Τα καινούργια μου φτερά...

Τα καινούργια μου φτερά δεν πετάνε. Δεν μου δείχνουν το δρόμο,
δε με ξεσηκώνουν, μονάχα για ομορφιά τα πήρα. Όμως μάταιο κι αυτό,
κανεις δε μου λέει οτι είμαι όμορφη, κι ας τα΄χω γυαλισμένα.
Σκέφτομαι πως όμορφα φτερά είναι αυτά που πετάνε.
Θα τα βγάλω λοιπόν, θα φορέσω τα παλιά μου.
Είναι ξεφτισμένα μα τουλάχιστον πετάνε...

Έπρεπε να στο'χω πεί...

Εδώ σ'αυτές τις εκτάσεις διάλεξα να ζήσω και να ξοδευτώ,
να συρθώ ανάμεσα στις καλαμιές ,
στα χρώματα των ποταμών
που παρασέρνουν τη ζωή μου και στο γκρίζο
που δεν το φοράω ποτέ γιατί δε μου παέι.
Γιατι γίνομαι τα χρώματα που φοράω και περίμενε δεν τελείωσα,
όχι πως δε μ' άρεσε εκείνο το φουστάνι
αλλά δε φοράω γκριζα ρούχα έπρεπε να στο έχω πεί.
Άσε με εδω μόνη να ξαπλώσω.
Θα περιμένω εκείνο το πουλί
να πετάξει απο πάνω μου...μα νομίζω πως το βλέπω κιόλας!

Soneto XVII

No te amo como si fueras rosa de sal,
topacio o flecha de claveles que propagan el fuego:
te amo como se aman ciertas cosas oscuras,
secretamente, entre la sombra y el alma.
Te amo como la planta que no florece y lleva dentro de sí,
escondida, la luz de aquellas flores,
y gracias a tu amor vive oscuro en mi cuerpo
el apretado aroma que ascendió de la tierra.
Te amo sin saber cómo, ni cuándo, ni de dónde,
te amo directamente sin problemas ni orgullo:
así te amo porque no sé amar de otra manera,
sino así de este modo en que no soy ni eres,
tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mía,
tan cerca que se cierran tus ojos con mi sueño.

Φοβάμαι οτι αγαπώ...

Μη με κοιτάς έτσι. Γιατί;
Γιατί τρομάζω Τι έχεις στο κεφάλι σου;
Όσα φοβάμαι. Εσύ; Όσα αγαπώ.
Γι΄αυτο λάμπουν τα μάτια σου; Γι'αυτό. Εσένα γι αυτό είναι θολά;
Ναι γι'αυτό. Νομίζω είμαι εσύ όταν φοβάμαι
Κι εγώ είμαι εσύ όταν αγαπώ; Μάλλον ναί.
Άρα είμαστε ένα Όχι
Αφού είμαστε το ίδιο πρόσωπο Όχι
Τότε; Δεν είμαστε το ίδιο, εσύ φοβάσαι εγώ όχι
Κι αν πάψω να φοβάμαι; Δεν μπορείς
Γιατί; Γιατί τότε θα πάψω κι εγώ ν'αγαπώ
Γιατί; Γιατί αγαπώ ότι φοβάσαι.
Τότε γιατί το φοβάμαι; Γιατί το αγαπώ!
Και γιατί το αγαπάς; Γιατί το φοβάσαι!
Δεν κατάλαβα τίποτα Φοβάσαι;
Ναι Κι εγώ δεν κατάλαβα αλλα το αγαπώ αυτό...

Δρόμοι

Δρόμοι, δρόμοι, δρόμοι, δρόμοι....
Μεγάλοι, μικροί, υγροί, πεινασμένοι, παραπονεμένοι, καινούργιοι, παλιοί, στρωμένοι, χωματινοι, στενοί, ήσυχοι, μόνοι, πολυσύχναστοι, διάσημοι, ξακουστοί, φωτεινοί, σκοτεινοί, αδιέξοδοι, στεναγμοί...πάντα δρόμοι...

531510

"Ημαν ήσυχος και κανειν γω δεν πείραζα.
Ήμαν προύμυτος και γω βύζαινα χάος........
.........................................................................
...................................................................
Και να'ρθει άξαφνα να μου γαργαλήσει τη μύτη μου
-η ζωή- μ'ενα λιανό ριγανόξυλο;
ω, τί φάρσα!
..............................................................
..............................................................
Έκτοτες κάθουμε και νυστάζω-ζητώντας το!
Έκτοτες (για να το ξαναπιώ) κλειώ τα μάτια..."

To κόκκινο μπαλόνι έχει σχήμα καρδιάς...

0035

Απόψε θέλω κάπου να με χαρίσω,σε μάτια, σε άνθρωπο, σε κορμί,σε κάποιον που έχει ανάγκη απο παραμύθια, απόψε θα βγω να κύλήσω. Απόψε θα μου φορέσω το πιό όμορφο περιτύλιγμα, θα βάλω στα μαλλιά μου μια κορδέλα, δεν ειμαι πιά κοριτσάκι αλλά θα μου πηγαίνει, απόψε θα βγώ να διασυρθώ. Απόψε θ'ανοίξω διάπλατα τα πόδια μου, θα καλέσω θεριά να ξαποστάσουν, ισως και να τους υποσχεθώ, ο ίδιος λυγμός θ'ακούγεται το πρωί το ξέρω, απόψε θα βγώ να αφοριστώ. Απόψε θα με χάσω για λίγο. Απόψε θ'ακούσω οτι είμαι όμορφη. Απόψε θα βγώ να ξοδευτώ. Απόψε θα βγώ να μεθύσω απ'τα ψέμματά μου. Απόψε θα βγώ να κοροιδέψω τους έρωτες, πιότερο τους ερωτευμένους. Απόψε θα χωθώ στα πιό σκοτεινά καταγώγια του κόλπου μου. Απόψε θα ξοδευτώ. Το πρωί θα επιστρέψω απελπισμένη, ξεμαλιασμένη, με τα νύχια μου μισοξεβαμμένα, θα ξαπλώσω, θα με μαλώσει το κρεβάτι μου, θα του ζητήσω συγνώμη. Εκεί μέσα στα δάκρυα θ'αποκοιμηθώ. Απόψε ξοδεύτηκα...

2355

Πρίν μερικές μέρες χιόνισε. Αποφάσισα να φτιάξω έναν χιονάνθρωπο...Προσπαθούσα με τα γάντια, του φτιαξα το σώμα, του βαλα κασκόλ, κι όταν έφτασα στο πρόσωπο έβγαλα τα γάντια και το πρόσωπό του ήταν ζεστό..ολα ήταν καλά μέχρι που του έβαλα τα μάτια. Άρχισε να με κοιτάει με ένα βλέμμα λυπημένο, εγώ έκανα πως δεν έβλεπα μα τελικά αποφάσισα να του φτιάξω το στόμα να δώ τι έχει να μου πέι...Και μου πε: - Με φτιάχνεις με όλη σου τη χαρά κι απορείς γιατί είμαι λυπημένος..Σε ευχαριστώ που μου φόρεσες παπούτσια, είσαι η μόνη που το έκανες κι αυτό σημαίνει πως δεν θα με κρατήσεις εδώ για πάντα να ΄λιώσω, μου χάρισες την ελευθερία μου, μα και πάλι γιατί να είμαι χαρούμενος αφου ξέρω πως σε μερικές μέρες θα λιώσω. Έρχομαι σε έναν κόσμο που δε γνωρίζω, κι ούτε ξέρω πού να πάω μετά.

Αυτά είπε και μετά σώπασε...Σκέφτηκα λίγο και τού πα: - Γειά σου είμαι η Λίνα. Είμαι μεγάλη αλλά χαίρομαι με τα χιόνια. Σου φόρεσα παπούτσια γιατί σκέφτηκα πως θα'θελες να φύγεις (αν και δε θέλω). Νόμιζα πως ξέρεις για τη χώρα των χιονανθρωπων αλλά αφου δεν ξέρεις θα σου πώ. Υπάρχει μιά χώρα, λέγεται Χιονανθρωποχώρα, βρίσκεται αρκετά μακρυά αποδω. Έχει παντού χιονανθρώπους, γίνεται κάθε μέρα γιορτή για να υποδεχτεί τους καινούργιους. Μερικοί φτάνουν μισολιωμένοι και κουρασμένοι, ομως εκεί τους περιμένουν ερωτωλάγνες χιονανθρώπισσες, με όμορφα μακρυά μαλλιά και υπέροχα παγωμένα χιονανθρωποκορμιά. Τους τραγουδούν και τους χορεύουν.

Όση ώρα μιλούσα εκείνος με κοίταγε μέσα στα μάτια και η έκφρασή του είχα αλλάξει πιά εντελώς. Μου ζήτησε τσιγάρο και του δωσα. Μου ζήτησε κι ένα φιλί. Του το'δωσα κι αυτό. Μπήκα για λίγο μέσα να πάρω φωτιά να του το ανάψω. Όταν βγήκα είχε φύγει. Έκλαψα και γέμισαν τα ματια μου και τα μαλλιά μου φράουλες. Το επόμενο πρωί έλαβα μια κάρτα...

"Αγαπημένη μου Λίνα,

περνάω υπέροχα, έχω κιόλας ερωτευτεί. Όλα είναι όπως μου τα είπες εσύ. Ευχαριστώ για όλα. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ...Σ'αγάπησα"

Ευτυχώς πρόλαβα να του βγάλω μια φωτογραφία...