μάγαπά όλη η ζωη Πέντε δεκα δεκαπεντε Ένα μήλο δύο μήλα Φτου και βγαίνω και βγήκα Κι έψαξα να βρώ που κρύβονται οι άνθρωποι Πάλι κρυφτο δεκαδεκαπεντεεικοσιεικοσιπεντε φτου και βγαίνω Κι έψαξα να βρώ που κρυβονται οι καρδιές τους Φωνάζει η μάνα μου είναι αργά Κι εγώ που πάντα έξυνα το ένα πόδι με το άλλο μέχρι ψηλά μέχρι το μπούτι Όταν αναγκαζόμουν να ξύσω με το χέρι απογοήτευση Σαν τη προδοσία τίποτα Σαν την προδοσία τίποτα Σαν την αγκαλιά τίποτα Σαν την Αηδία Τίποτα Γελοίο το κρυφτό μου Μην το πείς στο μανταλάκι σε ΠαρακαλώΠοτέ δε θα πληγώσω κανέναν Το ορκίστηκα απο μικρή απο μικρή απο μικρη Κρίμα Ποτέ δε θα πώ ψέμματα το ορκίστηκα απο μικρή Μαμά θυμάσαι που σου χω πει μερικές φορές ψέμματα; Στα είπα γιατί δεν ήθελα να το κάνω σ'άλλους. Γι αυτό μαμα Σίγουρα μαμά Μπαμπά θα με πάρεις μαζί σου; Άσε με μόνη μου μονη μου Καν'το πάλι μπαμπά Με κάνεις και ξεκαρδίζομαι Ποιό είναι εκείνο το αστέρι μπαμπά; Ποιός είναι ο κομήτης του Χάλευ μπαμπά; Θα περάσει απο'δω; Απο το μπαλκόνι μας; Απο την Ελλάδα; η Ελλαδα είναι στο μπαλκόνι μας; Δεν ξέρω αν χαίρομαι που θα δω αυτόν τον κομήτη αλλά χαίρομαι που θα ξενυχτήσω μαζί σου μπαμπά Εεεεε πότε θα περάσει Νύσταξα Ωραία τα μαλλιά μου έτσι; Αν σηκώσω τα νύχια μου χωράω να κοιμηθώ μέσα; Αν μαζέψω το σάλιο μου φτάνει να κάνω μια βουτιά; Σας φοβάμαι άνθρωποι σας Τρέμω σας Τρέμω Μη με πλησιάσει κανείς Κρίμα

`

You're tearing me apartCrushing me insideYou used to lift me upNow you get me downIf IWas to walk awayFrom you my loveCould I laugh again ?If I Walk away from youAnd leave my loveCould I laugh again ?Again, again...You're killing me again Am I still in your head ?You used to light me up Now you shut me down If IWas to walk awayFrom you my loveCould I laugh again ?If IWalk away from youAnd leave my loveCould I laugh again ?I'm losing you againLike eating me insideI used to lift you upNow I get you downWithout your loveYou're tearing me apartWith you close byYou're crushing me insideWithout your loveYou're tearing me apartWithout your loveI'm dazed in madnessCan't lose this sadnessI can't lose this sadnessCan't lose this sadnessYou're tearing me apartCrushing me insideWithout your love(you used to lift me up)You're crushing me inside(now you get me down)With you close byI'm dazed in madnessCan't lose this sadnessIt's riping me apartIt's tearing me apartIt's tearing me apartI don't know why It's riping me apartIt's tearing me apartIt's tearing me apartI don't know why I don't know why I don't know why I don't know why Without your loveWithout your loveWithout your loveWithout your love It's tearing me apart

`

Έψαξε, δε βρήκε τίποτα που να μη μυρίζει ψέμα. Μόνο εκείνο το σκυλί που έπαιρνε μάτι. Γαμιόταν και γαμιόταν κι ήταν ωραία, δε νιώθει τίποτα ποιός το λέει; μαλακίες, πεθαίνει απ'τη καύλα.
Σκέφτομαι πως το πιό ζεστό μέρος που γνωρίζω είναι το αιδοίο μου. Θα μπω εκεί απόψε αν με δεχτεί. Ξημέρωσε δε θα με δεχτεί. Δε γουστάρει τις πρωινές επισκέψεις. Στριφογύρισε το κεφάλι μου με όλη σου τη δύναμη κι άστο μετά να ξεδιπλώνεται σαν τρελλό μέχρι να αποκολληθεί. Μετά ηλεκτροκόλληση, αφού η αλήθεια δεν πιάνει.

`

You're tearing me apartCrushing me insideYou used to lift me upNow you get me downIf IWas to walk awayFrom you my loveCould I laugh again ?If I Walk away from youAnd leave my loveCould I laugh again ?Again, again...You're killing me againAm I still in your head ?You used to light me upNow you shut me downIf IWas to walk awayFrom you my loveCould I laugh again ?If IWalk away from youAnd leave my loveCould I laugh again ?I'm losing you againLike eating me insideI used to lift you upNow I get you downWithout your loveYou're tearing me apartWith you close byYou're crushing me insideWithout your loveYou're tearing me apartWithout your loveI'm dazed in madnessCan't lose this sadnessI can't lose this sadnessCan't lose this sadnessYou're tearing me apartCrushing me insideWithout your love(you used to lift me up)You're crushing me inside(now you get me down)With you close byI'm dazed in madnessCan't lose this sadnessIt's riping me apartIt's tearing me apartIt's tearing me apartI don't know whyIt's riping me apartIt's tearing me apartIt's tearing me apartI don't know whyI don't know whyI don't know whyI don't know whyWithout your loveWithout your loveWithout your loveWithout your loveIt's tearing me apart

`

Εκείνη δεν είχε μάτια, εκείνος δεν είχε αυτιά, εκείνος δεν είχε στόμα, εκείνη δεν είχε μύτη, εκείνος δεν είχε δάκρυα, εκείνη δεν είχε σάλιο, εκείνος δεν είχε φτερά, εκείνη δεν είχε πόδια, εκείνος δεν είχε εκείνη, εκείνη δεν είχε εκείνον.


Έτσι έκαναν μια συμφωνία.

Εκείνος είχε μάτια, εκείνη ειχε αυτιά, εκείνος είχε μύτη, εκείνη είχε στόμα, εκείνος είχε σάλιο, εκείνη είχε δάκρυα, εκείνος είχε πόδια, εκείνη είχε φτερά, εκείνος είχε εκείνον, εκείνη είχε εκείνη..


Έτσι έκαναν μια συμφωνία.

`

Δε φοβήθηκα, υπέροχε ιονιστή μου, σκίσε με και μάζεψε την κάπνα μου. Τράβα λίγο δεξιά, λίγο αριστερά να ξεμουδιάσω απο'κείνο το φιλί κι ύστερα συσκεύασέ με, πρέπει να σου είπα τη μέρα που με αγόρασες, δεν αντέχω στη συντήρηση.Τι;;; Δε στο είπα; Λες ψέμματα, στο είπα και μάλλον θα είπες δε με νοιάζει. Φούρνο χρειάζομαι να καίει πολύ, να μου αλλάζει το δέρμα, να ακουμπάς να χωράς όλος μέσα.Τα όμορφα φιλιά όμορφα καίγονται. Κοίτα αυτό το μπαμπού!!! Θα μου το πάρεις;

`

ToΣτρείδιΌτανΑρρωσταίνειΓίνεται μαργαριτάριΕγώΌτανΑρρωσταίνωΣεΕρωτεύομαιΠάλιΚαιΠάλι .